HIS PAINFUL REVENGE

Chapter 2- Pagkalubog

KINABUKASAN

Ang bahay ay tila naging isang malawak na kabaong. Si Lezzia ay nakahandusay sa sahig, ang pisngi niya’y naninilaw mula sa sampal ni Gio. Sa tabi niya, isang bote ng alak na walang lamán at ang sirang larawan ng kanilang kasal—ang mga ngiti roon ay tila baon na sa limot.

“Bakit… bakit ganito ang lahat?” bulong niya sa hangin, ang mga kamay ay kumakapit sa sariling balikat na parang naghahanap ng yakap na hindi na darating.

Biglang kumalat ang malakas na ulan sa labas. Tila hinihimok siya ng kulog na lumabas, na parang sinasabing, “Walang saysang umiyak sa bahay na pinabayaan ka.”

Nagtulak si Lezzia sa pinto, suot ang damit na sira at mabaho mula sa dalawang araw niyang pagkalugmok. Ang mga paa niya’y humahagod sa basang lansangan, ang mga mata’y nakatitig sa malayo.

“Gio… Gio…,” paulit-ulit niyang bulong, parang mantra ng isang nawalang kaluluwa.

Nakarating siya sa isang condo—ang tirahan ni Appryl. Sa labas, nakita niya ang mga ilaw ng silid sa ika-12 palapag. May anino ng dalawang katawan na nagkakadagan sa bintana.

“HINDI AKO TITIGIL!” hiyaw ni Lezzia, pumukol ng bato sa salamin.

Bumaba si Appryl, nakadamit ng silk robe, ang buhok ay gusót at puno ng pagmamataas. “Anong ginagawa mo dito, Ate? Nagmumukha kang basurang inanod ng ulan.”

“Ibalik mo siya sa akin!” sigaw ni Lezzia, luha at ulan ay naghahalo. “Wala naman pala siyang anak sa ’yo! Bakit mo siya pinaglalaruan?!”

Tumawa si Appryl nang malutong. “Kasi kaya ko. At dahil masarap panoorin kang naghihingalo.”

Sumugod si Lezzia patungo sa kanya, ngunit biglang lumabas si Gio mula sa likod. Hinawakan niya si Lezzia nang mariin, ang mga mata’y puno ng pagkapoot.

“Umuwi ka na, Lezzia. Nakakahiya ka.”

“Pero mahal kita—”

“Hindi na!” hiyaw ni Gio. “Ang mahal ko ay ang babaeng hindi ako ginagawang katatawanan!”

Naiwan si Lezzia sa gitna ng bagyo. Ang mga dumadaan ay nakatitig sa kanya—isang babaeng baliw, basang-basa, at nagmumura sa sarili.

“Kasalanan ko lahat! Ako ang may sala!”

Sa kalagitnaan ng kanyang pagwawala, may humatak sa kanyang braso. Isang security guard ang nagtaboy sa kanya palabas ng subdivision. “Alis diyan! Kawawa ka namang baliw!”

Bumagsak si Lezzia sa putik, ang mukha niya’y lumuhod sa lupa. Ang huling sandali ng kanyang dignidad ay kinain na ng dilim.

Nakarating si Lezzia sa tulay. Ang ilog sa ibaba ay umuungal, tila nang-aakit. Hawak niya ang singsing ni Gio, ang huling simbolo ng kanilang pagmamahalan.

“Kung hindi ako para sa ’yo… sino na ba ako?”

Itinapat niya ang singsing sa dibdib. “Sapat na ba ang sakit? Sapat na ba ako?”

Pero sa huling sandali, naalala niya ang mga salita ni Appryl: “Mas masarap kang panoorin kung buhay ka… pero patuloy na nagdurusa.”

Bumitaw siya sa singsing. Itinapon ito sa ilog, kasabay ng huling patak ng luha.

“Hindi kita pagbibigyan, Appryl… hindi kita pagbibigyan.”

Sa kanyang pag-iisa ay naisip niyang muli ang nakaraan.

Ang lamig ng gabi ay nanatili sa dibdib ni Lezzia habang siya'y nakatingin sa bintana. Sa kabilang kuwarto, ang ingay ng pagtitipa ni Gio sa laptop ay tila nagpapahiwatig ng walang katapusang distansya sa pagitan nila.

"Gio, hihiga na ako," ani Lezzia nang marahan, ang boses ay puno ng panghihinayang.

"Oo, sige," sagot ni Gio nang walang lingon, ang mga daliri'y patuloy na sumasayaw sa teklado.

Sa pagkainip, naglakad siya palabas. Ang hangin ay humagod sa kanyang balikat, nagpapadala ng pangingilabot. Sa kabilang bahay, bukas ang bintana ni Franz.

"Lez, halika rito," bulong nito, ang ngiti ay tila bitag.

Pumasok siya, ang mga paa'y parang hinihila ng di nakikitang lubid. Ang silid ay mabango, puno ng alaala ng mga lihim na ngiti at bulong.

"Alam kong malungkot ka," ani Franz, lumapit nang dahan-dahan. "Pero nandito ako."

"Hindi ko alam kung ano ang ginagawa ko," sagot ni Lezzia, ang luha'y unti-unting dumaloy.

"Hindi mo kailangang malaman," anang Franz. "Hayaan mo na lang."

At doon, sa dilim ng silid, ang unang halik ay naganap—isang saglit na kahinaang nagbunga ng apoy.

Naramdaman niya ang mga butil ng mga luha sa gilid ng kanyang mga mata.

Pero may mas malala pa, ang gabing hinuli sila ni Gio ilang taon na ang nakalipas.

Si Gio ay biglang umuwi nang mas maaga—isang emergency sa opisina ang nagpabalik sa kanya.

"Lez, nasaan ka?" tawag niya, papasok sa silid.

Sa loob, ang mga hininga ay nagkakadagan.

"Ano… ano 'to?" napatigil si Gio, nakita si Franz na nagmamadaling magbihis.

"Gio, pakiusap…" ang boses ni Lezzia ay gumuho.

"TANGINA MO!" hiyaw ni Gio, hinampas ang pinto. "AKO PA ANG NAGPAPAKASAKIT PARA SA ATIN, TAPOS ITO ANG GAGAWIN MO?!"

"Hindi ko sinasadya—"

"LUMABAS KAYO!" sigaw ni Gio, itinuro ang pinto. "NGAYON!"

Nang mag-isa na sila, hinawakan ni Gio ang leeg ni Lezzia. "Bakit? Bakit siya?!"

"Naghahanap lang ako ng… atensyon," bulong ni Lezzia, luha na gumuhit sa pisngi.

"Atensyon?" tumawa si Gio nang mapait. "Ang tawag diyan, Lezzia… ay KASINUNGALINGAN."

At sa gabing iyon, ang lahat ay gumuho.