Tempted Heart (FREE TO READ)

Kabanata 15

KABANATA 15

HINULI ko ang kamay niya ng akmang tatalikuran niya na ako. Shock at my movements, hindi niya nasunuran ang nangyari. Kaagad na lumapat ang mga kamay ko sa pisngi niya at mabilis na natabingi ang ulo niya dahil sa lakas ng pagkakasampal ko. I felt my hands numb after I slapped him.

I never wasted any minute. Mabilis kong hinagilap ang tsinelas ko at walang pahintulot na iniwan siya doon. Lakad takbo ang ginawa ko upang hindi niya ako maabutan.

"Braises!!" I heard him call my name.

Hindi ako lumingon at mas binilisan pa ang pagpunta patungong bahay. My vision blurred when I was about to go inside. Yumuko ako at hindi hinayaang matanaw ng tauhan niya ang mga luha sa aking mga mata. I was about to open the large double door but the man who's guarding it open it up for me. I was not able to say thanks because I immediately walk inside. Nang makarating sa kwarto ay mabilis kong inilocked ang pinto at pumunta sa banyo para maligo ulit.

A tear slid through my eyes.

Damn you, Achilles!

I exhaled heavily.

No, I won't cry. Hindi ako mahina. Stay calm, Braises.

"Baby?!" I heard him called me outside. "Open the door."

Manigas kang lalaki ka!

I turned on the shower so that I won't hear him anymore. Ayaw kong marinig ang boses niya dahil naiirita ako.

Hindi rin nagtagal ang pagligo ko dahil sa maraming naiisip ng utak ko. Kahit ang pagkuha ng shampoo ay sabon ang nakuha ko at inilagay sa aking ulo. Kaya napagdesisiyunan kong tapusin kaagad dahil baka magkasipon pa ako kakatulala sa banyo.

With just a white towel on my body, I immediately got out from the comfort room.

Halos mapatili ako nang nakitang siyang naroon sa kwarto ko. Nakaamba sa dingding ng kwarto habang matamang pinagmamasdan ako. Muntik ko nang makalimutan, siya naman talaga ang maya-ari ng bahay na ito kaya okay lang siguro na pumasok siya ng walang pahintulot mula sa akin.

Mabigat ang dibdib ko. I want to invoice every pain in my heart. Pero pinili kong manahimik dahil alam kong kaya ko pa. I immediately walked passed through him and I saw him stilled and stared at my body. Desire and needs are both portrayed in his face.

Huwag na huwag siyang magkakamali na galawin ako kung ayaw niyang kamuhian ko siya.

"Stop staring at me, Achilles!"

He smirked. "You are my wife." Saad niya habang pinapahiwatig sa akin na may karapatan siya sa nakita niya.

Mabilis kong kinuha ang damit upang makapagbihis niya. Sumulyap ako sandali sa kanya at nakitang bihis na siya. Gusto ko sana siyang purihin pero hindi kaya ng konsensiya ko sa ngayon.

"Ikaw lang ang nakakaalam ng bagay na iyan." Malamig kong sabi at mabilis na nagbihis pagkatapos kong isinirado ang pinto ng walk in closet.

Mabuti na lang hindi siya nagpumilit dahil hindi ko na talaga alam ang gagawin kung sakali man. Hawak niya ako sa islang ito. Sa kasamaang palad ay kaya niyang gawin ang gusto niyang nais sa akin dahil mag-isa lang ako habang siya ay may mga tauhan pa.

I sighed. I walked through him when I opened the door again. I suddenly felt so tired right now and all I want to do is to sleep right away.

I groaned when my hair is still wet.

"What's wrong, baby?" He asked me. He sounds so concern.

Kung hindi ko lang alam na playboy siya noong college ay baka sinabi ko nang loyal siya sa akin noon. Kahit nga ang simpleng pag-aaruga niya sa akin noon ay nadadala ako, ano pa kaya ang ibang babaeng hulog na hulog at nagkakandarapa upang mapansin niya.

Hindi ko siya sinagot. Mabilis kong kunuskos ang buhok nang towel na nakuha ko sa closet kanina at napapagod na nagtutuyo ng aking buhok.

I heard him sighed. Pumwesto siya sa likuran ko. I felt him hold my shoulders but I still let him anyway, I'm angry and it's just so solemn on me to feel this way. Only to him I've always felt like an abnormal person.

