Charmed by the Unseen

Chapter 26: Four Againts a Hundred

Binalot ng madilim na tensiyon ang parte na iyon ng gubat. Sariwali kept his smile steady na para bang sa pamamagitan niyon pinapahiwatig niyang lamang siya.

Dahan-dahan siyang naglakad palapit sa amin. His black cape waving sonorously behind his back. The streaks of golden hair on his head glistened when hit by sunlight peering from the branches of the trees.

I felt Juan Carlos' grip tightened. Dalikamata's fingers also started to glow as the God of Deciet slowly advanced towards us.

"Ano ang kailangan mo?" Matapang at marahas na tanong ni Sarayan.

Sariwali's smile just widened, halatang hindi siya takot sa presensya namin. Pero dati na siyang tinalo ni Juan Carlos. He should've felt threatened for at least a bit. Pero wala akong nakitang takot sa mata niya. All I can see is arrogance, cruelty and confidence that he could easily take us down without breaking a sweat.

"Hindi ako narito para makiglaban sa inyo. Pero kung kinakailangan ay bakit hindi? Pero para wala ng masaktan. Payapa kayong sumuko sa Reynang Maguayen. Baka maawa pa siya sa inyo at palampasin niya ang kalapastanganang ito" Sariwali replied.

"At sino naman ang nagsabi sa iyong susuko kami?" Juan Carlos stepped up, still not letting go of my hand.

"Ah, Aglawin, nagkita din tayo ulit. Alam kong medyo hindi naging maganda ang nakaraan nating pagkikita dahil medyo naging atribida ka" his playful eyes shifted into me, making me feel cold and uncomfortable. Then he turned his gaze back at the twins and turned serious. "Sumuko na kayo! Kung hindi pagsisisihan niyo ang paglabag ninyo sa Hukuman!"

Then Juan Carlos chuckled in an insulting way. "Kung may dapat man magsisi dito, ikaw 'yon dahil hinahayaan mong gawin kang tuta ni Maguayen!"

The remark made Sariwali furious. Nanlisik ang mga mata niya at biglang namula ang katawan. "Tumahimik ka!" He yelled at Carlos.

"Bakit totoo naman ah?" Sarayan backed up. "Hindi ba at sunod-sunuran ka lang kay Maguayen? Hindi ba at isa ka lang din sa mga walang kwenta niyang tagasunod? At alam mo ba kung ano ang gagawin niya sa'yo kapag wala ka ng silbi? Kapag hindi ka na niya magamit? Ipapatapon ka rin niya gaya ng ginawa niya amin. At mapupunta ka lang sa kawalan"

Sariwali seemed stunned. He just stared at us blankly like we were empty canvases.

And that's when I realized what was actually happening. The glow on Dalikamata's fingers. The blank stares on Sariwali's eyes. She is using her powers on Sariwali, trying to sway him of his real business here.

"Tama na Sariwali. Wala rin namang  mangyayari sa pagkampi mo sa kanya dahil hindi rin kami susuko sa'yo" Dalikamata lifted her hand in the air, glowing a violent shade of purple. "Umalis kana!"

Sariwali stared into the goddess' eyes and he stiffened. His eyes went violet like Dalikamata's hand. Her spell seemed to be working. Matatalo namin si Sariwali.

Then things went wrong. The glow on the god's eyes lasted for about 15 seconds then a smirk formed on his lips. Dahan-dahang nawala ang pag-ilaw ng mata niya at sa halip na purple ay nagiging pula ito na animo'y dugo. Red smoke came out of his body, wrapping him in a cascade of bloody ghosts.

"May nakakalimutan ka yata Dalikamata. Hindi mo magagamit ang majika ng pag kontrol ng isip. Hindi mo ako maloloko dahil ako ang Diyos ng Pagpapanggap!"

Then he laughed wickedly and exploded into red dusts. Biglang natumba si Dalikamata sa kamay ni Sarayan na agad siyang sinalo. Napasinghap siya at humina ang pag-ilaw ng kamay niya.

Dumagundong ng paulit-ulit ang nakakabinging halakhak ni Sarawali sa lugar. Parang nanonoot ito sa utak ko  ko at halos mabingi na ako. It echoed in the forest, toying with us, playing with us.

