Contracted To The Mafia King

It's my 21th birthday, lahat ng tao na naririto ay masaya except me. The party is looking so good, yung ball room is so big, I have 5-tier cake, one hundred people, all my relatives are there but I don't care, I mean hindi naman sila nandito para sa birthday ko, nandito sila para magpa-sikat ipakita sa akin lahat ng naririto kung gaano sila ka yaman. At ang yaman na yan wala akong pake. I hate my family dahil yung simpleng pagpipili ko sa aking iibigin ay hindi pa ako mapapag-bigyan. Ipapakasal nila ako sa isang taong pinaka mayabang like yuck para sa kapakanan ng pamilya at sa yaman na madadagdag nila sa amin ay talagang ipapakasal ako sa taong ayaw ko. And speaking of that f*****g men, he is walking towards me. "My beautiful princess, you look so pretty in your dress." bulalas nito. Hindi ko siya pinansin o kahit tinignan man lang, I hate him at hindi ako yung taong kayang makipag plastikan napansin lang siya. Okay let's talk about him. His name is Xavier Zenn. Anak ng isa sa pinaka-maimpluwensyang pamilya sa province namin and yes we're in the province but not other province who cheap. Opsss my bad that's not what I want to say. Our province is napapaligiran ng mga palasyo. Just like what I said maraming palasyo. One of the biggest mansion in this province is our mansion kung saan ako ngayun nakatayo, kung saan may party na nagaganap. And honestly I hate this place I hate fake complement, I hate having a bodyguard. I don't even have a privacy. So that's why I hate this place. I'm not happy to be a princess. Palaging may nakasunod sa likod ko saan ako magtungo may nagbabantay. By the way nakalimutan ko na yung about kay Xavier. So he's handsome, bright, a wealthy, and also arrogant. "Happy Birthday, Azxyra." bulong niya sa tenga ko habang nakangiti sa mga camera. Yep people taking a picture with us. Yuck, kailangan ko na namang ngumiti sa harap nila. Hindi ko siya mahal o kahit kunting pagtingin lang sa kanya. Hinding hindi ko siya mamahalin kahit anong mangyare kahit siya na lang ang natitirang lalaki sa mundo hinding hindi mangyayare ang magka gusto ako sa kanya. But I have no choice my family is decide to me and him is got marriage as soon as possible. "For the good of both families," sabi ni daddy. Walang paalam ay bigla kong tinalikuran si daddy and that f*****g men. Sa ngayun ay nasa labas ako. Sa may malawak na hardin malayo ito sa kanila hindi ko na dinig ang mga tugtog na mula sa loob. Tangin ang hangin lang. Ang sariwang hangin na dumadampi sa aking balat. Malamig at mahamog dito sa labas ngunit mas maganda pang nandito ako kesa makipag plastikan sa harap nila. Wala naman silang ibang ginawa kundi ang pilitin ako sa kasal na yun. Nung hahakbang na ako para umalis at papasok ba sa loob may narinig akong mga yapak na animo'y patungo sa akin. Sa pagka bigla ko ay nagtago ako sa isang halaman doon na malaki at tama na ito para hindi ako makita ng kung sinong papalapit. Bigla akong natauhan bakit nga ba ako tatago e sarili ko namang lugar ito. Atsaka nagpapahangin lang ako dito. Nang aakmang hahakbang na ako ay bigla ko narinig ang boses ni Xavier. Kakainis pati ba naman dito susundan ako. Ngunit natigilan ako ng makarinig ng isang tinig ng babae. Oo babae. Dali-dali akong nagtago at dahan-dahang sumilip and I saw Xavier and that one girl. Wait who was that girl? I don't see her face because nakatalikod ito sa akin. And I noticed her voice she's Dahlia Corvane she's my cousin. Right? Oww really? My cousin is flirting Xavier edi sana pinaalam na nila sa lahat bakit naman ako papakasalan ni Xavier kung may something sa kanila ni Dahlia? Argh what a scene. "Babe, just calm down" Xavier whispered. "Kainis naman kasi, ako dapat yung papakasalan mo bakit siya pa?" Dahlia said. "Babe, kailangan mong intindihin ito. I don't like Azxyra, wala lang siya sa ganda mo" sagot naman nito. Ayy wow naman damay nyo pa ako sa mga drama nyo. At feeling naman ng lalaking ito. Anong akala mo gusto kita? Mangarap ka. "Babe, I know right. Walang wala lang siya sa ganda ko. She so ugly and I'm the one who beautiful and cherish on this province" pagmamayabang nito. "So what's the matter babe? Bakit mo siya papakasalan?" dagdag pa nito. "I have plan, but now hindi ko pa pwedeng sabihin sa iyo. Pero I promise magiging masaya ka kapag nalaman mo na. Isa ito sa mga pangarap mo." he answered and smile like a monster. So ano plano nyo sa akin? Alam na