The Heart of a Soul

I don't know how it ends up like this. Like my feelings were being robbed by the circumstances. How am I supposed to write when I have long forgotten how it is to feel? The electrifying feelings when the tip of my pen touches the paper. The words that my heart bleed along with the waves of the pen and ink. The rough skin of paper when it brushes with my hand... the feeling of it was long gone. Maingay ang escuelahan nang magtanghali. Before the bell even rang, I was already counting the seconds left for the last class this morning. I already felt suffocated while everyone was enjoying the storytelling from our teacher. Nagkukuwento kasi siya sa naging buhay niya dati. Our topic calls for it. Inuuto naman siya ng mga kaklase namin dahil gustong hindi matuloy ang diskusyon para sa panibagong topic. Caught in the traps set by my classmates, she started telling her long and lonely life. Just like mine. It was awkward hearing the same story as mine from the mouth of other people. It was not my story, it was theirs. They've also been through the same but they're telling it as if it was nothing. Hindi ko alam ang dapat maramdaman kaya nanahimik na lamang ako at pilit na nagbibingihan sa malungkot na kuwento ng guro. "Sa rooftop ulit tayo?" aya ko kaagad kay Amanda nang matapos ang klase. Nag-angat siya ng tingin sa akin at ilang segundong hindi binibitawan ang titig. I know what she's thinking. Aside from my classmates, she has been glancing my way while the story was running. Iniisip marahil ang maaari kong maramdaman habang naririnig ang parehong istorya. "Ayos ka lang? Hindi ka ba nairita o nalungkot?" she asked without a break. Nagulat pa ako sa tinatanong nito na para bang hindi na nasanay sa kaniya. Natawa lang ako. "I don't really know what to feel. I was disgusted that a lot of people have to go through the same circumstances in life." I answered with honesty. Amanda was the only person I could confide with about the feelings that should and shouldn't be there. Hindi naman siya naiiba sa kanila. She was also considerate about my situation but then, I just she's someone who would accept my words as they are. Just like how the paper kept silent about my battles. We ate our lunch at the rooftop. Ganoon naman parati dahil ayaw niyang makisabay sa maraming tao. Amanda doesn't really want to interact with other people. Other people don't want to interact with her either. It's not because she hates them. The reason was simple. Ayaw niya lang talaga. Aside from her indifference, she's also straight-forward to a fault that made people avoid her even more. Although I don't mind it. I find it charming. "Luto ng Mama mo?" tanong ko sa kaniya habang kumukuha rin ng ulam galing sa kaniyang baonan. Tumango siya at nanatili ang tingin sa akin kahit ba ngumunguya ng pagkain. Kaya ayaw na ayaw nilang makipaglapit kay Amanda. Iniisip nila na bawat salita nito ay may kalakip na pagkaayaw sa kanila lalo pa't mapanuri si Amanda at maraming napapansin. Tahimik lamang ito ngunit kapag tinatanong mo, mabilis kaagad sumagot. She doesn't lie. Iyon nga lang, masakit talaga ang katotohanan kaya si Amanda iniiwasan. It's because she's too honest and her honesty were deemed as bluntness. She says what her eyes and mind understands. "Masarap!" I commented gracefully. Dinamihan ko pa ang kuha ko sa pagkain niya. Napatingin siya sa akin saglit, parang nagdadalwang-isip sa binabalak. Bumuga siya ng hangin bago tuluyang kumuha ng ulam sa baonan ko. She examined the food for a while before she brought it to her mouth. Nasira ang iniingatan niyang walang ekspresyong mukha. "Ikaw ang nagluto nito?" Tumango ako, proud dahil sa nangyari. "Kaya pala hindi masarap." Kumento niya na hindi na ulit mabuo ang ekspresyon kanina. Napahawak ako sa tiyan nang humagalpak ng tawa. She wiped her lips with a tissue, behind those covers was her smiles lingering for my laughter. The afternoon classes went on after we had our lunch. Bumalik na kami ng classroom pagkatapos linisin ang