His Dangerous Obsession

10

CATH POV:



Pagpasok ko sa kwarto ni Damon ay nakatayo lang ako sa may gilid ng pinto. Ni hindi ko magawang umupo o magsalita dahil sa galit na nararamdaman ko. Ang dami kong reklamo tungkol sa kanya kanina, pero totoo naman lahat, di ba? Pilosopo na, masungit pa. Pero bakit ako kinakabahan ngayun?

Tinitigan ko lang siya habang abala sa laptop niya. Para bang may mundo siya na hindi ko kayang pasukin. Kalmadong kalmado siya, pero alam mong kahit konting pagkakamali mo, sasabog siya.

“Stop staring. It’s rude.” malamig niyang sambit habang nakatuon pa rin ang tingin sa laptop.

Napairap ako. Paano niyang nalaman na nakatingin ako sa kanya? Mahiwaga ba talaga siya o sadyang maramdamin lang?

“Sorry, boss.” sagot ko habang nakatingin sa sahig. Baka masabi ko pa na kanina ko pa siyang gustong batuhin ng unan sa inis.

“Come here.” utos niya.

Nagulat ako. Kailangan ko bang lumapit? Hindi ba pwedeng dito na lang ako sa may pinto? Pero mukhang wala naman akong choice.

Lumapit ako at tumayo sa tabi ng kama niya. Hindi ko alam kung saan ko ibabaling ang tingin kaya pinili kong titigan ang mamahaling karpet sa sahig.

“Look at me when I’m talking to you.” sabi niya.

Napatingin ako sa kanya. Pero ang hirap. Ang lalim ng titig niya na parang gusto niyang silipin ang utak ko para malaman ang bawat iniisip ko.

“Ang dami mong reklamo.” diretso niyang sabi.

Nagulat ako. Paanong... Paanong nalaman niya? Hindi naman ako nagsalita kanina. At imposibleng may nakapagsabi sa kanya nang ganun kabilis.

“Wala po, boss. Wala akong sinasabi.” sagot ko, pilit pinapakalma ang kabang nararamdaman.

“Hindi mo kailangang magsalita. I can read you like an open book.” malamig niyang sabi habang isinasara ang laptop niya.

Napatitig lang ako sa kanya. Iba talaga ang presensya niya. Yung tipong kahit tahimik siya, nakakapanginig ng laman.

“Kung may problema ka sa akin, sabihin mo. Wala akong oras sa mga taong nagrereklamo pero walang ginagawa.” dagdag pa niya.

Napakagat ako sa labi. Gusto ko mang sabihin ang lahat ng reklamo ko, alam kong hindi tama. Pero naisip ko rin, hindi ba niya naririnig kanina yung mga sinabi ko kina Claire, Palma, at Kyla?

“Wala naman po akong reklamo, boss.” mahina kong sagot.

“Liar.” malamig niyang sambit. “Hindi ka marunong magsinungaling, Cath. Sabihin mo na.”

Pinilit kong lakasan ang loob ko. Ano ba naman kasi itong si Damon? Ang hirap basahin, pero siya, parang iniisa-isa akong i-analyze.

“Hindi naman po ako nagrereklamo, boss. Nagkukwento lang ako... sa mga kasama ko.” sagot ko, pilit na nagpapaliwanag.

“Kung may sasabihin ka, sabihin mo nang direkta. I don’t like childish games.” matalim niyang sabi.

Napabuntong-hininga ako. Okay, fine. Mukhang kailangan ko nang ilabas ang sama ng loob ko kung gusto ko pang tumagal dito.

“Ang hirap niyo pong basahin, boss.” diretsong sabi ko. “Ang dami niyong utos, ang dami niyong sinasabi na minsan hindi ko maintindihan. Hindi ko po alam kung pinaglalaruan niyo lang ba ako o gusto niyo talagang mahirapan ako.”

Nagulat ako sa sariling sinabi. Pero wala na akong magagawa, nailabas ko na.

Napatingin siya sa akin, pero hindi galit. Mas parang... nagtataka.

“You think I’m playing with you?” tanong niya, malamig pa rin ang tono pero may halong curiosity.

“Hindi ko po alam.” sagot ko. “Pero ang hirap niyo pong pakisamahan. Yung mga salita niyo minsan, parang nananadya. Parang... gusto niyo akong i-push na mainis.”

Tahimik siya. Para bang may iniisip siyang malalim. O baka naman iniisip niya kung paano ako pagagalitan.

“Maybe.” sagot niya sa wakas. “Maybe I am testing you.”

Testing? Ano ako, estudyante? Bakit ako kailangang subukan?

“Testing?” ulit ko. “Para saan, boss?”

“Para malaman ko kung gaano ka tatagal.” malamig niyang sagot. “People come and go. Employees quit all the time. But you... you’re interesting.”

Napakunot ang noo ko. Ano bang klaseng compliment yun? Parang gusto niya akong purihin pero sabay na parang pinapabagsak.

“Bakit niyo po ako sinusubukan, boss?” lakas-loob kong tanong.

“Because you are Ruid’s favorite. And I want to see if you’re worth the attention.” sagot niya.

So, yun pala yun. Jealousy. Gusto niyang malaman kung deserving ba ako sa posisyon ko bilang personal maid ni Ruid. Parang napaka-petty naman.

Pero hindi ko maitatanggi, nakaka-pressure rin. Lalo na ngayong parang gusto niyang i-prove ko ang sarili ko sa kanya.

“Kung hindi niyo po ako gusto bilang maid, pwede niyo naman akong palitan, boss.” sagot ko, pilit na pinapanatili ang boses na kalmado.

“No. You’re staying.” matigas niyang sabi. “Now, do as you’re told and stop complaining.”

Bigla siyang tumayo mula sa kama at naglakad papunta sa pintuan. Nakatitig lang ako sa kanya, nagtataka kung ano na naman ang iniisip niya.

“Let’s go. May ipapagawa ako sa’yo.” malamig niyang utos.

At ayun na nga. Parang wala lang sa kanya ang usapan namin. Ang hirap basahin ng damdamin niya, pero isa lang ang sigurado ako—wala siyang balak tantanan ako.

Napabuntong-hininga ako bago siya sinundan palabas ng kwarto. Para akong tangang sumusunod sa mga utos niya kahit wala namang kasiguraduhan kung hanggang kailan ko ito kakayanin.

Pero isang bagay ang malinaw—hindi pa tapos ang laban namin ni Damon.