Juan Carlos's sword appeared on his hand habang patuloy pa rin ang pagtawa ng malakas ng malamig na boses ni Sariwali. "Hindi niyo ako kaya. Mamamatay kayong lahat!"

Then a gust of blood red smoke swooped on us, covering us like a thick red fog. Napaubo ako dahil sa tindi ng amoy niyon na parang nabubulok na karne na naiwan ng ilang linggo sa loob ng ref. Masakit din ito sa mata gaya ng natural na usok.

"Allysandra!" I heard Juan Carlos's voice. My hand slipped from his grip at hindi ko na siya nahawakan.

"Allysandra!" His voice was echoing amidst the foul smoke. "Nasaan ka! Nasaan ka!"

Pero parang palayo ng palayo sa akin ang tinig ni Juan Carlos. Wala akong makita kundi pula at na so-suffocate na rin ako sa malansang amoy nito.

"Juan Carlos! Juan Carlos!" Sigaw ko sa kawalan at pilit silang hinahagilap. "Sarayan! Sarayan!"

Paulit-ulit ko silang sinasambit pero pabalik-balik lang din ang tinig ko at nag-eecho lang. Nakaramdam ako ng takot. Nasaan na sila? Pakapal lang din ng pakapal ang usok kaya pati ang inaapakan ko ay hindi ko na alam kong ano.

"Juan Carlos! Nandito ako! Nandito ako!" Gusto ko ng isuka ang lahat ng kinain ko ngayong araw dahil sobrang pangit ng naaamoy ko ngayon. It was unbearable so I scratched the hem of my shirt at ginawa ko itong mask. Nakatulong naman kahit papaano. Pero anong gagawin ko? Naiwan akong mag-isa.

I stepped ahead, trying my best to walk carefully kahit maluha-luha na ang mata ko dahil maanghang sa mata ang usok.

Swoooosh!

Nanindig ang balahibo ko. Naramdaman kong may kung anong dumaan sa may likuran ko na mabilis. I turned around but there was nothing. Kahit kinakabahan, nagpatuloy ako sa mahinang paglalakad. I kept myself alert for anything. Hindi ko alam kung saan na napunta ang mga kasama ko dahil noong bumagsak ang pulang usok bigla na lang kaming nagkahiwa-hiwalay.

"Allysandra..." a cold voice passed over my ears, whispering icy cold words it made me twitch.

"Who's there?" I called out.

A cold chuckle...followed by...swooosshh!

"Sino ka?" Sigaw ko na nag-echo lang din pabalik. "Lumabas ka! Lumabas ka!"

Narinig ko ulit ang mahina pero malamig na halakhak. Muling nagsitayoan ang mga balahibo ko sa katawan dahil para itong nasa loob na ng ulo ko at hindi na mawala sa isip ko. Ang sakit sa ulo na paulit-ulit itong naririnig. Nagpaikot-ikot na rin ako sa kinatatayoan ko habang pilit tinatakpan ang tenga ko at mahigpit na ipinikit ang mga mata ko pero ang boses na iyon ay nanoot na sa kaibuturan ko.

"Allysandra..."

Mahinag halakhak.

"Allysandra...halika"

"Tumigil kana!" Sigaw ko. "Tumigil kana please!"

A soft wicked laugh.

"Hindi mo na ako matatanggal sa isip mo Allysandra..." anang isang boses na parang nagpapalibot-libot lang sa akin at echo ng echo. "Parti na ako ng isip mo...." humalakhak ito. "...ng pagkatao mo"

Mas lalong lumakas ang halakhak.

"Tama na!" Tumakbo ako sa hindi malamang direksiyon. I just wanted to get out of this place. Napatigil ako ng mabunggo.

"Ally!"

Napasigaw ako sa gulat. Hinawakan niya ang magkabilang balikat ko at inalog-alog ako. "Ally! Ako 'to! Okay  ka lang ba?" Tanong niya.

