Nginitian ko si Sir Coco, isang inosente at hindi makabasag itlog—este pinggan na ngiti.
Napansin ko naman ang pag-igting ng panga niya habang mas tumiim ang tingin sa'kin na tila ba nagpipigil na manakit.
Iyong ngiti ko tuloy ay parang gustong mauwi sa ngiwi habang ini-imagine ko kung ano ang mangyayari sa'kin 'pag tamaan ako ng kamao niya. Tiyak na tatalsik ang kaluluwa ko sa kabilang bansa tapos hindi na maibalik ng pinakamagaling na surgeon ang mare-rearrange kong mukha.
"Gon, sa opisina tayo ni Mhilo," may kariinan niyang utos kay Gon habang hindi hinihiwalay ang mariing tingin sa'kin.
Gustuhin ko mang pumiksi ay hindi ko magawa at kailangan kong panindigan ang pagiging 'matapang na tao na hindi tatakbo', kaya nagtapang-tapangan ko pa ring sinalubong ang tingin niya.
"Copy, Sir,