Lahat ng ginugol na oras ko sa pagtetheraphy ay parang bula na nawala dahil sa kanya.I can't remain calm when I'm always with him. Sa tuwing naalala ko ang galit niya para sa akin ay umuusbong din ang galit ko para sa sarili ko. Kahit pilit kong pinapaalala sa sarili ko na mahal ko siya ay hindi iyon mapapantayan ang galit na nararamdaman ko.

"Wala na bang ibang kwarto dito?" Sa halip na sagot ko sa kanya. Iniwanan ko siyang nakatayo doon at mabilis akong umupo sa kama.

"Bakit?" Nahihimigan ko na naman ang galit sa kanyang boses.

Tinikom ko nalang ang bibig ko at nanahimik. Kahit medyo basa pa ang buhok ko ay mabilis akong nagtalukbong sa kama.

"Your hair is still wet, Bree. Hindi maganda ang natutulog na basa ang buhok." Rinig kong sabi niya.

I rolled my eyes.

"I don't care."

I felt the other side of the bed deepened.

"I care, wife. Now please, don't be too stubborn." Siya na ang nagkuha ng kumot na nakatabing sa katawan at mukha ko.

Hindi ako nagpatinag. Bumuntong hininga siya ulit.

"What's wrong?" Mas lalo niyang inilapit ang katawan sa akin at mahigpit na namang pumupulupot ang kanyang mga kamay sa aking beywang.

Why does every time he did this, I've always felt like I'm floating in the air and my stomach is churning up to the brim?

He caressed my face. I felt like I heated up more because of that.

"I'm sorry if I shouted at you earlier. I'm just so worried and mad at you." Malambing niyang saad sa akin at hinalikan ang pisngi ko.

I sighed.

"I told you already, Achilles. I am not yours to own."

Natigilan siya. I felt his hot stares on my face.

"I'm the only person who can claim and own you , baby. No one can take you away from me."

Umiling ako. Hindi ko nagustuhan ang narinig. "Can't you hear yourself? I own my life and it's not yours to claim. You kidnapped me here as if it was legal when it's not." Matapang kong saad. "Ano pa ba ang habol mo sa akin? Hindi nga ako ang babaeng kinahuhumalingan mo noon? I was just the replica of your childhood sweetheart, you damn bastard!"

"Shut up." I felt him hold my hand and grip it tighter. Mas lalong pasakit nang pasakit ang paghawak niya sa aking kamay.

"A-aww." Impit akong napahiyaw.

"One of the ways in which you pay the price of not invoking my anger is to stay f*****g still on my side." He gritted his teeth.

"Isn't it hard, baby?"

Kaagad niya akong binitawan at mabilis pa sa alas kwatrong umalis siya sa kama. I looked at him. Sapo niya ang kanyang ulo at parang may piproblemang malaki.

His words rock my mind, leaving it moving in foreign ways, ways I have become unaccustomed to these many years. Ako ay tulad ng isang bola ng gusot na sinulid. Ang mga bahagi na hindi nakabuhol ay magagamit, ang natitira ay gulo, walang silbi hanggang sa hindi ito maaayos. Ang gulo na iyon ay ang nararamdam ko ngayon para sa kanya.

"Don't try to disobey me, Bree. You are mine!" He turned his head on me again. "Don't really try." He said again and walked out of the room.

Napaigtad ako ng malakas niyang isinirado pabalik ang pinto. Ilang minuto pa akong napatitig doon at walang buhay na humiga ulit sa kama. Galit na naman siya. Ano bang gagawin ko para makauwi? Hindi ko pa nakikita ang mga gamit ko kahit saang sulok ko na nang bahay na ito hinanap.

Hindi kaya itinapon niya?

Mas lalo akong na-stressed nang malamang ganon nga baka ang ginawa niya. Napapikit ako ng wala sa oras. I felt my heart becomes heavier and heavier every day that I am with him. I tried to understand his reasons because I know he's mad at me. Hindi ko naiisip na aabot sa ganito. Nag-init na naman ang mata ko sa ginawa niya kanina.

I felt pain in my heart when I saw him left me. I wanted to shout that I don't want him to go because I'm felt like I'm falling down. Mapait akong ngumiti at hinayaang maglandas ang luha sa aking mga mata. Kahit sabihin kong sanay na akong mag-isa, hindi ko pa rin mapigilan ang sarili kong mangulila sa lahat ng taong nakapaligid sa akin noon. Isa na siya doon. If loving him pains me this much, I don't know what will do if tomorrow or on the next day, he will just throw away. I'm scared. All I see from his eyes is his raw anger towards me.

I waited for him for hours but he didn't come. Hanggang sa paggising ko kinaumagahan ay wala siya sa tabi ko. Hindi ko rin alam kong dito siya natulog dahil wala naman akong makitang gusot sa tabi ko.

