Chapter 33: Mahirap Iwasan
Kinaumagahan nagising ako na namamaga ang mata sa kakaiyak kagabi gustuhin ko mang umabsent ay hindi ko rin magawa kasi sayang ang araw pag hindi ako papasok huhupa naman siguro itong pamamaga ng aking mata mamaya. Nag iipon ako kaya hindi ako puwedeng lumiban na lamang sa pagpasok dahil sayang naman ang sahod ko total Linggo naman bukas at walang trabaho kaya okay na yun. Naligo muna ako bago kumai at saka umalis na at nag abang ng sasakyan. Kumaway ako sa sasakyan na dumaan kaso hindi ako nito hinintoan diritso lang ang takbo nito siguro ponoan na kaya wala akong nagawa kundi maghintay na lang kong may dadaan ulit na sasakyan.
“B-Beeeeeppppp!”
Nagulat ako ng may biglang bumosinang sasakyan sa aking harap habang ako ay nay kinuha sa aking dalang bag. Nang ma
