Upright

Chapter 8

Time fly so fast, but nothing ever changes, my father is still the same for not loving me and up until now I'm still in my invisible race.

I most say I look stupid but maybe it's normal that we always want those things that can never be ours.

Kasama sa karera si Olivia at tita at ako yung laging nahihiwalay sa isang portrait.

"Ano nagustuhan mo ba?"

"Opo, salamat po tito."

"Dapat hindi na tito ang tawag mo sakin, dapat papa na."

"Opo papa, sana po sa susunod bilhin niyo po sakin yung bagong bag na gusto ko, baka po kasi maunahan ako ng mga friends ko."

I look down at the entrance of the door, papasok sila papa at kasama niya sila tita at Olivia,alam kong lumabas sila kanina para mamili.

Nakasalubong ko namang paakyat si Olivia habang pababa ako.

"Kawawa ka naman Freatch, anong pakiramdam ng hindi mahalin ng sariling tatay?" nakataas na kilay na sabi niya tiningnan ko lang siya, kagigising ko lang kasi.

Bumaba na ako at hindi siya pinansin.

"Ano ba, tss okey lang... kahit naman anong gawin mo hinding-hindi ka mamahalin ni tito." pahabol niya habang tumatawa.

I let her talk like a crazy person, in an everyday set-up that I would cross path with her she would always say that my father never love and will never love me, I get used to it, now I don't care it's just sometimes she's so irritating.

At first I thought she will be a damsel and distress but it turn out she's the princess my father is looking for.

Sadly it's not me, even if I'm just here all my life.

Bumaba na ako para kumain nagugutom ako marami akong dapat gawin, finals na kasi namin at malapit ng matapos ang third year namin. Pagkatapos kong kumain ay dinala kuna ang mga gamit ko sa tree house ako magbabasa nagsasawa na kasi ako sa kwarto ko.

"Oh nasan na si Jadied?" I ask as I enter the tree house.

Nilingon ako nila Dorothy at nagkibit-balikat lang.

Si Thea at Dorothy lang kasi ang nasa loob, nalate pa nga ako pero nakapagtataka kasi hindi naman nalelate si Jadied kahit kelan, kung may tatalo nga sa pagiging miss punctual ni Dorothy siguradong si Jadied yun parehas kasi kaming mabagal kumilos ni Thea.

"Baka may ginawa pa." sagot sakin ni Thea.

"Daanan na lang natin mamaya." dagdag ni Dorothy, tumango naman ako.

Umupo na ako at nilatag ang mga gamit ko, mahaba ang mesa namin dito sa tree house meron din kaming mga mini chair at table para naman may mga sarili kaming space kong mag-aaral kami ng sabay-sabay.

Nagsimula na akong magbasa at magmemorize ng mga words at meanings.

Natutu na din kaming humingi ng mga quizes namin at pagkatapos ng bawat big exams tinitingnan namin ang standing namin, iniiwasan na namin ang nangyari noong first year kami. It becomes one of our greatest lesson in our school, still there are a lot of bullies but the little difference now is we have a savoir, not literally but Allen and his friends are always there for us.

It's a big thing, hindi kasi kami laging napagtitripan sa school lalo na ng mga teachers, also some of them are starting to recognize us as a person not just a woman.

"Tara na?" yaya ko sa kanila ng makitang palubog na ang araw.

Tumango naman sila at nagligpit, sabay-sabay naman kaming bumaba at tinahak na ang daan papuntang kalsada para puntahan si Jadied. This never happen before even though Dorothy and Thea never said a thing I know they are also worried.

"Sa tingin niyo okey lang kaya siya?" Thea suddenly ask.

We look at her and just shrug our shoulders.

We stop in front of her house, we never get the chance to enter her house because of her father and she never invited us to come over or just go inside.

"Sinong papasok?" tanong samin ni Thea.

"Dorothy ikaw na lang." tulak ko kay Dorothy,tinulak na din siya ni Thea.

Ilang minuto pa kaming nagtulakan bago kami nakapagdesisyon na magbato-bato pik na lang at kong sinong matatalo ang magdodoorbell.

"Bato-bato pik!"

"Bato-bato pik!"

"Bato-bato pik!"

Kung minamalas ka nga naman minsan, lumunok muna ako ng malalim bago nagpauna sa kanila.

"Go Freatch kaya mo yan." cheer pa sakin ni Thea with matching kamay pa.

Umiling na lang ako at nag-ipon ng lakas ng loob.

Kinakabahan ako, kilala kasing general ang tatay ni Jadied sa army at kilala ding strict na tao.

Nagdoorbell na ako ng dalawang beses pero wala pa din lumalabas sa bahay.

"Tao po!" sigaw ko galing sa labas baka kasi hindi nila naririnig.

