My Sawadeeka Jowa

Chapter 1

Isang taon na ang lumipas.

Sa isang medyo tago ngunit sikat na eskinita sa Makati, nakatayo ang isang hidden gem na cafe—ang main branch ng Kape at Kwento. Ang cafe na ito ay may industrial aesthetic na hinaluan ng mga halaman, malalaking bintana, at ang nakakarelax na amoy ng bagong giling na coffee beans. Dito madalas tumatambay ang mga taong gustong tumakas sa ingay ng siyudad.

Sa likod ng counter, abala si Maya Celestine Santos sa pag-aayos ng mga tasa. Sa edad na 25, marami na siyang pinagdaanan sa buhay na naging dahilan kung bakit siya naging matatag at independent ngayon bilang CEO ng sarili niyang kumpanya.

Nang pitong taong gulang pa lang si Maya, isang trahedya ang tuluyang nagpabago sa buhay niya. Naaksidente ang kanyang mga magulang sa isang malubhang car crash habang pauwi mula sa isang business trip. Sa isang iglap, naulila ang batang si Maya. Ang kanyang Lola Elena na lang ang natira sa kanya. Ang lola niya ang nagpatuloy sa pagpapalaki sa kanya, at ito rin ang nagtayo ng kauna-unahang maliit na coffee shop ng pamilya nila sa Manila para may mapagkunan sila ng panggastos. Sa shop na iyon lumaki si Maya, natutong magsaing ng kape, at doon niya nakita ang pagmamahal ng lola niya sa negosyo.

Ngunit tila mapaglaro ang tadhana. Noong tumuntong si Maya sa edad na 18 at excited na sanang papasok sa college, biglang nagkasakit nang malubha ang kanyang lola dahil sa katandaan. Sa loob lang ng ilang buwan sa ospital, pumanaw din si Lola Elena.

Noong sandaling iyon, gumuho ang mundo ni Maya. Naiwan siyang mag-isa sa buhay, walang magulang, at wala na ring lola. Ang tanging naiwan sa kanya ay ang nag-iisang coffee shop na baon pa sa utang dahil sa mga nagastos sa ospital. Marami ang nagsasabi sa kanya noon na ibenta na lang ang shop at maghanap ng ordinaryong trabaho dahil masyado pa siyang bata para mag-manage ng negosyo.

Imbes na sumuko, pinatunayan ni Maya kung gaano siya katapang. Ginamit niya ang sakit para maging lakas. Sa umaga, pumapasok siya sa kolehiyo para mag-aral ng Business Administration; sa gabi naman, siya mismo ang nagbabantay sa counter, nagluluto, at nag-iimbentaryo hanggang madaling araw. May mga gabi noon na umiiyak siya sa pagod sa likod ng kusina habang nagrerepaso para sa exam, iniisip kung makakayanan ba niya ang bigat ng responsibilidad. Maraming beses siyang nalugi sa mga unang buwan, nagkamali sa pagpili ng supplier, at muntik nang ma-foreclose ng bangko ang shop.

Pero dinala siya ng kanyang sipag, diskarte, at ng pambihira niyang karisma. Dahil sa dugong nakuha sa kanyang Canadian na saing-tuhod na nagbigay sa kanya ng maputing balat at kapansin-pansing light brown eyes, madali siyang matandaan ng mga customer, pero ang galing niya sa pagtitimpla at pakikipagkapwa-tao ang tunay na nagpabalik-balik sa kanila.

Dahan-dahan, nabayaran niya ang lahat ng utang. Noong edad 20 siya, habang nasa kalagitnaan ng college, nagawa niyang buksan ang pangalawang branch. At mula noon, sunod-sunod na ang tagumpay. Sa tulong ng tamang diskarte at walang tulog na sakripisyo, sa edad na 25 ay matagumpay na niyang pinapatakbo ang 10 sikat na branches ng Kape at Kwento sa buong Metro Manila. Mula sa isang ulilang umiiyak sa kusina, siya na ngayon ang tinitingalang CEO ng sarili niyang brand.

Kaya lang, sa kabila ng tagumpay sa pera, may isang bahagi ng puso niya ang nanatiling bakante. Noong nakaraang taon, nagbakasyon siya sa Coron para lang makahinga sa anim na taong walang humpay na trabaho bilang coffee shop owner—at doon nangyari ang isang gabing hindi niya kailanman nagawang burahin sa kanyang isip. Ang gabi nila ni Pim. Isang taon na ang nakakalipas, pero tuwing ipipikit niya ang kanyang mga mata, nararamdaman pa rin niya ang mga haplos at mga halik nito.

