Lena, Aurora’nın yüzüne baktı; çenesinden süzülen meyve suyunun, ateşin titrek ışığında yeşil bir mücevher gibi parlayışını izledi. O yeşil damla, yavaşça aşağı doğru kayarken, sanki ormanın derinliklerinden fırlamış bir yaprağın özsuyu gibiydi – taze, canlı, ama bir o kadar da kırılgan. Aurora’nın teni, loş ışık altında soluk bir ayva rengindeydi; kirpikleri hafifçe titriyor, sanki rüyasının eşiğinde asılı kalmış bir kelebek gibi. Ormanın kokusu – nemli toprak, çürüyen yapraklar ve uzaktan gelen tuzlu bir rüzgârın izi – havayı ağırlaştırmıştı. Kulak biçimli yapraklı ağaç, grubun etrafında bir nöbetçi gibi dikiliyordu; dalları, hafif bir esintiyle kıpırdanıyor, yaprakları fısıltı gibi hışırdıyordu. Ateşin çıtırtısı, odunların içindeki saklı hikayeleri fısıldar gibiydi; her patlamada, kıvıl
