ANG HULING MENSAHE

Kabanata 8

Hindi agad nagsalita ang sinuman matapos maputol ang tawag. Ang babala ay hindi tunog pananakot; mas kahawig iyon ng isang taong matagal nang nakakita ng katotohanan at alam ang magiging kabayaran ng sinumang susubok na hukayin ito. Pinagmasdan ni Mara ang microfilm. Napakaliit nito, ngunit tila pasan nito ang bigat ng mga kasalanang ilang dekada nang ibinabaon sa limot.

Maingat na inilagay ni Sofia ang microfilm sa isang lumang film scanner na dala niya para sa forensic recovery. Dahan-dahang lumitaw sa monitor ang detalyadong plano ng pasilidad na tinatawag na Sanctum. Hindi ito karaniwang laboratoryo. Ang estruktura nito ay kahawig ng isang monasteryo na itinayo sa ibabaw ng sinaunang bunker. Ang mga lagusan ay tila sinadyang maging palaisipan upang walang sinumang makapasok o makalabas nang hindi naliligaw.

Habang pinag-aaralan ang mapa, napansin ni Marco ang isang silid na walang pangalan. Bilang lamang ang nakaukit: Silid Zero. Matagal siyang natahimik bago inamin na iyan ang lugar na pinakakinatatakutan ng mga unang kasapi ng Project Labintatlo. Walang nakaaalam kung ano ang tunay na nagaganap doon, ngunit lahat ng lumabas mula sa silid na iyon ay nagbago—ang ilan ay nawalan ng alaala, ang iba nama'y tila nawalan ng sariling pagkatao.

Pinili ng grupo na huwag umalis nang padalos-dalos. Sa unang pagkakataon mula nang magsimula ang kanilang pagtakas, nagpahinga sila upang pag-isipan ang bawat hakbang. Alam nilang hindi sapat ang tapang; ang kanilang kalaban ay isang organisasyong nabubuhay dahil sa disiplina, pasensya, at kakayahang manipulahin ang katotohanan.

Sa katahimikan ng gabi, muling binasa ni Mara ang talaarawan ng kanyang ina. Sa huling pahina ay may isang talatang tila hindi niya napansin noon: 'Kung makarating ka sa Sanctum, huwag mong hayaang buksan nila ang pintuang walang pangalan. Doon nagsimula ang lahat. Doon rin matatapos ang lahat.' Ang tinta sa bahaging iyon ay halos kupas, ngunit sapat upang ipadama ang takot ng isang inang alam na hindi na siya makababalik.

Kinabukasan, bago sumikat ang araw, naghanda ang grupo sa paglalakbay. Hindi sila nagdala ng maraming kagamitan. Ang pinakamahalaga ay ang mga dokumento, ang flash drive, ang microfilm, at ang mga alaalang unti-unting bumabalik kay Mara. Habang papalayo ang kanilang sasakyan, walang nagsasalita. Ang bawat isa ay tila may sariling iniisip na maaaring hindi na nila masabi kapag nagsimula na ang susunod na yugto.

Sa kabilang panig ng bansa, sa kailaliman ng isang abandonadong lambak, isang matandang gusali ang tahimik na nakatayo sa gitna ng makakapal na puno. Sa ilalim nito ay naroon ang Sanctum. Isang lalaking hindi kailanman ipinakita ang kanyang mukha ang nakatingin sa monitor habang sinusundan ang galaw ng grupo.

Marahan niyang isinara ang isang lumang folder na may nakasulat na pangalang 'Mara Villanueva'. Pagkatapos ay sinabi niya sa mahinang tinig, 'Dalawampung taon kitang hinintay. Panahon na upang maalala mo ang lahat.'

Mabagal na gumulong ang sasakyan sa makitid na kalsadang napapalibutan ng matatayog na puno. Habang papalalim ang kanilang paglalakbay ay unti-unting nawalan ng signal ang lahat ng kanilang kagamitan. Ang katahimikan sa loob ng sasakyan ay mas mabigat kaysa sa ingay ng makina.

Patuloy na sinusuri ni Sofia ang digital na kopya ng microfilm habang paulit-ulit namang hinahawakan ni Mara ang kuwintas ng kanyang ina. Sa bawat pagdampi nito sa kanyang palad ay may mga pira-pirasong alaalang sumisilip—mahahabang pasilyo, puting ilaw, at isang babaeng mahigpit siyang niyayakap habang umiiyak.

Huminto sila sa harap ng isang abandonadong gusali na kahawig ng lumang kumbento. Ayon sa mapa, ito ang pasukan ng Sanctum. Walang ibon, walang kuliglig, at halos walang hangin. Para bang ang buong lugar ay naghihintay lamang sa kanilang pagdating.