Agad ko siyang niyakap dahil sa takot. Naramdaman ko paglapat ng kamay niya sa likod ko. "Shhh. Nandito na ako"

Pero hindi nawala ang kaba ko. Hanggang ngayon naririnig ko pa rin ang mga boses sa loob ng utak ko. Ibinaon ko ang ulo ko sa dibdib ni Juan Carlos pero wala pa rin.

"Halika na! Aalis na tayo rito!" Sabi niya at hinawakan ang isang kamay ko at hinugot ako palayo. Wala akong nagawa kundi ang hayaan siyang hatakin ako.

"Nasaan si Sarayan? Si Dalikamata?" Tanong ko sa kanya sa pagitan ng mga hakbang. Dahil nga matanggkad siya, napapatakbo na tuloy ako.

"'Wag mo na silang isipin! Kailangan na nating makaalis agad dito!" He replied.

"Ano? Iiwan natin sila? Hindi! Hanapin natin sila. Hindi natin sila pwedeng pabayaan!" I said.

Pero hinigpitan niya ang pagkakahawak sa kamay ko kaya medyo nasasaktan na ako. "Wala ng oras! Kailangan na nating makaalis agad!" He insisted.

"Pero paano ang mga kapatid mo?" I yelled, the smoke reeked inside my nostrils, making me want to gag.

"Wag mo na silang isipin!" Sigaw niya na ikinatigil ko. Nahalata niya ang reaksiyon ko kaya lumapit siya at hinawakan ang dalawa kong kamay.

"Ally, makinig ka, kailangan na nating umalis dahil hindi ligtas dito! Kaya ng mga kapatid ko ang mga sarili nila. Naiintindihan mo ba ako? Kaya halika na!" Marahas niya akong hinatak.

Napatigil kami ng biglang humangin ng pagkalakas-lakas. Ang ihip nito ay sapat na para matangay kami pero nanatiling malakas si Juan Carlos at hindi natinag. Maglalakad na sana siya ulit ng dahan-dahang naging parang ipu-ipo ang pulang usok at pinalibutan kami. Nakulong kami sa gitna nito, napakalakas nito na parang magpi-peel off na yata ang balat ko. At sa harapan namin, dahan-dahang lumitaw ang anyo ng isang lalaki. Matangkad, maputi, matikas ang anyo. He had a fierce expression on his face.

Nanlaki ang mga mata ko. "J-juan C-Carlos?" I stuttered.

Mahigpit na hawak ang kamay ko, ang katabi ko ay si Juan Carlos rin. Pero ngayon, sa harapan ko ay may isang lalaki na naman na kamukha niya. Dalawa ang Juan Carlos na kasama ko. Ano'ng nangyayari? Tama na! Huwag niyo ng paglaruan ang isip ko!

The guy in front of me stared at me for a moment then at the person beside me. "Sariwali! Tama na ang kalokohan mo! Bitawan mo siya at harapin mo ako! Huwag kang duwag!"

"Huwag mong bilogin ang ulo namin! Ako si Juan Carlos at hindi ikaw!" Sigaw sa kanya ng lalaking kasama ko.

"Allysandra..." the guy infront said. "Makinig kang mabuti, pinaglalaruan niya lang ang isip mo! Huwag kang magpapadala sa kanya. Ako ang tunay na Juan Carlos! Isa siyang impostor!"

The guy holding my hand faced me. "Allysandra, huwag kang makinig sa kanya! Ako ang tunay na Aglawin, ako!" Anang lalaking kasama ko. I met his eyes. They look like Juan Carlos' and he looked so genuine.

Palipat-lipat ang tingin ko sa kanilang dalawa, nagugulohan. Kanino ako maniniwala? Sino ang nagsasabi ng totoo? Paano ko malalaman kung alin sa kanila si Sariwali na nagpapanggap lang? Hindi ko alam ang gagawin ko. Hindi ako sigurado kung paano ko malalaman kung sino sa kanilang dalawa ang tamang Juan Carlos.

"Ally..." the guy infront of me said. "Pakinggan mo ang puso mo. Alam nito kung sino sa amin ang totoo. Alam MO kung sino sa amin ang totoo" he said.