rooftop. Ibinagsak ko ang dalang bag sa sofa sa salas nang makauwi ng bahay. Pagod akong naupo sa sahig, sinasandalan ang sofang nasa likuran. I hugged my knees as though I was hugging the loneliness inside the house. Mag-isa na lamang ako simula ng magkasunod na umalis si Mama at Papa. Mom left us first with another man before Dad couldn't endure the loneliness anymore. Naghanap ito ng ibang babae at bumuo sila ng bagong pamilya gaya ni Mama sa lalaki niya. I could not stop him. No. I don't want to stop my Father. After all the heartaches he got from my Mom, I want him to be happy. I have a lot of conflicting feelings when these topics were talked about but I know if I am going to sum my feelings, I am envious. I was trying to take control over it. It was a feeling I shouldn't feel. Sa lahat ng pakiramdam na gusto kong manatili, ang mga ayaw na pakiramdam ko naman ang natira. Nagpapadala naman sila sa akin ng pera kada-buwan. Malaki nga ang perang iyon para sa akin dahil ako lang naman mag-isa. Sobra-sobra ang mga iyon para sa akin. I should be happy because I have money. I have a house where I am free. Gusto nga ng mga kakilala ko ang buhay ko. Gusto raw nila... Natatawa ako, hindi man lang magawang maipagmalaki iyon. Malaki ang bahay ngunit mag-isa naman ako rito. If they only knew how lonesome it is. If they only knew how empty it is. Sobra-sobra ang lahat ng nasa akin ngunit pakiramdam ko ay walang laman ang lahat ng iyon. Kung hahawakan ko ang perang padala para sa akin... hindi ko maunawaan kung bakit ganoon kadami. I don't understand why everything was too much yet empty at the same time. Naglinis muna ako ng bahay saglit. May mga naiwan akong hugasin dahil sa pagmamadali tuwing umaga at pag-aaral tuwing gabi. Nakakaligtaan ko na ang mga hugasin sa dami ng iniisip na gagawin. Nilinis ko rin ang salas at kuwarto ko bago ko napagpasyahang magbihis ng pambahay na damit. Sa labas na lang ako bumili ng makakain. I still need to make my assignments. Nakatulog kasi ako pagkatapos magbihis mula sa paglilinis. Masyado ng naggagabi kaya wala na akong oras makapagluto. Mas magiging madala kapag sa labas na lamang ako bibili. Siguro gaya ng nakasanayan ko, bibili ako ng instant or barbecue. Mas masarap din naman iyon sa panlasa ko kumpara sa luto ko. I went to the nearest convenience store to buy myself noodles in a cup. Mag-iinit lang ako ng tubig at lalagyan ang cup noodles. Hihintayin ko lang maluto ang noodles habang gumagawa ako ng mga assignments. Bumili ako ng tatlong ganoon para makain ko sa mga susunod na araw. Baka may mga araw na ganitong pagkakataon. Hindi iyon impossible dahil hindi naman ito ang unang araw na nangyari ang ganito. Niyakap ng mga braso ko ang noodles in a cup para iwasang malaglag. Ingat na ingat pa ako para sa naroroon sa kinalalagyan bago lumingon. Pagkaharap ko ay eksaktong may dumaang matangkad na lalaki. The cup of noodles fell off the ground. Nabunggo ko rin iyong kinalalagyan na nasa likuran ko sa laki ng bulto noong lalaki. Napahimas ako sa sarili. Nagsilaglagan na ang mga nasa kinalalagyan nila. Hindi siya huminto para tulungan ako at dumiretso lang sa counter para magbayad ng mga bibilhin niya. Sinundan ko siya ng tingin, ganoon ang pagsunod ng bango mula sa kaniya. He smells like baby powder and baby bath. Naaalala ko na ganoon ang amoy ng liquid soap ng mga baby. Napakunot ang noo ko, nawala na ang simangot sa mukha. I paid the cup noodles I bought on the counter. Mabuti na lang at walang nasirang mga bibilhin doon. Hindi naman problema kung magbayad ako pero hindi ko dala ang ibang pera ko. Magwi-withdraw pa ako kung ganoon. Lumingon ako sa katabi kong lalaki. Siya iyong nakabunggo sa akin kanina. Out of curiosity, I glanced at him beside me. Matangkad talaga siya, maputi at mabango. His hair was also longer compared to some other boys I've seen. Tinatakpan nito ang mata niya kaya iyong ilong niya lamang ako nakikita ko. His aristocratic nose stood proudly that was carved perfectly along with his lips. "One-hundred