"Hoy, Maya! Tulala ka na naman diyan," pukaw sa kanya ng isang pamilyar na boses.

Nang iangat ni Maya ang kanyang tingin, nakita niya si Chloe, ang kanyang pinakamatalik na kaibigan mula pa noong high school at ang tanging nakasama niya noong mga panahong naghihirap pa siya. May malawak na ngiti si Chloe habang iwinawagayway ang isang eleganteng kulay-ginto na card.

"Eto na ang invitation! It's official, matutuloy na ang kasal namin ni Mark!" excited na tili ni Chloe. Si Mark ang kanyang American boyfriend, at matagal na nilang pinaplano ang araw na ito.

Kinuha ni Maya ang imbitasyon at binasa ang detalye. Masaya siya para sa kanyang best friend, ngunit bigla siyang napatigil nang makita ang lokasyon kung saan gaganapin ang kasal.

"Sa Thailand?" gulat na tanong ni Maya.

"Yes, girl! Doon sa Phuket!" masayang sagot ni Chloe. "Doon kaya kami unang nagkatagpo ni Mark noong nag-travel ako. Kaya perfect lang na doon din kami mag-isang dibdib. At dahil ikaw ang Maid of Honor ko, bawal ang 'hindi'. Lilipad tayo papuntang Thailand sa susunod na buwan!"

Biglang nakaramdam ng kakaibang pintig si Maya sa kanyang dibdib. Thailand. Ang bansa kung saan nanggaling ang babaeng tinakasan niya isang taon na ang nakakalipas pagkatapos ng pinakamatinding gabi ng buhay niya. Ang bansa kung nasaan si Pim.

Nang mapatingin si Maya sa salamin sa gilid ng cafe, nakita niya ang sarili niyang mga light brown eyes na puno ng pag-aalinlangan. Pero agad din siyang huminga nang malalim at pilit na pinakalma ang sarili.

Ano ka ba, Maya? pangaral niya sa kanyang isip. Isang taon na ang nakakalipas nun. Baka nga nakalimutan na ng babaeng 'yun ang nangyari sa Coron. At saka, tourist lang naman siya na nagbakasyon sa Pilipinas. Sa lawak ng Thailand at sa rami ng mga lungsod doon, napakaliit ng tsansa na magkita pa kami. Baka nga hindi siya taga-Phuket.

Para kay Maya, si Pim ay nananatiling isang magandang estranghero lang na nakasama niya sa isang gabi. Walang dahilan para mag-panic siya dahil imposibleng mag-cross ang landas nilang dalawa sa dinami-dami ng tao sa bansang iyon.

Agad na nawala ang kaba sa mukha ni Maya at napalitan ito ng isang matamis na ngiti para sa kanyang kaibigan.

"O sige, payag na ako," tawa ni Maya sabay yakap kay Chloe. "Siyempre, hindi ko pwedeng ma-miss ang kasal ng best friend ko. Mag-aayos lang ako ng maiiwan kong trabaho dito sa mga branch, tapos go na tayo sa Thailand!"

"Yay! I love you, CEO!" tili ni Chloe sa tuwa.

Hindi alam ni Maya, habang excited silang nagpaplano para sa biyahe, ang simpleng "tourist" na nakasama niya sa Coron ay isa palang dambuhalang bituin sa Thailand—at isang taon na itong baliw na baliw sa paghahanap sa kanya.

Habang abala si Maya sa pag-aasikaso ng mga branch niya sa Maynila, magkaibang-magkaiba naman ang takbo ng mundo sa Bangkok, Thailand.

Sa loob ng isang sikat at marangyang photography studio, sunod-sunod ang tunog ng klik ng camera at ang nakatutulig na flash ng mga ilaw. Sa gitna ng set, nakatayo si Pim. Suot ang isang napakagandang pulang gown na yakap na yakap ang kanyang matangkad at balingkinitang katawan, mukha siyang isang reyna. Ang tuwid at itim niyang buhok ay bagsak na bagsak, at ang kanyang mukha ay walang anggulong hindi perpekto sa screen.

"Suay mak khrap, Pim! Just like that! Maintain that fierce look!" (Ang ganda mo, Pim!) sigaw ng sikat na fashion photographer.

