Kimse alkışlamadı. Kimse bağırmadı. Sadece izlediler.
Toprak bir an için tamamen hareketsiz kaldı—öyle derin, öyle mutlak bir hareketsizlik ki, sanki dünya nefesini tutmuştu ve o nefes tutuluşu bütün evreni kapsıyordu. Rüzgâr bile durmuştu; yapraklar kımıldamıyor, dallar titremiyor, havadaki toz zerreleri bile asılı kalmıştı. Gökyüzü donuk bir lacivertti, ayın ışığı keskin değil, yumuşak ve ağırdı; meydanın taşlarına, insanların omuzlarına, saç tellerine usulca çökmüştü. Herkesin kalbi aynı anda atıyordu sanki—tek bir ritim, tek bir nabız, ama o nabız korkuyla değil, bekleyişle doluydu.
Sonra, çok derinden, çok yavaş bir titreşim yükseldi.
Önce Lena’nın dizlerinden başladı. Ayak tabanları toprağa yapışmış gibiydi; titreşim oradan yukarı, baldırlarına, diz eklemlerine, kalçalarına, omurg
