ANG HULING MENSAHE

Kabanata 19

Nanatiling bukas ang pintuan ng lumang bahay sa baybayin. Hindi ito ang uri ng katahimikang nagbibigay ng kapanatagan; isa itong katahimikang tila may itinatago. Habang dahan-dahang pumapasok sina Mara, Gabriel, Sofia, Elias, Marco, Sister Elena, at Attorney Serrano, bawat isa ay alam na maaaring may naiwan pang bakas ang taong naunang dumating. Hindi sila nagmamadali. Sa isang imbestigasyon, ang isang maling hakbang ay maaaring makasira sa isang ebidensiyang dalawampung taon nang naghihintay na matuklasan.

Si Gabriel ang unang nagsiyasat sa opisina ng retiradong hukom. Hindi siya tumingin agad sa mga aklat o kabinet. Sa halip ay sinundan niya ang mga bakas ng putik na bahagyang natuyo sa sahig. Hindi pare-pareho ang laki ng mga yapak. May hindi bababa sa dalawang taong pumasok sa silid. Isa sa kanila ang may bahagyang pagkapilay batay sa hindi pantay na lalim ng bakas. Tahimik niyang itinuro iyon kay Sofia, na agad kumuha ng mga litrato at sukat para sa paghahambing sa mga susunod na ebidensiya.

Samantala, maingat na binuksan ni Mara ang mga drawer ng lumang mesa. Karamihan ay puno ng ordinaryong papeles—mga resibo, lumang liham, at personal na tala. Ngunit sa pinakailalim ay may manipis na kahoy na tila bagong idinikit. Nang maingat niya itong alisin ay lumitaw ang isang lihim na kompartimento. Sa loob ay isang maliit na notebook na yari sa itim na balat at isang lumang fountain pen na may natuyong tinta.

Hindi listahan ng mga pangalan ang unang bumungad sa notebook. Mga petsa lamang at maiikling pangungusap. Gayunman, habang binabasa ni Elias ang mga pahina ay napansin niyang ang bawat petsa ay tumutugma sa isang kilalang kaso ng pagkawala ng testigo. Walang direktang pag-amin, ngunit malinaw na may isang taong sistematikong nagtatala kung kailan nawawala ang mga taong maaaring magsalita laban sa Project Labintatlo.

Biglang napahinto si Attorney Serrano. May isang pahina na may pamilyar na lagda—ang parehong estilo ng ikalawang lagda na kanilang nakita sa memorandum. Hindi pa rin mabasa ang buong pangalan, ngunit may katabing inisyal at numero ng kaso. Mabilis niyang isinulat ang detalye. 'Ito ang unang pagkakataong nakita nating inuulit ang lagdang ito sa ibang dokumento,' mahina niyang sabi.

Habang abala ang iba ay nakatayo lamang si Mara sa harap ng lumang bintana. Tanaw niya ang maalon na dagat at ang makapal na ulap sa abot-tanaw. Unti-unti na namang bumalik ang isang alaala. Naalala niya ang isang paglalakbay noong bata pa siya—isang bahay malapit sa dagat, ang kamay ng kanyang ina, at isang lalaking nagsasabing, 'Kapag dumating ang tamang oras, dito babalik ang katotohanan.' Noon ay hindi niya alam kung saan ang lugar na iyon. Ngayon ay alam niyang ang bahay na ito ang nasa kanyang alaala.

Isang malakas na katok ang nagpabalik sa lahat sa kasalukuyan. Nang buksan ni Gabriel ang pinto ay wala siyang nadatnang tao. Isang maliit na sobre lamang ang nakapatong sa sahig. Walang pangalan. Walang selyo. Sa loob ay isang litrato ng retiradong hukom na kuha lamang ilang oras ang nakalipas. Sa likod nito ay may nakasulat: 'Huli na kayo ng tatlumpung minuto.'

Walang nagsalita. Hindi iyon banta lamang. Ipinakikita nitong may taong patuloy na nagmamasid sa bawat kilos nila at alam ang bawat lugar na pinupuntahan nila. Gayunman, hindi pa rin sila nito direktang sinasaktan. Tulad ng dati, sapat lamang ang ibinibigay nitong impormasyon upang itulak sila sa susunod na hakbang.

Bago sila umalis ay natuklasan ni Sofia ang isang lumang mapa na nakatiklop sa likod ng frame ng diploma ng hukom. Hindi ito mapa ng Sanctum. Isa itong mapa ng mga ligtas na bahay na ginamit ng mga testigong tumangging magsinungaling. Isa lamang ang may pulang bilog at maikling tala: 'Huling pagkikita.'

Mahigpit na isinara ni Mara ang notebook at itinupi ang mapa. Habang papalayo ang kanilang sasakyan sa bahay sa baybayin, alam niyang hindi na sila basta naghahanap ng ebidensiya. Hinahabol na nila ngayon ang huling taong maaaring magpatunay kung sino ang lumagda sa unang kasinungalingan, kung sino ang nag-utos sa serye ng mga pagpatay, at kung bakit siya ang piniling maging Huling Saksi. Ngunit sa bawat kilometro ng kanilang nilalakbay, lalo ring lumalapit ang taong matagal nang sumusunod sa kanilang mga anino.

