ก็ไม่ได้รัก

บทนำ ว่ากันว่า... หากโชคร้ายได้มาเยือนเพียงครั้ง มันจะไม่ยอมจากไปโดยง่าย คล้ายปรสิตอาศัยเกาะเกี่ยวพักพิง คอยสูบกลืนเลือดเนื้อจิตวิญญาณเป็นสารอาหารหล่อเลี้ยง ปล่อยซากร่างตายลงช้าๆ ลืมเลือนวันคืน ลืมกระทั่ง...ว่าตนเป็นใคร All happy families are alike; each unhappy family is unhappy in its own way.[1] (ครอบครัวสุขสันต์นั้นเหมือนๆ กันหมด ขณะที่ครอบครัวไร้สุขต่างไร้สุขในแบบของตน)[2] ปึก! หนังสือปกแข็งขลิบทองเล่มหนาถูกกระแทกปิดอย่างแรง ก่อนปลิวหวือลอยละลิ่วสู่พื้น ส่งผลให้ขอบสันบุบเสียรูป ปัณณ์ ทิ้งตัวพิงอาร์มแชร์ แหงนหน้ามองเพดานท่ามกลางแสงสลัวจากโคมไฟตั้งพื้นดวงเดียวในห้อง ครอบครัวไร้สุขต่างไร้สุขในแบบของตน... ระยำเอ๊ย! เมื่อไรกันที่เขาถูกรัดรึงตรึงกางเขนไว้กับครอบครัวไร้สุข กลืนรสชาติขมเฝื่อนของความอัปยศอดสูเป็นอาหารหลัก ทั้งที่ชีวิตแต่งงานสี่ปีก่อนของเราเริ่มต้นด้วยสายรุ้ง ผีเสื้อและกลีบกุหลาบบนทางเดินปูพรมแดง ทว่าพอโชคร้ายมาเคาะประตูบ้าน มันก็ไม่เคยจากไปไหนอีก มิหนำซ้ำยังพรากดวงใจเขาไปทั้งดวง ลูกชายวัยไม่เต็มเดือนดีของเรา...ปัถย์ต้องจบชีวิตลงอย่างน่าเศร้า ก่อนเข้าผ่าตัดเคสเส้นเลือดในสมองโป่งพองในวันนั้น เขาได้รับข่าวร้ายจากทางบ้าน จับใจความได้ว่ามนสิชาทำลูกหลุดมือตอนอาบน้ำ ปัณณ์เสียใจแทบบ้าแต่หน้าที่ยังคงต้องดำเนินต่อ เข้าผ่าตัดทั้งใจสลาย เส้นเลือดของคนไข้มีสภาพปริเป่งใกล้แตกเต็มที ส่งผลให้การทำงานยากและเสี่ยงเป็นสองเท่า หมอหนุ่มพยายามบังคับมือสั่นเทาที่จับคีมหนีบ (clamp) ให้นิ่งพอจะหนีบบริเวณหัวและปลายของจุดโป่งพอง หากเขาพลาดเป็นอันว่าจบเห่ ทีมวิสัญญีและพยาบาลหยิบเครื่องมือผ่าตัดต่างกลั้นหายใจ ตัวเกร็ง หมอปัณณ์เป็นหนึ่งในนิวโรศัลย์ (ประสาทศัลยศาสตร์) มือดีสุดของประเทศ แต่แล้วเขาก็พลาด เลือดพุ่งกระฉูดพร้อมเสียงโหวกเหวกของบุคลากร เส้นเลือดใหญ่ในสมองแตก คนไข้หัวใจหยุดเต้น ประตูสู่ปรโลกเปิดรับดวงวิญญาณทั้งสอง และปัณณ์ถูกญาติคนไข้ฟ้องฐานรักษาผิดพลาด เป็นคดีความพัวพันกันจนถึงบัดนี้ เขาจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าหลังจากนั้นเป็นอย่างไร รู้ตัวอีกทีตอนโลงสี่เหลี่ยมขนาดเล็กเคลื่อนผ่านหน้าเขาเข้าสู่เมรุ มนสิชาร่ำไห้โหยหวน เป็นลมรอบที่เท่าไรไม่ทราบ ตัวเขาเองก็เจ็บจนชา เหมือนโดนมีดกะซวกอกและปักคาอยู่อย่างนั้น บรรดาญาติฝ่ายหญิงเข้ารุมล้อมช่วยกันปฐมพยาบาลเบื้องต้น พร้อมเรียกหาหมอผู้เป็นสามี ปัณณ์ไม่ได้ยิน ตาคมจ้องบานประตูเมรุที่ค่อยๆ เลื่อนปิดเขม็ง ยังไม่อยากเชื่อว่าเป็นเรื่องจริง “ปัณณ์อายุยังน้อย อีกไม่นานเขาจะมาใหม่” สลิลกอดปลอบลูกชายคนเดียวด้วยความสงสารสุดหัวใจ เขาไม่มีน้ำตาสักหยด ทว่าจิตวิญญาณแตกบิ่นไม่เต็มคนเช่นเดิม ชายหนุ่มแหงนหน้ามองควันสีเทาพวยพุ่งออกจากปล่องเมรุ สูญเสียลูกรวมถึงชีวิตแต่งงาน...สูญสิ้น [1] ประโยคเปิดวรรณกรรมคลาสสิก อันนา คาเรนินา โดย เลโอ ตอลสตอย นักประพันธ์นามอุโฆษชาวรัสเซีย [2] แปลโดย นักเขียน