His Dangerous Obsession

9

CATH'S POV

Pagkatapos ng meeting ni Damon kay Mr. Lancaster, agad kaming bumalik sa sasakyan. Tahimik lang ako habang nakatingin sa labas ng bintana. Alam kong may hindi sinasabi si Damon, pero sa totoo lang, mas mabuti na sigurong hindi ko na lang alamin.

"You’re quiet," biglang sabi ni Damon habang nagmamaneho.

Napalingon ako sa kanya. "Ano namang gusto mong gawin ko? Mag-party?"

Ngumisi siya. "Hindi naman. Hindi ka kasi mahilig manahimik. Gusto mo bang tanungin kung bakit kita isinama?"

Napairap ako. "Hindi na. Alam kong may dahilan ka na naman na hindi mo ipapaliwanag."

"Good," sagot niya.

Napabuntong-hininga ako. Ang hirap naman kausap ng lalaking ‘to.

---

Pagdating namin sa mansion, bumaba agad ako ng sasakyan at dumiretso sa kwarto ko. Wala akong balak makipag-usap pa kay Damon ngayong araw. Gusto ko lang magpahinga.

Pagkasara ko ng pinto, napahiga ako sa kama at pumikit.

Pero ilang segundo pa lang akong nakapikit nang biglang bumukas ang pinto.

"DAMON!" sigaw ko. "Ano ba?! Hindi ka marunong kumatok?!"

Nakasuot pa rin siya ng itim na dress shirt at slacks, pero mukhang pagod na rin siya.

"Bakit mo sinara ang pinto mo?" tanong niya, parang hindi narinig ang reklamo ko.

"Ano bang problema mo?" Napahawak ako sa noo ko.

"Sinabi kong personal maid kita, hindi ba? Kung may kailangan ako, dapat nandiyan ka agad."

Napanganga ako sa sinabi niya. "Excuse me?! Hindi naman 24/7 ang pagiging personal maid!"

Nagsalubong ang kilay niya. "I never said it wasn’t."

Tumaas ang dugo ko sa inis. "Damon, seryoso ka ba?!"

Imbes na sumagot, lumapit lang siya sa akin at tinitigan ako. "You’re acting like I’m asking you for something impossible."

"Ano bang gusto mo?!" sigaw ko.

Bahagyang lumapit pa siya. "Gusto ko lang na sumunod ka."

Napasinghap ako. Ang lapit niya. Parang wala siyang pakialam kung sobrang nakakailang na ang distansya namin.

Nagtaas ako ng kamay at tinulak siya palayo. "Alam mo, hindi kita naiintindihan, Damon. Bakit mo ako pinili bilang personal maid mo? Maraming ibang mas qualified kaysa sa akin."

Tinitigan niya ako sandali bago ngumiti nang bahagya. "That’s for me to know and for you to find out."

At bago ko pa siya masagot, tumalikod na siya at lumabas ng kwarto ko.

Napahawak ako sa dibdib ko. Ano ba ‘tong pinasok ko?

---

Kinabukasan, maaga akong nagising para magtrabaho ulit. Ayoko nang bigyan ng dahilan si Damon para mangulit.

Pagbaba ko, nakita ko si Kyla sa kusina.

"Oh? Maaga kang gising ah," bati niya.

Napabuntong-hininga ako. "Ayokong guluhin ulit ni Boss Damon."

Tumawa siya. "Mabuti pa, magdasal ka na lang na hindi ka niya trip ngayong araw."

Napailing ako. "Kung may santo lang na pangontra kay Damon, matagal ko nang sinamba ‘yun."

"Good luck na lang, Cath!"

---

Sa hindi inaasahang pagkakataon, lumipas ang buong umaga na hindi ako tinawag ni Damon.

Hindi ko alam kung matutuwa ako o hindi.

Pero habang nililinis ko ang isang guest room, biglang bumukas ang pinto.

"Cath."

Napalingon ako. Oh great. Nandito na naman siya.

"Ano na namang kailangan mo?" tanong ko habang pinupunasan ang isang mesa.

Nanatili siyang nakatayo sa pinto, nakatukod ang kamay sa bulsa. "We’re going out."

Napakunot ang noo ko. "Ha? Saan?"

"You’ll see."

"Ayoko nga. May trabaho pa ako," sagot ko.

"Forget your work. I said we’re going out."

Napatigil ako. "Damon, hindi mo ako pwedeng pilitin kung ayoko."

Lumapit siya sa akin. "Really?"

Oh no. He’s using that voice again.

Bago pa ako makatanggi ulit, hinawakan niya ang kamay ko at hinila palabas ng kwarto.

"Damon! Bitawan mo ako!"

"Too late."

---

Bago ko pa namalayan, nasa loob na kami ng isang mamahaling restaurant.

Napatingin ako sa paligid. Ang daming mayayamang tao rito.

"Ano’ng ginagawa natin dito?" tanong ko.

Umupo siya sa harapan ko at kinuha ang menu. "Kakain."

Napairap ako. "Alam ko, pero bakit tayo nandito?"

"Just shut up and eat, Cath."

Napalunok ako. Ano ba talagang plano ng lalaking ‘to?

At doon ko naisip…

May hindi siya sinasabi sa akin.