I know it's a stupid idea but I still did it anyway.

I stop shouting when I heard a scratch from a distance.

"Grrrrhhh!"

Lumunok naman ako at tumingin sa may tabi ng gate. Bigla akong namutla at natulos sa kinatatayuan ko. Mabilis kong hinawakan ang laayan ng damit ni Dorothy.

"Guys walang iwanan hah, kakalbuhin ko talaga kayo kapag iniwan niyo ako dito." mahinang bulong ko habang nakatingin sa aso.

Isang k9 na aso ang nasa harapan namin.

Tumatahol siya habang lumalapit sa akin dahil ako ng nasa harap.

"Guys wait nalang kaya natin na magpakita si Jadied feeling ko naman okey lang siya." ganting bulong ni Thea.

"Hi doggie, chill ka lang jan okey!" mahinahong pakiusap ni Dorothy sa aso.

Pero mas lumakas lang ang tahol nito, bawat tahol nito ay halos lumundag kaming tatlo sa kinatatayuan namin.

"Kasalanan mo to, kapag nilapa tayo ng aso na yan Dorothy lulunurin kita sa Malambunga."

"Tumigil na nga kayo." awat ko.

"Sino yan?" biglang salita ng britonong boses.

Tumingin kami sa harap at nakita si General Chiveail.

"Carlos sit down and quite."

Tumahimik naman ang aso na tumatahol sa harap namin at tumabi. Manghang-mangha kami at parang mga shunga akala mo nasa circus.

"Anong kailangan niyo?" tanong niya ng makalapit samin.

"Itatanong po sana namin si Jadied?" magalang na tanong ko.

"Wala akong anak na Jadied ang pangalan baka nagkamali kayo ng bahay."

Halata sa boses niya ang pagkainis, siguro ay may ginagawa siya at naabala namin siya.

"Si Leandro po pala." bawi ko sa sinabi ko.

"Nasa bahay ng asawa niya." pormal na sabi niya samin na nagpatigalgal samin.

Para kaming hinulugan ng isang missile ng biglaan.

"Ano?"

"What?"

"Hah?"

Sabay-sabay naming sagot, hindi kami makapaniwala hindi naman kasi nagsasabi si Jadied ng mga problema niya.

"Kung wala na kayong tanong papasok na ako, ayokong sayangin ang oras ko dahil sa batang yun, napakawalang kwenta." at tinalikuran niya na kami.

Hanggang makapasok siya sa bahay niya ay hindi pa din kami gumagalaw, hindi namin alam ang gagawin namin.

May mga tanong pa kami pero dahil wala na si General at wala na kaming magawa.

"Tara na." biglang salita ni Thea.

Siya ang unang nakarecover sa balita, sabay-sabay kaming naglakad pero parang wala kami sa sarili namin nakatulala lang kami at naglalakad. Pumasok ako sa bahay namin ng hindi pinapansin si Olivia kahit na nakasalubong ko siya.

"Tingnan mo Freatch binilhan ako ni Tito ng bagong bag yung bagong labas." sabi niya at pakita pa ng bag sa harap ko pero tiningnan ko lang siya at dumiretso na.

Wala akong paki kung tinatawag niya man ako, dumiretso na ako sa kwarto ko.

Nagsink-in sa utak ko ang nangyari kay Jadied, I forgot the customs. It's normal in this place that girls marry at young age and that's what I forgot.

Either I like it or not I'll marry the guy my father wants me to marry.

Kinabahan ako ng husto dahil sa idea na yun, now I'm starting to think what my father is planning, I don't want a shootgun weeding or a marriage for convenience.

The idea keep me awake for the whole night, I want to talk to my father and persuade him to not send me on marriage.

Hanggang sa kumain kami ay tahimik lang ako, hindi ako umiimik at sumusubo lang. Nagulat pa ako ng biglang magsalita si Olivia.

"Ano kaba Freatch, wala ng pagkain jan sa plato mo pero subo ka pa din ng subo." tiningnan ko naman siya bago tumingin sa plato ko, wala na palang laman.

Tumayo na ako at pumunta sa kusina.

I know my father wants me this way yung tahimik, hindi yung tuwing kumakain kami ay lagi akong may opinyon sa bawat usapin sa paligid ko kaya kadalasan ay nagsisigawan kami sa hapag dahil hindi ako nagpapatalo minsan.

I love arguing on some things, hindi naman sa lahat ng oras. I know being a lawyer is not about winning on a debate or an argument it's about proving that my client is guilty or not in the court.

It's more of a sense of justice.

Kaya siguro mas gusto niya din si Olivia kesa sakin, I wire my attitude from my mother we have the same ideology in life hindi lang napagbigyan ang kay mama dahil hindi siya pinag-aral ng lolo ko.