thirty seven pesos, Miss..." Lumingon ako sa cashier na napansin na ang pagkatulala ko. Tumango ako at nagbunot ng pera sa pitaka. He strode languidly towards the glass door. The spring of the door created stinging sound on my ears as he went out of the convenience store. Binalikan ko ng tingin ang sa labas. Bumalik na kaagad ako ng bahay pagkatapos bumili. Nag-init ako ng tubig at dumiretso na sa study table ng kuwarto. After few minutes, my food will be ready to serve so while waiting, I would just make things done. Eksaktong natapos ako ng assignments ko ay naluto na rin ang noodles na nilagyan ko ng mainit na tubig kanina. Niligpit ko ang mga libro at notebooks na ginamit para sa ginawang assignments bago kinain ang mainit-init pang noodles. Hinipan ko ito, nadadala ang usok papunta sa kabilang direksyon ng mukha ko. Sumandal ako sa swivel chair at pinakiramdaman lamang ang katahimikan ng gabi. The light from my study table's lamp was the only thing that illuminated the whole room, if not from the moon's. Umihip ang malakas na hangin ng gabi, nililipad ang nananahimik kong kurtina. The opening of my windows left the wind with no choice but to fly freely inside my room. I felt my heart constricted at the calmness. I remembered it was at this hour when I bleed my heart on paper but I don't remember how it feels. I do not remember how it feels to bleed. Ganito iyong mga oras na iyon na kalmado ang hangin at masarap sa pakiramdam. Lalabas ang lahat ng tagong nararamdaman at tanging ang buwan, hangin at panulat ang saksi. It had always brought happiness inside me. Of how these soft things could utter words I cannot say but now, I knew it was never happiness I was feeling. Ganito iyon kakalma. I never thought evenings of remnants was this empty. Hindi ko maunawaan ang lahat. Hindi ko maunawaan kung bakit ang masarap na hangin ay hindi na nagbibigay ng saya. Binaba ko ang cup noodles na hawak at inilapag sa isang banda. I caress the cover of my journal where I kept all the words I thought were impossible to be said. I do not remember the feeling of glee as my skin brushes to your rough skin... as though I was being consoled by the water. Nanginig ang mga kamay ko habang binubuklat ang pahina ng journal. It was getting old but old was precious yet heartbreaking, I knew we were close to our endings. A letter creates word, word creates sentences and onward. I had to make smaller steps if I wanted to bring back the old feeling. The feeling of being full because of writing. The feeling of being excited... passionate. The feeling of being honest leaving nothing behind. Dahil alam ng puso ko na kung ano mang maisusulat dito, buhay ang mga salitang iyon. Nanggaling iyon sa buhay na puso. Gusto ko ang lahat ng iyon kahit masakit. Napailing ako at ibinagsak ang ballpen. Gumawa ito ng malakas na tunog sa pagbagsak. Napasabunot ako ng buhok habang pinagmamasdan ang blankong papel ng makapal na notebook. It was back then when I can fill it with the truths in just a minute but right now, it would take me a lot to complete a phrase. "Bakit..." Gumaralgal ang boses ko. Ilang beses kong hinampas ang study table. I was angry at myself. I was angry at that person. I knew then something was wrong. I knew then it would cost me but I kept lying to myself. I thought it was still fine... "Why do you have to take it with you!?" Nanginig ang boses ko, kailanman hindi ko maisip na maririnig ko iyon mula sa akin. I bit my lower lip to suppress my tears from falling down. Bumagsak ang mga iyon isa-isa at wala ng tigil. When something was broken by someone else, you can never fix it yourself but the person who breaks it. They will be able to fix it, however, they could also break it even more until you've got nothing on your palms but pounded heart. Ayaw ko nito. Ayaw ko... Ayaw kong umiiyak nang hindi dahil sa sakit. Ayos ng masakit ngunit ayaw ko nito. Ayaw kong umiiyak sa wala. I can feel nothing. It was not a cry of pain but hollow. My tears were all meaningless then...