KALEB POV
“I'm sorry baby. I know, mahirap paniwalaan.” narinig kong sabi ng aking biyenang lalaki sa mahinang boses, hinahagod niya ang likod ng aking asawa.
Walang imik na nakatulala lamang siya habang nakatitig sa lapida ko. Hinaplos niya iyon, nangangatal pa ang kanyang mga palad at tinakpan niya ng kanang kamay ang bibig upang pigilan ang paglabas ng impit na boses.
“Kaleb, I'm sorry. Pero kailangan kong sumaya..” sambit niya sa aking pangalan at tuluyan ng pumatak ang kanyang mga luha.
Hindi ko alam kung paano siya aamuin, gusto kong yakapin ang aking asawa ngunit hindi ko magawa. Simula ng magkaroon ako ng sariling lapida ay hindi ko na rin pinaalis iyon. Marahil ay si Mama ang nagpagawa nito at hindi si Klaeb.
Matagal ko ng hindi nakikita ang aking kambal. Tinanong ko siya kun