Hanggang matapos ang exam week ay tahimik ako pansin ko din ang pananahimik nila Dorothy at Thea, hindi pa din pumapasok si Jadied kaya mas kinabahan at natakot kami sa nangyari sa kanya, pakiramdam ko sa bawat araw na hindi namin siya nakikita ay nasusugatan siya o nasasaktan.

Pagkatapos ng exam pinilit namin siya ng hanapin kong saan sila nakatira ng asawa niya, kung saan-saan kami nagtanong.

Nalaman namin na sundalo pala ang napangasawa ni Jadied at isang linggo na pala silang kasal. I feel at fault because I never ask if she's okey, if she's having problems at home.

Pakiramdam ko isa akong walang kwentang kaibigan.

Pupunta kami ngayon sa bahay nila, nalaman kasi namin na nasa dulo pala yun ng bayan.

Pagbaba namin sa harap ng bahay nila ay lumipat na kami sa kabilang kalsada para magtao po.

"Punyeta ka lng babae ka, napakalandi mo.

"Walang kwentang palamunin."

Sa labas pa lang ay naririnig na namin ang boses ng lalaki, kinakabahan ako para kay Jadied.

Naririnig din namin ang mga pagbasag ng gamit galing sa loob.

"Naku kawawa naman yung asawa, parang baliw ata yung lalaki."

"Kaya nga mare, parang gustong ipapatay noong tatay yung anak niyang babae."

"Kawawa naman."

Lumingon naman kasi sa dumaang dalawang babaeng nag-uusap bago nagtinginan.

"Papasukin na ba natin?" tanong ni Dorothy samin kaya tumango kami.

Wala pa kami nakakadoorbell ng may lumabas na lalaki sa may bahay. Halata ang galit sa mukha niya pero parang lasing din dahil sa pulang-pulang mata.

"Tabi hahara-hara sa daan." at tinabig ako bago dumaan sa gitna namin.

"Tarantado yun ah, yun kaya yung asawa ni Jadied?" naiinis na sabi ni Thea na umaambang susuntok pa.

The guy look like a goon much less of a soldier, parang mamamatay tao at parang hindi gagawa ng mabuti. I don't want to judge pero dahil sa narinig ko sa loob napapa-isip ako.

Samantalang nagdoorbell naman ako ng dalawang beses.

"Tao po!"

"Tao po!"

Sigaw ko galing sa labas.

Matagal bago nabuksan ang pintuan at lumabas si Jadied, nagulat pa siya ng makita kami sa labas at lumapit.

Sabog ang buhok niya na parang nakipagsabunutan, may mga sugar din ang labi niya at mga pasa sa braso.

"Anong nangyari sayo?" punong-puno ng pag-aalalang tanong.

She has bruises everywhere in her body, and some cuts.

"Pwede ba kaming pumasok?" Dorothy ask.

Nilaparan niya naman ang bukas ng gate nila at tumalikod na, nakasunod kami sa kanya and I am just scanning her the whole time.

I felt pity for her, how can a human do this to her? She's so pretty and kind. Now I don't know, hindi lang namin siya nakita ng tatlong linggo ay para na siyang mamamatay.

Pumayat siya ng husto na halos lumubog ang dating maumbok niyang mga pisnge.

I can feel may tear almost falling, I don't what to see her this way.

"Sumama kana samin." yaya ko sa kanya sabay hawak sa kama niya at nagmamakaawa.

Hindi ko kayang makita siyang ganito, ayokong magaya siya kay mama.

"Oo nga, Jadied sama ka na lang samin sa tree house ka tumira kaming bahala sa mga pagkain mo." dagdag ni Thea.

We all look at her with hope that she will agree but at the end she just shrug her shoulder and lightly shake her head.

"Why? Magagaya kalang sa ibang babae dito, please." I said pushing the question, ayoko siyang bitawan.

"Hindi na Freatch mas magagalit si papa at pag nangyari yun siguradong madadamay kayo."

"No, I can take it... kaya kong tanggapin yun, hindi ka namin pwedeng iwan dito tingnan mo nga ang sarili mo halos malasog na yang katawan mo sa dami ng pasa mo sa katawan at mga sugat." sabi ko ng may kasamang galit.

"Please we just want to protect you, kaya namin ang galit ng mga tatay namin pero ikaw hindi ka namin pwedeng iwan sa empyernong ito." galit na sabi ni Thea.

"We'll die with so much worry, kapag lumabas kami sa bahay na to paano kong hindi kana namin makita ulit." Dorothy said while crying, umiyak na din ako.

Ito yung bagay na pinaka-ayaw ko sa lahat, at ayaw kong humantong ito sa korte dahil matatalo lang si Jadied and I know I can never take it.

In this world where man is said to be the strongest, woman becomes instrument for oppression.

Why is life crucial for a women like us?