Si Pim ang kasalukuyang "Queen of T-Pop and Drama" sa Thailand. Matapos ang kanyang International Tour noong nakaraang taon, lalong lumipad ang kanyang karera. Kaliwa't kanan ang billboard niya sa buong Bangkok, milyon-milyon ang followers sa social media, at bawat pelikula niya ay blockbuster. Para sa buong bansa, siya ang depinisyon ng perpekto—isang napakasikat na aktres na tila nasa kanya na ang lahat.

Ngunit sa likod ng mga ngiti sa harap ng camera, may isang lihim na dinadala si Pim.

"Okay, phak sam-sip na-thee khrap!" (Okay, break muna tayo ng 30 minutes!) anunsyo ng direktor.

Agad na nawala ang ngiti sa mga labi ni Pim. Pabagsak siyang naupo sa couch ng kanyang pribadong dressing room. Lumapit agad ang kanyang personal manager at matalik na kaibigan na si Mew, hawak ang isang baso ng iced Americano at ang tablet nito.

"Pim, nee khue bตra-rang ngan khong lorp na. Thee Phuket mee fan meeting, laew kor bin trong pai Paris mang..." (Pim, ito ang schedule mo para sa susunod na linggo. May fan meeting ka sa Phuket, pagkatapos ay diretso ka sa Paris...) dire-diretsong ulat ni Mew na kanyang Manager habang nakatingin sa screen.

"P'Mew," pagputol ni Pim sa malambing ngunit seryosong boses, gamit pa rin ang kanilang wika. "Mee khao khraap bang mai?" (May balita na ba?)

Napabuntong-hininga si Mew at ibinaba ang tablet. Alam na alam niya kung ano ang tinutukoy ng aktres. Isang taon na. Isang taon nang abala si Pim sa pagtatrabaho, pero gabi-gabi, bago ito matulog, iisang tao lang ang nasa isip nito.

"Pim, rao jang nakh-sub ekachon pai sam khon laew thee philibpin. Phwong khao pai thandee Coron, tham thandee resort, thandee khon khab ruea, thukh yang. Tae ther mee khae chue 'Maya' thonand. Mai mee namsakul, mai mee arai loey. Laew thandee philibpin chue nee ko yor mak..." (Pim, nakatlo nang private investigator ang kinuha natin sa Pilipinas. Nagpunta na sila sa Coron, tinanong ang resort, ang mga bangkero, lahat. Pero 'Maya' lang ang pangalang binigay mo. Walang apelyido, walang kahit ano. At saka, ang daming 'Maya' sa bansa na 'yun,) nag-aalalang paliwanag ni Mew. "Ther mai kheed ror wa man khae khwam sukh khwankhwen? Man phan pai pee nung laew na, Pim. Ther khuan ja move on dai laew." (Hindi mo ba naiisip na baka panandaliang saya lang 'yun para sa kanya? Isang taon na, Pim. Baka naman dapat ka nang mag-move on?)

Humarap si Pim sa salamin, pinagmasdan ang sarili, at mariing umiling. Naalala niya ang bawat detalye ng gabing iyon sa Coron—ang kakaibang kislap ng mga mata ni Maya, ang tamis ng unang climax na ibinigay niya sa dalaga, ang paraan kung paano nito isinigaw ang pangalan niya habang nangangatog ang mga hita, at kung paano niya ito inalagaan at pinunasan nang buong ingat bago sila natulog.

"Mai, P'Mew. Chan ru wa chan rusuek yang ngai, laew chan ko ru wa ther ko rusuek bแบบ nan mhuean kan, chan mai hyeud ror. Tha jor bpen tong bin klab pai philibpin phuea tam ha ther thukh mhum nai Manila dway tua eng lang jark hหมด sannya, chan ko ja tham." (Hindi, P'Mew. Alam ko ang naramdaman ko, at alam kong naramdaman din niya 'yun. Hindi ako titigil. Kung kailangang ako mismo ang bumalik sa Pilipinas para hanapin siya sa bawat sulok pagkatapos ng mga kontrata ko dito, gagawin ko.) sagot naman ni Pim sa kanyang Manager.

Tumingin si Pim sa bintana ng dressing room habang hawak ang kanyang phone. Isang taon na siyang baliw sa paghahanap sa isang Pilipinang walang kaalam-alam na ang nakasama nito sa beach ay isang sikat na aktress.

"Maya, where are you?" bulong ni Pim sa kanyang sarili.