alam ko kung ano ang pangarap ni Dahlia ito ay ang aking trono. Kapag ako ay ganap nang 28 years old ay ibibigay na sana akin ang trono bilang reyna ng palasyong ito. At si Dahlia ay mananatiling isang mababa. I heard her last time nung dumaan ako sa kwarto niya at sa hindi inaasahan at bukas ito. Dinig ko siyang nagsasalita kaya inisip kong may kausap siya ngunit wala naman siyang kasama sa kwarto niya and I assumed na may kausap siya sa telepono pero nung sinilip ko siya nakaupo ito sa harap ng salamin niya habang simusuklayan ang buhok nito. Mukha siyang galit pero kanino naman? "I hate you Azxyra. Sana hindi ka na lang bumalik. Sana hindi ka na lang natagpuan. Sana pinatay na kita nung una pa lang. Edi sana ako magmamana ng trono. Ako ang pinakamamahal nila. At ako lang dapat ang nag iisang prinsesa. Paano ka nakaligtas? Pero wag kang mag-alala sinisiguro ko na hindi kana magtatagal. Ako mismo ang tatapos ng buhay mo." salaysay niya. Nabigla ako sa kanyang mga sinabi. Anong ibig niyang sabihin na sana namatay na lang ako, sana pinatay niya ako nung una pa lang, paano ako nakaligtas? Ano yun? Bakit wala akong maalala. Sa pagkakabigla ay umatras ako ngunit nabangga ko ang vase sa tabi ng pinto niya. Nahulog ito kaya nagkaroon ng ingay. Hindi ko alam anong gagawin ko. Nakita ko siyang tumayo at dali-daling lumapit sa pinto. Hanggang sa bumukas niya na ito. My heart's skipped breathing. Mabubuko niya na ako. ------ Nakahiga ako ngayun sa malaki kong kama, bali-baliktad ang aking posisyon. Gabi na ngayun at lumalalim na ang gabi. Ngunit paulit ulit umiikot sa ulo ko ang nangyare kanina. Kung paano ko narinig lahat ng sinabi ni Dahlia, at kung paano ako hinila ng aming katulong para hindi makita ni Dahlia. Pero bakit niya ginawa yun? Possible kayang may alam siya? 30 years na siyang naninilbihan sa mansion na ito. Sa tingin ko may alam siya sa lahat ng nangyayare. Hindi ko na namalayan na nakatulog na pala ako kakaisip. "Senorita, bababa na po para sa almusal." sigaw ni manang sa pinto. Nagising naman ako sa sigaw niya. Sabagay si manang naman talaga ang alarm ko. Isang sigaw niya lang ay nagigising na diwa ko. Dali-dali akong tumayo. "Susunod na po" sigaw ko pabalik para marinig niya sa labas. Nanatiling naka sirado ang pinto. Nagtungo ako sa banyo para maghimalos at mag-sipilyo. Naligo na rin ako. Tapos kong maligo ay nagsuot ako ng isang malaking damit at padyama. Inayos ko ang buhok ko at bumaba na. "Ikaw bata ka, ang bagal mong kumilos at ano naman yang suot mo. Sa makalawa ay magiging asawa mo na si Xavier. Ayusin mo nga sarili mo para magustuhan ka ni Xavier." singhal ni dad. "Ay naku aga aga ang ingay ng asong ito." bulong ko. "Anong binubulong mo jan? Umupo ka na at kumain, masamang pinag hihintay ang pagkain." wika niya. "Masamang pinag hihintay ang pagkain, nyenyenye hindi naman alam na masamang sumigaw sa harap ng pagkain" bulong ko ulit. Masaya silang kumakain, lahat sila nagsasalita. Hindi ba pwedeng mamaya na yang pag uusapan nila. Haba pa ng oras. Bakit kailangan sa harap ng pagkain. Mga bastos talaga. "Oh, anong tinitingin tingin mo jan?" asik ng magaling kong kuya. Well kaya ako nakatingin sayo kasi ngayun ko lang napag tanto na mukha ka pa lang palaka. kokak kokak kokak. "Bakit ka tumatawa jan? Nasisiraan kana ata ng ulo" dagdag pa nito. Hindi ko na siya sinagot kasi kong kakausapin ko pa sila ay literal na nagsasayang lang ako ng oras. Tinapos ko na ang pagkain ko at nung tapos na ay tumayo ako at nagpaalam sa kanila. "Una na po ako. Kailangan ko pang mag-practice." sambit ko sa kanila. Mukhang walang nakikinig. Wala man lang tumingin sa akin. Bahala na nga kayo sa buhay niyo. Makalipas ang dalawang linggo, mula nung birthday ko. At sa susunod na araw ay araw ng kasal namin ni Xavier. Wala bang gagawin si Dahlia hindi niya ba ipaglalaban si Xavier? Ayy buhay nga naman, iba iba ang takbo ng utak ng tao. Nag-impake lang ako ng isang maleta. Itim na damit. Passport. Konting pera. At yung kwintas na bigay ni Lola nung bata pa ko. "Azxyra?" kumatok si papa sa pinto. "Final fitting mo na sa gown bukas." Hindi ako sumagot. Hinintay ko lang na marinig ko yung yapak niyang papalayo. "Handa na rin akong umalis bukas." A/N: shesshhhh, hindi pa nga nagsisimula. andami nang naganap, mukhang maraming sekreto ang pamilyang ito. *yung kuya niyang mukhang palaka, pwede ko ba siyang makilala?* thankyouu sa pagbasa, enjoy reading. kindly comment, i'll read it.