ANG HULING MENSAHE

Kabanata 9

Bago sila umalis sa aklatan ay ibinigay ni Elias kay Mara ang makapal na aklat. "Kapag dumating ang sandaling hindi mo na ako mapaniwalaan, paniwalaan mo ang isinulat ng iyong ina. Ang katotohanan ay hindi nakatago sa Sanctum. Nakatago ito sa alaalang buong buhay mong pilit mong iniiwasan."

Mahigpit na niyakap ni Mara ang aklat habang nagsimula silang tumakbo patungo sa mas malalim na bahagi ng pasilidad. Sa likuran nila ay unti-unting bumukas ang malalaking pintuang bakal ng Sanctum, kasabay ng pagpasok ng mga armadong tauhan ng Project Labintatlo. Ang kanilang paglalakbay ay hindi na lamang paghahanap ng katotohanan. Isa na itong karera laban sa oras, sa nakaraan, at sa mga alaalang matagal nang naghihintay na muling magising.

Umalingawngaw sa buong Sanctum ang tunog ng lumang emergency bell. Hindi ito matinis na alarma kundi isang mababang ugong na waring nagmumula sa mismong pundasyon ng gusali. Sa bawat pag-alingawngaw nito ay tila bumibigat ang hangin sa paligid. Walang nagsalita. Ang lahat ay alam na nagsimula na ang panibagong yugto ng kanilang pakikipaglaban.

Mahigpit na yakap ni Mara ang makapal na aklat na iniabot ni Elias Aragon. Hindi pa niya ito nabubuksan nang lubusan, ngunit ramdam niyang higit pa sa karaniwang talaan ang laman nito. Sa unang pagkakataon mula nang simulan niya ang paghahanap sa katotohanan, mayroon siyang hawak na isinulat ng mga taong naroon mismo sa simula ng Project Labintatlo.

Pinangunahan ni Elias ang grupo sa isang makitid na pasilyong yari sa lumang bato. Habang naglalakad sila ay ipinaliwanag niyang ang Sanctum ay hindi lamang isang laboratoryo. Isa itong buong kompleks na may magkakaugnay na lagusan, silid-aklatan, observation rooms, at mga laboratoryong matagal nang isinara. Ang karamihan sa mga bahaging iyon ay hindi na ginagamit, ngunit may ilan na nananatiling buo dahil walang sinuman ang naglakas-loob na buksan ang mga ito.

Paminsan-minsan ay humihinto si Elias upang hawakan ang dingding, waring sinusukat sa alaala ang tamang daan. Kitang-kita ni Mara ang bigat ng konsensiya sa mukha ng matanda. Hindi ito kilos ng isang kontrabida. Kilos ito ng taong araw-araw na nabubuhay kasama ang sariling pagkakamali.

Habang nasa hulihan ng grupo si Gabriel, hindi niya inaalis ang tingin sa mga madidilim na sangandaan. Alam niyang maaaring may mga tauhan na ng Project Labintatlo sa loob ng pasilidad. Hindi niya hinahanap ang laban; hinahanap niya ang pinakamainam na paraan upang mailabas nang buhay ang lahat.

Pagdating nila sa isang bilugang silid ay tumambad ang dose-dosenang bakal na kabinet. Bawat isa ay may nakatatak na taon at code number. Ipinaliwanag ni Elias na dito itininatago ang mga personal na rekord ng mga unang boluntaryo at mga batang isinailalim sa programa. Marami sa mga pangalan ay matagal nang nabura sa opisyal na kasaysayan.

Maingat na binuksan ni Mara ang kabinet na may markang MV-013. Sa loob ay walang makinarya at walang siyentipikong kagamitan. Isang maliit na kahon lamang ang naroon, kasama ang lumang stuffed rabbit na kupas na ang kulay. Nang makita iyon ay may mabilis na alaalang sumagi sa kanyang isip—isang batang umiiyak habang yakap ang parehong laruan at isang babae ang paulit-ulit na nagsasabing, 'Huwag kang matakot. Hindi nila maaabot ang puso mo.'

Napahawak si Mara sa kanyang ulo. Hindi pa buo ang alaala, ngunit sapat iyon upang manginig ang kanyang mga kamay. Lumapit si Elias ngunit hindi siya hinawakan. 'Huwag mong pilitin,' mahinahon niyang sabi. 'Ang alaala ay hindi pinto na maaaring sipain. Darating ito kapag handa ka nang tanggapin ito.'

Samantala, mabilis na sinusuri ni Sofia ang iba pang mga talaan. Natuklasan niyang may nawawalang mga pahina sa halos lahat ng rekord. Hindi basta nasira ang mga ito—maingat silang tinanggal. Nangangahulugan itong may taong bumalik sa Sanctum bago pa sila dumating upang burahin ang pinakamahahalagang ebidensiya.

Biglang nagsalita si Marco. Sa pinakadulong kabinet ay may nakita siyang simbolong OMEGA na kapareho ng nasa microfilm. Nang buksan nila ito ay wala silang nakitang dokumento. Isang lumang susi lamang ang nakapatong sa loob, yari sa tanso at may ukit na salitang 'Zero'.