Mahabang katahimikan ang bumalot sa loob ng sasakyan habang binabaybay nila ang baybaying kalsada. Nasa kandungan ni Mara ang lumang mapa na natagpuan sa bahay ng retiradong hukom. Ang pulang bilog na may markang 'Huling Pagkikita' ay tila humihila sa kanilang lahat. Hindi ito basta isang lokasyon. Maaaring iyon ang huling lugar kung saan nagsama-sama ang mga taong tumangging magsinungaling laban sa Project Labintatlo bago sila isa-isang naglaho.

Habang nagmamaneho si Gabriel ay paulit-ulit niyang sinusuri ang side mirror. Hindi siya mapakali. Mula pa nang umalis sila sa bahay ay may kulay-abong sasakyan na tila sinusundan sila ngunit laging nananatiling malayo. Hindi ito sapat upang patunayang may humahabol sa kanila, ngunit sapat upang hindi niya ibaba ang kanyang pagbabantay. Hindi niya sinabi agad kay Mara. Ayaw niyang dagdagan ang tensiyong dala na nila.

Sa kabilang upuan ay abala si Sofia sa paghahambing ng mga bagong dokumento. Pinagtabi niya ang notebook ng hukom, ang memorandum, ang mga ledger, at ang journal ng ina ni Mara. Sa unang pagkakataon ay nakita niya ang isang paulit-ulit na pattern. Tuwing may nawawalang testigo, may kasunod na legal na dokumentong nagsasara ng isang kaso, at ilang araw pagkatapos nito ay may bagong ulat na inilalabas sa media. Hindi magkakahiwalay ang mga pangyayari. Isa itong maingat na planong pagtatakip.

Napapikit si Mara habang nakatanaw sa dagat. Hindi na lamang alaala ang bumabalik sa kanya kundi mga emosyon. Naalala niya ang pakiramdam ng takot ng kanyang ina, ang pagmamadali nilang umalis sa isang bahay na amoy lumang kahoy at asin, at ang paulit-ulit na bilin: 'Kapag may nagtanong kung saan tayo nanggaling, sabihin mong hindi mo maalala.' Noon ay inakala niyang laro lamang iyon. Ngayon ay alam niyang iyon ang unang pagkakataong sinubukan siyang protektahan ng kanyang ina.

Bandang tanghali ay narating nila ang lumang bahay na nasa mapa. Maliit lamang iyon at halos natatakpan na ng mga gumagapang na halaman. Sira ang bakod, kupas ang pintura, at tila ilang taon nang walang nakatira. Ngunit nang yumuko si Gabriel sa may pintuan ay may nakita siyang sariwang bakas ng putik. May pumasok doon kamakailan.

Maingat silang pumasok. Hindi nila hinawakan ang anumang bagay nang walang dahilan. Ang sala ay puno ng alikabok ngunit kakaibang malinis ang gitnang mesa. Doon nakapatong ang isang lumang chessboard na may mga piyesang tila iniwan sa kalagitnaan ng laro. Napansin ni Elias na hindi karaniwan ang posisyon ng mga piyesa. Nang isulat ni Sofia ang ayos nito ay tumugma iyon sa code na ginamit noon ng ilang testigo upang magpadala ng lihim na mensahe sa isa't isa.

Sa ilalim ng chessboard ay may nakatiklop na papel. Isang listahan lamang ng mga pangalan ang naroon. Karamihan ay may pulang guhit, ngunit tatlo ang walang marka. Isa sa mga pangalang iyon ay pamilyar kay Attorney Serrano—isang dating clerk ng hukuman na bigla na lamang nawala matapos ang pagsasara ng kaso dalawampung taon na ang nakalipas. Kung buhay pa ito, maaaring siya ang huling taong nakakita sa orihinal na mga dokumento.

Biglang tumunog ang lumang teleponong nakasabit sa dingding. Nagkatinginan silang lahat. Wala namang linya ang bahay ayon sa rekord. Marahang inangat ni Mara ang handset. Walang pagbati. Walang pagpapakilala. Isang mahinang boses lamang ang nagsalita. 'Huwag kayong manatili riyan. Hindi kayo ang unang dumating ngayon.' Pagkatapos ay agad na naputol ang linya.

Kasabay ng katahimikan ay narinig ni Gabriel ang mahinang pagkaluskos mula sa ikalawang palapag. Mabilis siyang umakyat, kasunod sina Marco at Sofia. Bukas ang isang bintana. Wala nang tao, ngunit may naiwan na tasa ng kape na mainit-init pa. Muli na namang nahuli sila ng ilang minuto lamang.

Pagbalik nila sa ibaba ay mahigpit na isinara ni Mara ang listahan ng mga pangalan at isinilid ito sa folder ng ebidensiya. Habang lumalabas sila sa lumang bahay ay muli niyang naramdaman ang kakaibang pakiramdam na may taong nagmamasid mula sa malayo. Hindi siya natakot. Sa halip ay lalo siyang naging determinado. Ang taong nagpapadala ng mga mensahe, ang serial killer na nagtatago sa likod ng cover-up, at ang taong lumagda sa unang kasinungalingan ay tila papalapit na sa iisang landas. At alam ni Mara na kapag nagtagpo ang tatlong lihim na iyon, wala nang makapipigil sa paglabas ng katotohanan.