dan kaçmak için kendini dışarı atan Süleyman, zifaf gecesinden sonra başını kaldırıp pencerede duran karısına baktı. Kaşları çatıldı. İçinde bir huzursuzluk vardı. Sinirli miydi, heyecanlı mıydı, bilmiyordu.
Çevresine göz gezdirdi, kimse ona bakıyor mu diye kontrol etti. İnsanlar yavaş yavaş yaklaşıyor, tokalaşmak için el uzatıyordu. İstemeden elini uzatıyor, yüzüne sahte bir gülümseme konduruyordu. Yorulmuştu. Düğünün bitmesini istiyordu. Konuşmalardan, gürültüden, insanların üzerindeki ağırlıktan sıkılmıştı.
Ama içindeki sıkıntı sadece bunlar mıydı? Gözleri yeniden yukarı kaydı. Karısı hâlâ pencerenin önündeydi. Onunla olmak istiyordu. Geceden aklında kalan sahneler gözlerinin önüne geldiğinde, yüzüne piç bir sırıtış yerleşti. Odaya çıkıp herkesi, her şeyi ardında bırakmak istiyordu. A