Nagbago ang ekspresyon ni Elias. Matagal niyang pinagmasdan ang susi bago siya huminga nang malalim. 'Ito ang susi ng Silid Zero. Akala ko nawasak na ito maraming taon na ang nakalipas.'

Hindi pa sila nakapagpapasya kung ano ang susunod na hakbang nang marinig nila ang mabibigat na yabag mula sa itaas. Kasunod nito ang mahinang pagkalansing ng mga armas. Dumating na ang mga humahabol sa kanila.

Nagkatinginan sina Mara at Gabriel. Sa kanilang mga mata ay iisa ang pasya. Hindi na sila maaaring umatras. Ang tanging paraan palabas ay ang magpatuloy pasulong—patungo sa Silid Zero, sa lugar na matagal nang itinatago ng Sanctum, at marahil ay sa pinagmulan mismo ng lahat ng kanilang hinahanap.

Ang mabibigat na yabag ng mga humahabol ay lalong lumalapit habang mahigpit na hawak ni Mara ang tansong susi. Sa malamig na liwanag ng mga emergency lamp ay tila mas matanda itong tingnan kaysa sa buong pasilidad. Hindi ito simpleng susi; isa itong paalala na may mga pintuang hindi dapat binubuksan nang walang sapat na paghahanda.

Pinangunahan ni Elias ang grupo sa isang makitid na lagusan na halos natatakpan na ng lumot at alikabok. Bawat hakbang ay sinasabayan ng mahinang lagitik ng lumang tubo sa kisame. Paminsan-minsan ay lumilingon siya sa likuran, hindi dahil sa takot sa mga humahabol, kundi dahil alam niyang ang Sanctum mismo ay unti-unti nang bumibigay sa paglipas ng panahon.

Sa kanilang paglalakad ay nagsalita si Marco. Ipinaliwanag niyang ang Silid Zero ay hindi kailanman isinama sa opisyal na blueprint ng proyekto. Maging ang karamihan sa mga siyentista ay hindi alam ang tunay nitong layunin. Ang tanging sabi-sabi noon ay doon inilalagay ang mga rekord na hindi maaaring sirain at ang mga eksperimento na hindi kailanman dapat maulit.

Huminto sila sa harap ng isang napakalaking pintuang bakal na walang anumang pangalan. Tanging isang maliit na simbolo ng labintatlong magkakaugnay na bilog ang nakaukit sa gitna. Walang keypad. Walang electronic lock. Isang lumang butas lamang para sa tansong susi.

Nag-alinlangan si Mara. Naalala niya ang babala sa talaarawan ng kanyang ina: 'Huwag mong hayaang buksan nila ang pintuang walang pangalan.' Ngunit naalala rin niya ang isa pang katotohanan—kung hindi niya bubuksan ang pintong ito, mananatiling nakatago ang mga sagot na buong buhay niyang hinahanap.

Marahan niyang ipinasok ang susi. Umikot ito nang mabigat, kasabay ng malalim na ugong na tila nanggagaling sa loob ng lupa. Dahan-dahang bumukas ang pinto, naglalantad ng isang silid na kakaiba sa lahat ng kanilang nadaanan.

Sa halip na laboratoryo ay isa itong tahimik na bulwagan. Nasa magkabilang gilid ang mga estanteng puno ng lumang journal, audio tape, film reel, at kahon ng mga sulat. Walang makinarya. Walang kagamitan para sa eksperimento. Ang Silid Zero ay isang arkibo ng katotohanan.

Napaluha si Elias. 'Ito ang lugar na pilit naming iniligtas,' mahina niyang sabi. 'Kapag nabura ang mga rekord na ito, walang makaaalam kung paano nagsimula ang lahat.'

Habang sinusuri ni Sofia ang mga dokumento ay natuklasan niyang ang karamihan sa mga rekord ay personal na salaysay ng mga doktor, nars, at mananaliksik na tumutol sa paggamit ng Project Labintatlo bilang sandata. Kabilang sa mga iyon ang ilang liham na isinulat ng ina ni Mara.

Isa sa mga liham ang nagsasabing hindi kailanman nabigo ang eksperimento kay Mara. Sa kabaligtaran, siya lamang ang batang nagawang mapanatili ang pinakamahalagang alaala kahit ilang ulit itong sinubukang burahin. Hindi nila alam kung bakit, ngunit naniniwala ang kanyang ina na ang matinding pagmamahal ng isang magulang ay nag-iwan ng bakas na hindi kayang alisin ng anumang proseso.

Habang binabasa ni Mara ang mga salitang iyon ay tila luminaw ang ilang bahagi ng kanyang isip. Hindi pa man ganap ang pagbabalik ng kanyang alaala, naramdaman niyang ang takot na matagal niyang pasan ay unti-unting napapalitan ng katatagan.

Ngunit hindi nagtagal ang katahimikan. Isang malakas na pagsabog ang yumanig sa pasukan ng Sanctum. Umalingawngaw ang sigaw ng mga armadong tauhan sa malalayong pasilyo. Natagpuan na nila ang daan patungo sa Silid Zero.