Is he really that mad at me? For leaving him? Bakit siya magagalit sa akin kung hindi naman tunay ang damdamin niya para sa akin? He's not inlove with me!

Nang matapos akong mag-ayos ay madali akong lumabas nang kwarto. Kagaya nang mga nagdaang araw ay tahimik lamang ang buong bahay. It really bore me to death here. Unlike the mansion, I can go out whenever I want too but in here, Achilles will decide.

"Lucas..." I called him. Nadatnan ko siya sa kusina at nagtitimpla siguro ng kape.

Kaagad siyang nag-angat ng tingin sa akin.

"Goodmorning po, Ma'am." Nakangiti niyang saad. "Kape po?"

Umiling ako. "No. Thank you."

"Nasaan si Achilles?"

Ibinaba niya ang hawak na baril sa marmol na kitchen counter. Halos atakihin ako ng makita ang hawak niya. Kanina ay hindi ko ito napapansin dahil natatabunan ito ng malaking katawan niya. I still have a trauma yesterday and his gun, right now, is not helping.

"P--pwedeng pakitago ng baril mo?" My voiced tremble a bit.

Mabilis niyang kinuha ito at itinago sa beywang niya at may maliit na ngiti sa kanyang labi ng bumaling siya ulit sa akin ulit.

"Sorry po kung nagulat kayo roon, Ma'am." Magalang niyang paumanhin.

Umiling iling ako. "Nasaan si Achilles?" Tanong ko ulit sa kanya.

"Lumawas po si Boss patungong Manila, Ma'am."

Namilog ang mata ko sa sinabi niya.

"What?!"

Naalarma siya sa reaksiyon ko.

"Bakit iniwan niya ako dito? Sinong pupuntahan niya doon?"

He slightly massaged his neck, like his hiding something.

"Wala pong ibang sinabi si Sir, Ma'am. Ang bilin lang po niya ay pakainin kayo ng mga iniluto niya kanina." Kaagad niyang itinuro ang pagkaing nakahain sa dining table. "Huwag daw po kayong mag-aalala dahil babalik po daw mamaya si Sir."

I can't help to arch my brows irritatedly. Imbis na magtaong ulit ay wala akong nagawa kundi ang pumuta sa hapag kainan. Kahit naiinis ako ay binalingan ko si Lucas.

"Kumain na ba kayo?" Tanong ko.

Tumango siya.

"Kanina lang po, Ma'am."

Tipid akong ngumiti. Akmang aalis siya pero napatigil siya ng magtanong na naman ako ulit.

"Pwede mo bang sagutin ang katanungan ko, Lucas?"

Tumuwid siya sa kanyang pagkakatayo habang nagtatakang tumingin sa akin pero agad ding ngumiti sa akin kalaunan.

I sighed. "Nasaan ba tayo?"

Alanganin siyang tumingin sa akin pagkatapos nang tanong ko.

I smiled at him. "Nevermind. You can go back to your work now."

Yumuko siya at iniwan kaagad ako.

His men were so loyal in him, huh?

Even if I deceived one of them, I can't still outwit Achilles. Hindi siya madaling lukuhin. Kahit noong minsan nga ay may nilapitan lang ako na tauhan niya upang magtanong kong nasaan kami ay kaagad siyang nagalit. Wala akong nagawa nang pinapasok niya ako sa loob ng bahay noon kahit man mabigat sa kalooban ko. I can't protest. Hindi niya ako hinayaang umapila. When morning came, I didn't see the man again. Ang sabi ni Lucas sa akin ay tinanggal na ni Achilles.

So after that, hindi ko na inulit ang pagkikipag-usisa o simpleng komunikasiyon sa mga tauhan niya. Ayaw kong may mawalang na naman nang trabaho dahil sa mga pinangagawa ko. He's very territorial and dangerous. A mad king in the jungle who wants to own a thing that he truly possessed. He was very possessive. It's like he swallowed his anger when it was a fire-seed and forgot to drink something cool, and so it grew in more in him until it came out as hot as any dragon has ever flamed.

Kaya kahit gusto kong magliwaliw sa labas ay hindi ko nalang ginawa. Napapagod pa rin ako sa ginawa ko kagabi at gusto ko pang matulog kahit mataas na ang sinag ng araw.

Napatingin ako sa kawala ng mahiga ulit.

What does Achilles might be doing right now?

If it is business and his company, I will be relieved.

Saan nanggaling iyon, Braises?



I groaned when my subconscious protested inside me.