At mas lalong lumalakas ang kutob ko na hindi lang pagiging personal maid ang dahilan kung bakit niya ako kinuha.

Nakaharap lang ako kay Damon habang siya naman ay abala sa pagtingin ng menu. Samantalang ako? Wala akong ideya kung bakit niya ako dinala rito.

"Order," sabi niya nang hindi man lang tumitingin sa akin.

"Ha?" tanong ko, hindi agad na-gets ang ibig niyang sabihin.

Napatingin siya sa akin at tumaas ang kilay. "Order ka na, Cath."

Napalunok ako. Tumingin ako sa menu pero halos lahat ng pagkain ay mukhang hindi ko kayang bayaran kahit isang buwan kong sweldo.

"Damon, hindi ako sanay kumain sa ganitong lugar," bulong ko.

Napangisi siya. "Well, it’s about time you get used to it."

"Ano ba talaga ‘tong trip mo?" Napabuntong-hininga ako.

Nilingon niya ang waiter. "She’ll have the filet mignon and a glass of red wine."

Napasinghap ako. "Hoy, ang mahal niyan!"

He smirked. "I’m paying. Relax."

Nagpatuloy ang waiter sa pagkuha ng order ni Damon bago ito umalis.

Naiwan kaming dalawa sa katahimikan.

Sinubukan kong basagin ang awkward na atmosphere. "So… bakit mo ako dinala rito?"

Inangat niya ang tingin sa akin. "Do I need a reason?"

"Uh, oo?"

Napangisi siya. "Consider this our first date."

Nalaglag ang panga ko. "EXCUSE ME?!"

Ngumisi lang siya habang umiinom ng tubig. "You heard me."

Hindi ko alam kung magagalit ako o matatakot.

"Hoy, Damon, ‘di ka nagbibiro?"

"Hindi ako mahilig magbiro, Cath."

Nanlamig ang kamay ko. Ano ba ‘tong pinasok ko?

Ano ba talaga ang gusto ni Damon?

Chapter 14

CATH'S POV

Nakatitig lang ako kay Damon, hindi pa rin makapaniwala sa sinabi niya. First date? Kailan pa naging date ‘to? Hindi ko nga alam kung bakit ako nandito!

“Hoy, Damon, ano bang pinagsasasabi mo?” sinubukan kong tawanan ang sinabi niya.

“Exactly what I said. This is our first date,” ulit niya, walang bakas ng biro sa mukha.

Napabuntong-hininga ako at napailing. “Hindi ako makikipag-date sa’yo.”

Tumaas ang kilay niya. “You already are.”

“Tsk, hindi nga ako pumayag!”

Nag-lean siya forward at sinandalan ang table, nakatitig sa akin. “But you’re here, sitting in front of me, eating dinner with me.”

Napabuntong-hininga ako. Tama siya, pero hindi ibig sabihin nun na gusto ko ‘tong mangyari!

Dumating ang waiter dala ang pagkain namin. Sinubukan kong ipokus ang atensyon ko sa steak sa harapan ko kaysa kay Damon.

Tahimik akong kumain. Ayoko nang patulan ang trip nitong lalaking ‘to. Pero habang tumatagal, hindi ko matiis ang titig niya.

“Ano na naman?” inis kong tanong.

Napangiti siya. “Wala lang. Natutuwa lang akong makita kang nahihirapan.”

Napairap ako. “Napakademonyo mo talaga.”

Natawa lang siya. “And yet you’re still here.”

Pinilit kong tapusin ang pagkain nang hindi siya pinapansin. Pero hindi ko mapigilan ang sarili kong mag-isip—ano bang gusto talaga ng lalaking ‘to sa akin?

DAMON'S POV

Tinititigan ko lang si Cath habang kumakain siya. Ang cute niya kapag naiinis.

Napangiti ako. Hindi ko talaga maintindihan kung bakit ako naaaliw sa kanya. Pero may isang bagay akong sigurado—hindi ako titigil hangga’t hindi siya napapasakin.

Nang matapos siyang kumain, nag-abot ako ng panyo.

“Ano ‘to?” tanong niya.

“Punasan mo yung labi mo. Ang dumi mo kumain.”

Nanlaki ang mata niya at mabilis na kinuha ang phone niya para tingnan ang sarili sa camera. Wala naman siyang dumi.

Natawa ako. “Joke lang.”

Napanganga siya. “Damon!”

Hindi ko napigilan ang sarili kong tumawa. “Ang dali mong lokohin.”

“Tsk!” nagdabog siya at nilagay ang phone sa bag niya.

Nang matapos ang dinner, tumayo ako at nag-abot ng kamay sa kanya.

Tiningnan lang niya ‘yon. “Ano ‘to?”

“Let’s go.”

Umiling siya. “Hindi kita boyfriend para hawakan ang kamay mo.”

Ngumiti lang ako. “Hindi pa.”

Napairap siya pero sumunod pa rin sa akin palabas ng restaurant.

Habang naglalakad kami patungo sa sasakyan, bigla akong tumigil at humarap sa kanya.

“Cath.”

Nagtaas siya ng kilay. “Bakit?”

Tinitigan ko siya ng diretso sa mata. “Alam mong hindi kita titigilan, ‘di ba?”

Napalunok siya.

Napangisi ako. Good. She knows.

End of Chapter 14

---