**********************************************************************************************************

Bago tuluyang lumipad patungong Thailand, tiniyak muna ni Maya na magiging maayos ang takbo ng kanyang negosyo habang wala siya. Bilang isang seryoso at responsableng CEO, hindi niya pwedeng pabayaan ang sampung branches ng Kape at Kwento na pinaghirapan niyang itayo.

Nagtakda si Maya ng isang malaking meeting sa main branch sa Makati, kung saan ipinatawag niya ang lahat ng kanyang branch managers, head baristas, at ang kanyang pinagkakatiwalaang assistant.

"Okay, guys, salamat sa pagpunta niyo ngayon," panimula ni Maya habang nakatayo sa harap ng conference table, hawak ang kanyang tablet na naglalaman ng mga inventory at sales reports. "I called this meeting kasi gusto kong i-announce na aalis ako next month. Pupunta akong Thailand para sa kasal ng best friend ko, at doon ako mananatili ng dalawang linggo."

Nagkaroon ng kaunting bulungan sa mga staff, pero karamihan sa kanila ay napangiti dahil alam nilang matagal nang walang bakasyon ang kanilang boss mula noong pumunta ito sa Coron isang taon na ang nakakalipas.

"Huwag kayong mag-alala, bago ako umalis, ise-set up natin ang lahat ng supplies para sa susunod na dalawang buwan," patuloy ni Maya habang ipinapakita ang plano sa screen. "Kinausap ko na rin ang mga main suppliers natin ng coffee beans at gatas. Si Marco ang hahawak ng logistics, at ang assistant kong si Sarah ang magiging point person niyo para sa kahit anong emergency habang wala ako. I will still check my emails, pero sana naman ay walang malaking problema na mangyari, okay?"

"Copy, Ms. Maya! Kami na ang bahala rito," nakangiting sagot ng kanyang head barista. "Deserve niyo rin po magpahinga at mag-enjoy sa Thailand."

"Salamat, guys. Tiwala ako sa inyo," sagot ni Maya nang may matamis na ngiti.

Sa sumunod na apat na linggo, naging parang bagyo ang takbo ng buhay ni Maya. Halos wala na naman siyang tulog sa pag-ikot sa sampung branches para personal na i-check ang bawat sulok ng negosyo. Pagod man ang katawan, nakaramdam siya ng saya dahil alam niyang bago siya umalis ay plantsado at safe ang kumpanyang iniwan sa kanya ng kanyang lola.

Hanggang sa dumating na nga ang araw ng pag-alis.

"Grabe, girl! This is it! Thailand, here we come!" excited na tili ni Chloe habang hila-hila ang kanyang pink na maleta sa loob ng Suvarnabhumi Airport sa Bangkok, bago sila sumakay ng kanilang connecting flight patungong Phuket.

Kasunod niya si Maya na may suot na simpleng white linen shirt, denim shorts, at shades. Kahit medyo pagod sa biyahe, litaw na litaw pa rin ang kagandahan ni Maya. Ang maputi niyang balat at ang mahaba, wavy niyang buhok ay madaling nakakahatak ng tingin mula sa mga taong nadadaanan nila. Nang tanggalin niya ang kanyang shades, kumislap ang kanyang light brown eyes habang inilibot ang tingin sa paligid ng airport.

"Grabe, Chloe, dahan-dahan naman sa paglakad," tawa ni Maya habang hila ang sarili niyang maleta. "Hindi naman tatakbo ang Phuket."

"Paano ba naman, na-excite ako! Ilang araw na lang, kasal ko na!" sagot ni Chloe habang kumakapit sa braso ng kanyang best friend. "At saka, excited ako para sa'yo. Isang taon ka nang nakakulong sa opisina at mga cafe mo. Panahon na para mag-enjoy ka naman at baka... alam mo na, makatagpo ka ng guwapong Thai dito."

Natawa na lang si Maya at umiling. Sa isip niya, hindi naman guwapong Thai ang pumasok sa utak niya, kundi ang alaala ng isang napakagandang babae na may bango ng mamahaling pabango na nakasama niya sa Coron.

Nandito na ako sa bansa mo, Pim, isip-isip ni Maya habang nakatingin sa mga signboard na may sulat-Thai. Pero gaya ng sabi ko sa sarili ko, napakalaking bansa nito. Imposibleng magkita pa tayo.

Pagkalipas ng ilang oras, lumapag na ang eroplano nila sa Phuket International Airport. Ang simoy ng hangin sa labas ay pamilyar kay Maya—amoy dagat, presko, at may dalang kapayapaan na katulad na katulad ng naramdaman niya sa Palawan.

