Aurora cevap vermeden önce gözlerini kapadı. Kirpikleri titredi; sanki gözkapaklarının ardında, bin yıllık bir rüzgâr esiyormuş gibi hafifçe dalgalandılar. İçindeki kapının gıcırtısını yeniden dinledi. Bu kez o tanıdık, tırnak gibi sıyıran korku yoktu; sadece eşik hissi vardı—sanki bir odanın eşiğinde duruyorsun da, içeride ne olduğunu bilmeden, sadece o eşiğin varlığını hissediyorsun. Hava ağırlaştı, ama ağır değil, yoğunlaştı; sanki nefes almak yerine, nefesi içine çekiyordun.
“Hazır doğmadık,” dedi yavaşça, sesi neredeyse kendi kulaklarına yabancı gelecek kadar yumuşak. “Ama hazır oluyoruz.”
Mira ayağa kalktı. Dizlerinin üstündeki toprak, ince ince yapışmıştı; gri-kahve karışımı, nemli ve soğuk. Elleriyle silmedi o toprağı; parmak uçlarında bıraktı, sanki bir mühür gibi kalmasını isti
