Özel hayata saygısı olan bir kadındı ya da ben mi böyle düşünmek istiyordum, eve geldiğimde yemek hazır olarak tek kişilik masada beni bekliyor oluyordu. Reyyan’sız bir masa, iki hafta olmuştu ilk geceden sonra yüzünü görmüş değildim. Çok sessiz biriydi arada bir terliklerinin sesini duymasam onu yok farz edebilirdim.
Araştırma hala sürüyordu, şimdilik yaptığı hayır işlerinden başka hiçbir bilgiye ulaşamamıştık… Ruhu bu kadar acımasız olan hasta ruhlu birinin mutlaka açıkları olmalıydı. Kimse mükemmel değildi…
Sıkılmıştım, kahve yapıp kupalara koydum merdivene çıkıp ara kapıyı tıklattım, kim o demesine gerek yoktu benim olduğum zaten belliydi. Biraz beklemek zorunda kaldım uyuyor olmalıydı aşağı inerken kapı açıldı.
“Sana kahve yapmıştım” diyerek elimdeki kupaları gösterdim…
Elinde ki