Sumakay sila ng taxi patungo sa isang mamahaling beach resort kung saan gaganapin ang kasal ni Chloe at ng American fiancé nitong si Mark. Habang nakatingin sa bintana ng sasakyan, pinagmamasdan ni Maya ang mga puno ng niyog at ang asul na dagat ng Phuket. Pakiramdam niya, normal na turista lang siya na nandito para mag-enjoy bilang Maid of Honor.

Hindi alam ni Maya, sa kabilang bahagi ng Phuket, isang luxury van naman ang kasalukuyang bumibiyahe patungo sa isang sikat na activity hall.

Sa loob ng van, abala si Mew sa pag-aayos ng mga security guard para sa gaganaping event. Sa tabi niya, nakaupo si Pim habang nakatingin sa kanyang phone, suot ang isang eleganteng casual attire at malaking sunglasses na nagtatago sa kanyang magandang mukha.

"Pim, malapit na tayo sa venue para sa fan meeting mo ngayong gabi. Siguradong puno ang hall ng mga fans na taga-Phuket at pati 'yung mga lumipad pa mula sa ibang bansa," ulat ni Mew sa wikang Thai habang nag-che-check ng tablet.

"Khab, P'Mew," (Okay, P'Mew,) walang kagana-ganang sagot ni Pim gamit ang kanilang wika, habang patuloy na nag-i-scroll sa kanyang phone, partikular na sa mga lumang larawan ng dalampasigan ng Coron na lihim niyang tinititigan gabi-gabi.

Ang dalawang magkaibang sasakyan ay magkasabay na bumibiyahe sa iisang highway ng Phuket, magkaiba ng destinasyon sa ngayon, ngunit nasa iisang isla na sa wakas.

Dahan-dahang pumasok ang taxi nina Maya at Chloe sa engrandeng arko ng The Shore at Katathani, isa sa pinakamagagandang luxury beach resorts sa Phuket. Pagbaba pa lang ng sasakyan, agad silang sinalubong ng mga staff na nakangiti at may bitbit na malamig na welcome drinks at mababangong kwintas na gawa sa sariwang bulaklak.

"Wow, Chloe! Sobrang ganda naman dito," bulalas ni Maya habang inilibot ang tingin sa open-air lobby na nakaharap mismo sa malawak at asul na dagat. Ang disenyo ng resort ay kumbinasyon ng modernong arkitektura at tradisyunal na disenyong Thai.

"Siyempre, girl! Minsan lang ako ikasal kaya pinili talaga namin ni Mark ang pinakamagandang spot," excited na sagot ni Chloe habang inaasikaso ang check-in sa front desk.

Matapos makuha ang kanilang mga key card, inihatid sila ng isang maliit na golf cart patungo sa kanilang pribadong villa. Pagkabukas pa lang ng pinto, napanganga si Maya. May sarili silang private infinity pool na direktang nakadungaw sa dalampasigan. Ang simoy ng hangin at ang tunog ng mga alon ay agad na nagpawi sa pagod na naramdaman ni Maya mula sa mahabang biyahe at mula sa isang buwang walang patid na pagtatrabaho sa kanyang sampung coffee shop branches sa Maynila.

"Mag-ayos na tayo ng gamit, Maya! Sabi ni Mark, may dinner tayo mamaya kasama ang pamilya niya para sa welcoming party," pag-anyaya ni Chloe habang binubuksan ang kanyang malaking pink na maleta.

"Sige, mauna ka na mag-shower. Magpapahangin lang ako saglit sa labas," nakangiting sagot ni Maya.

Lumabas si Maya sa balkonahe, lumapit sa gilid ng infinity pool, at dahan-dahang ipinikit ang kanyang mga mata habang hinahayaan ang hangin na dapit-hapon na humalik sa kanyang mukha. Sa kabila ng katahimikan ng lugar, hindi pa rin niya mapigilang makaramdam ng kaunting kaba. Nandito na siya sa bansa ni Pim.

Habang payapang nagpapahangin si Maya, kabaligtaran naman ang ingay at enerhiya sa Royal Phuket Marina, kung saan gaganapin ang engrandeng fan meeting ni Pim.

Sa labas pa lang ng venue, halos mapuno na ang kalsada ng libo-libong fans na may bitbit na mga lightstick, naglalakihang banners na may mukha ng aktres, at iba't ibang merchandise. Rinig na rinig ang hiyawan ng mga tao sa bawat pagbanggit sa pangalan ni Pim.