Matagal ko siya tinitigan. Wala siyang pinagkaiba sa lalaking kasama ko. I closed my eyes, hindi alam ang gagawin. Pinilit kong mag-isip, hinahayaan na ang pakiramdam ko ang magdesisyon. 

"Alam nito kung sino sa amin ang totoo. Alam MO kung sino sa amin ang totoo"

"Nakikita mo yan? Inilagay ko yan sa'yo nung bata kapa. Tanda ng pangako sa'yo"

Those words keep coming back, calming my head and my pounding heart down.

The birthmark. The mark of Juan Carlos. Tama! It was the answer to this predicament!

Agad kong idinilat ang mata ko. At sa kamay na hawak ng lalaking kasama ko, nakita ko ang marka. But it wasn't glowing. Nothing is happening. Takot akong napatingin sa lalaking kaharap ko. An evil smirk formed slowly on his lips. Then slowly and gravely, his appearance changed to the person who gave me nightmares.

"Sariwali..." I tasted something bitter. Pero bago ko pa mabawi ang sarili ko at tumakbo sa tunay na Aglawin, mabilis niya akong hinila at nagtoon ng matalim na kutsilyo sa may leeg ko.

I saw the sudden surge of fear on Juan Carlos' eyes infront of me. Pero napalitan din agad ng pag-aalala at galit. "Bitiwan mo siya!" He shouted at Sariwali who's helding me.

Tumawa si Sariwali ng malakas, gaya ng mga tawa niyang pauulit-ulit nagri-ring sa isip ko.

"Ako ang harapin mo!"

"Ha! Talagang tuluyan ng nawala ang katinoon mo Aglawin! Isa kang hangal!" Sariwali roared, choking me with his harsh hands.

"Bitiwan mo siya. Pagsisisihan mo 'to Sariwali" Banta ni Carlos at lumitaw ng pahaba sa kamay niya ang espada.

"At akala mo ba natatakot ako sa'yo?" Singhal ng kalaban.  "Noong una ay hinayaan kitang makialam dahil matinding bilin ng ina mo na huwag kang sasaktan pero sa pagkakataong ito,  wala na siyang pakialam sa iyo! Kaya wala ka ng magagawa. Mamamatay ang babaeng ito sa harapan mo!" Sariwali yelled and attempted to s***h my neck.

"Ngayon na!"

Napapikit ako. Pero may biglang sumabog sa may likuran namin at tumilapon si Sariwali palayo. Ako naman ay nagpagulong-gulong sa lupa. I guess it was due to my adrenalin rush kaya nagawa ko agad umupo para makita ang nangyari. Behind me, Sarayan and Dalikamata stood, armed and ready for battle. May hawak na dalawang punyal si Dalikamata sa magkabilang kamay. Si Sarayan naman ay may hawak-hawak ng espada at lumitaw na rin ang pakpak niya. Nag-iba na rin ang mga kasuotan nila. Nakasuot na sila ng mga damit pang-diyos. Agad akong tinulungan ni Dalikamata tumayo.

Dahan-dahang bumawi si Sariwali mula sa pagkakatumba. May kaunting ang lumabas na dugo mula sa gilid ng labi niya. Pero hindi pa rin nawala ang nakakainsulto niyang ngiti.

Naglakad si Juan Carlos sa may harapan niya. "Binalaan na kita. Na kapag ginalaw mo ulit si Allysandra, papatayin kita"

Aakmang tatayo si Sariwali pero hindi niya na nagawa dahil tumilapon na siya dahil sa lakas ng hanging mula sa kamay ni Carlos. Malakas siyang tumama sa katawan ng puno ng yakal at matinding bumagsak sa lupa. Dahil sa lakas nito, nag-c***k ang puno at parang hindi tatagal at mababali ito. Pero mukhang hindi pa siya susuko.

Though heavily grunting, he managed to stand up and held his arm. Halatang nasaktan siya sa impact noon pero malakas pa rin ang kumpyansa niya.

"Pagbabayaran niyo ito! Hindi kayo magtatagumpay! Papatayin kayong lahat ni Maguayen! Akala niyo ang lahat ay kakampi niyo pero diyan kayo nagkakamali!" He smirked with his bloody teeth.

Nagbago ang anyo ni Juan Carlos. He shimmered and glistened and exuded a vibrant light. Pagkawala ng liwanag, lumabas ang pakpak niya, ang  puting damit niyang gaya kay Sarayan at ang espada niya sa likuran niya. He exuded great strength and power and I can feel it.

"Ngumiti ka lang ng ngumiti dahil panghuli mo na yan!" Sabi ni Sarayan at tumabi sa kambal niya.

"Hindi niyo ako kaya!" Humalakhak si Sariwali. Then in an instant, he became three. May dalawang Sariwali na lumabas sa katawan niya. Then there were two more. And more until there were about more than a hundred identical Sariwalis

"Dalikamata..." Juan Carlos said without turning to see us. "Ikaw na ang bahala kay Ally"  then he and his brother faced an army of Sariwali clones.

I wanted to cheer them up pero mukhang hindi naman nila kailangan. Juan Carlos and Sarayan stepped ahead just as Sariwali yelled at his clones! "Patayin niyo silang lahat!"

And the clones charged, each one of them carrying a double-edged sword. Juan Carlos lifted one arm and ten clones floated in the air. Lumipad din siya sa mga ito and clasp his hands and the clones exploded into dust and disappeared into thin air. He pulled his sword from his back, gliding in the air with perfect agility and cutted down five Sariwali clones that attacked him.

Sarayan produced large water spouts and water bubbles on every clone that attacks him. Kapag napapasok sa loob ng water bubble ang mga clone, pinapaputok niya ito kasama ang mga nasa loob.

"Ally, hawakan mo ito" Dalikamata handed me one of her dagger. "Panahon na para matuto kang gumamit niyan.

About ten clones charged at us, pare-pareho ang mga mukha nila. One jumped infront of me, but I quickly dodged his double blade and slashed him by the stomach. The clones disappeared into dust.

Beside me, Dalikamata ran and flew in the air, throwing energy light at the clones who decapitated on contact. All over the place screams and yells echoed unendlessly.

Juan Carlos landed behind me and slashed the clone who appeared infront of my face. I gave him a smile before throwing my dagger on the clone that was about to swing at him. The dagger zoomed an inch from his nose and landed on the forehead of the clone before it exploded to dust. Pinulot niya iyon at inabot sa'kin. "Nice shot" and he winked.

Napangiti ako. How I was good with precision? I have no idea! But we had no time to celebrate my little victory over one clone kasi sobrang dami pa nila.

Dalikamata and Sarayan retreated into our position when the Sariwali clones charged. The four of us stood in a line. Sarayan with his water powers, Dalikamata with her energy light, Juan Carlos with the power of the wind and oh, me with a dagger. Galing ko 'no? And did I happen to mention na nasa gitna nila ako?

"Taposin niyo sila!" The real and original god of deciet yelled at his clones and they charged at us full tilt.

All of us prepared for the hundred Sariwali's yelling: fixed stance, rugged breathing but souls ready for it all. Papalapit ng papalit sa amin ang mga clone. Ng mga ilang metro na lang ang layo nila, sumigaw si Juan Carlos.

"Sayaran, ngayon na!"

Without waste, Sarayan's eyes turned deep blue and huge water spouts erupted from the ground. Sa sobrang lakas nito, natumba, na-slide, at nagsigawan ang mga clone. Then Juan Carlos lifted both arms and his eyes too turned dark white. Mula sa mga nagsilabasang water spout, nabuo ang isang napakalaki at napakalakas na ipu-ipo. Hinigop nito ang lahat ng mga clone sa loob.

Nagpaikot-ikot at nagpasirko-sirko sila sa loob niyon hanggang sa wala ng natira. Bumakas ang takot sa mukha ni Sariwali ng makitang ubos na ang mga kampon niya. Kahit hinang-hina, matapang pa rin siyang nanhamon at sumigaw.

"Mamamatay kayo! Mamamatay kayong lahat! Hindi niyo kilala kung sino ang tunay niyong kalaban! Hahahahahahaha"

A dagger went zooming straight into his neck...silencing him forever...

And that dagger came from...Dalikamata.