Sa backstage, abala ang mga stylist sa huling pag-aayos ng buhok at makeup ng sikat na aktres. Suot ang isang nagniningning na white emerald top at kumikinang na pantalon, mukhang isang diwata si Pim. Ang kanyang tuwid na itim na buhok ay perpektong nakalaylay sa kanyang balikat.

"Pim, five minutes at lalabas ka na. Handa na ang mga host at puno ang buong hall," ulat ni Mew sa wikang Thai habang tinitingnan ang monitor ng stage.

"Khab, P'Mew. Chan phrom laew," (Yes, P'Mew. Handa na ako,) sagot ni Pim sa kanilang wika, habang binibigyan ang sarili ng isang pilit na ngiti sa harap ng salamin.

Kahit na nakakaramdam siya ng pagod mula sa sunod-sunod na taping sa Bangkok, alam niyang kailangan niyang ibigay ang lahat para sa kanyang mga fans. Ngunit habang hawak ang mic, isang pamilyar na mukha na may magagandang light brown eyes pa rin ang dumaan sa kanyang isip. Saan man siya magpunta, tila anino na niya ang alaala ng gabing iyon sa Coron.

Nang mag-cue ang direktor, dahan-dahang bumukas ang malaking LED screen sa stage at tumugtog ang intro ng sikat na theme song ng kanilang serye. Sa paghakbang ni Pim palabas, sinalubong siya ng nakatutulig na hiyawan at hiling ng libo-libong fans. Ngunit mas lalong niyanig ang buong hall nang sumunod na lumabas mula sa kabilang panig ng stage si Pearl—ang kanyang napakagandang on-screen partner.

Si Pim at Pearl ang kasalukuyang pinakasikat na GL (Girls' Love) couple sa buong Asya. Ang kanilang tambalan, na binansagan ng mga fans na "PimPearl," ay kilala sa buong mundo dahil sa nag-uumapaw nilang chemistry sa screen at sa mga seryeng humakot ng bilyun-banyong views. Kung si Pim ang matangkad, seryoso, at may regal charm; si Pearl naman ang perpektong kapareha nito dahil sa kanyang bubbly na personalidad, chinita eyes, at pamatay na ngiti.

Nag-holding hands ang dalawa habang naglalakad patungo sa gitna ng stage, na lalong nagpatili sa mga fans na halos maiyak na sa tuwa habang iwinawagayway ang kanilang mga kulay-pink na lightsticks.

"Sawatdee khrap, Phuket!" (Sawadika, Phuket!) sabay na bati ng dalawa sa wikang Thai, bago nagpalitan ng isang mabilis na tinginan na partikular na idinisenyo para sa fanservice ng kanilang love team.

"Pim, du si khon ma yor mak loey wan nee phuea rao," (Pim, tingnan mo ang daming pumunta ngayon para sa atin,) nakangiting sabi ni Pearl sa Thai habang kumakapit sa braso ni Pim.

"Khab, P'Pearl. Khobkhun thukh khon mak na khhab thee koy saphasanun rao ma talord," (Yes, P'Pearl. Maraming salamat sa inyong lahat sa laging pagsuporta sa amin,) sagot naman ni Pim gamit ang kanyang pinakamalambing na boses sa Thai habang nakatingin sa camera.

Sa buong gabi ng event, propesyonal na ginampanan ni Pim ang kanyang tungkulin bilang kalahati ng pinakasikat na GL couple. Nakikipaglaro siya, nakikipag-titigan, at gumagawa ng mga sweet na eksena kasama si Pearl para sa kasiyahan ng fandom. Sanay na si Pim sa ganitong kalakaran; alam niyang trabaho lang ang lahat at malapit na kaibigan lang talaga ang turingan nila ni Pearl sa likod ng camera.

Kaya naman sa tuwing mamamatay ang mga spotlight para sa break, agad na bumabalik ang seryosong mukha ni Pim. Habang tinutulungan siya ng mga stylist na magpalit ng outfit sa gilid ng stage, hindi niya mapigilang mapabuntong-hininga. Sa harap ng libo-libong tao na sumisigaw ng pangalan nila ni Pearl, ang puso niya ay nananatiling nakakulong pa rin sa alaala ng isang babaeng nagngangalang Maya—ang nag-iisang tao na nakakita sa totoong siya, malayo sa mga camera at sa mundong ito ng kasikatan.