Maingat na pinangunahan ni Gabriel ang pagpasok. Ang makapal na alikabok sa sahig ay may halong sariwang bakas ng mga yapak. Hindi sila ang unang dumating sa lugar.

Sa pangunahing bulwagan ay natagpuan nila ang isang kupas na mural na may simbolong labintatlong magkakaugnay na bilog. Sa ilalim nito ay nakaukit ang mga salitang: 'Ang alaala ang pinakamadaling baguhin, ngunit ang katotohanan ay laging naghahanap ng paraan upang makabalik.'

Namutla si Marco. Kilala niya ang panunumpang iyon. Noon itong ginagamit ng mga unang siyentistang bumuo ng Project Labintatlo bago ito naging kasangkapan ng kapangyarihan at pananakot.

Sa isang lumang silid-aklatan ay nakakita sila ng leather journal na tila sadyang iniwan upang matagpuan. Pagbukas ni Mara sa unang pahina ay nabasa niya ang mensaheng: 'Kung ikaw si Mara, nangangahulugan itong nabigo kaming protektahan ka.'

Habang nagpapatuloy ang pagbabasa ay unti-unting nabunyag na ang Project Labintatlo ay nagsimula bilang isang pananaliksik tungkol sa trauma at alaala, ngunit inangkin ng mga makapangyarihang tao upang manipulahin ang katotohanan at patahimikin ang mga saksi.

Natigilan si Mara nang makita ang lagda sa huling pahina. Ang journal ay isinulat mismo ng kanyang ina. Hindi na lamang siya naghahanap ng hustisya; hinahanap na rin niya ang tunay na kasaysayan ng kanyang pamilya.

Biglang bumukas ang isang lihim na pinto sa likod ng aklatan. Isang matandang lalaki ang lumabas mula sa dilim, may hawak na lumang tungkod at walang anumang sandata.

Direkta siyang tumingin kay Mara at marahang nagsalita: 'Matagal kitang hinintay. Ako ang taong nagbura ng mga alaala mo.'

Walang nakasagot. Sa unang pagkakataon mula nang magsimula ang kanilang paglalakbay, ang mismong katotohanan ang tila naging pinakamalaking kaaway nila.

Nanatiling nakapako ang tingin ni Mara sa matandang lalaking nakatayo sa b****a ng lihim na pintuan. Walang pagmamataas sa kanyang mukha, ni bakas ng pananakot. Ang tanging naroon ay isang uri ng pagod na karaniwang makikita sa taong matagal nang nagdadala ng kasalanang hindi niya kailanman naitama. Ang kanyang mga mata ay tila matagal nang naghihintay sa sandaling ito.

Unang kumilos si Gabriel. Dahan-dahan niyang itinaas ang kanyang baril, ngunit hindi ito itinutok nang tuluyan. Alam niyang isang maling galaw lamang ang maaaring sumira sa pagkakataong matagal nilang hinabol. Hindi sila naparito upang pumatay. Naparito sila upang malaman ang katotohanan.

"Sino ka?" tanong ni Mara. Hindi mataas ang kanyang boses, ngunit dama ang bigat ng bawat salita. Sa loob-loob niya ay may bahagi ng kanyang isip na tila kinikilala na ang estranghero bago pa man ito magsalita.

"Ang pangalan ko ay Elias Aragon," tugon ng matanda. "Isa ako sa mga unang siyentistang bumuo ng Sanctum. At oo... ako ang nanguna sa pagbura ng ilan sa iyong mga alaala."

Nabalot ng katahimikan ang lumang aklatan. Walang agad nagsalita. Si Marco lamang ang napapikit. Kilala niya ang pangalang iyon. Noong kabataan niya, si Elias ang itinuturing na pinakamagaling na neuropsychologist sa lihim na programa. Ngunit ayon sa lahat ng opisyal na rekord, matagal na itong patay.

Sa halip na magpaliwanag agad, lumapit si Elias sa isang lumang aparador. Mula rito ay inilabas niya ang isang makapal na aklat na binalot ng balat. Hindi ito ulat ng eksperimento kundi isang talaan ng bawat batang isinailalim sa programa. Maingat niya itong inilapag sa mesa at itinulak patungo kay Mara.

Sa unang pahina ay nakasulat ang mga salitang: 'Ang bawat alaalang binura ay may kapalit. Ang isip ay maaaring dayain, ngunit ang damdamin ay laging nag-iiwan ng bakas.' Nabasa ni Mara ang bawat salita na tila unti-unting bumibigat ang kanyang paghinga.

Ipinaliwanag ni Elias na hindi siya kailanman sumang-ayon sa paggamit ng teknolohiyang iyon bilang sandata. Ang orihinal na layunin ng proyekto ay tulungan ang mga biktima ng matinding trauma. Ngunit nang pumasok ang mga taong may impluwensiya at kapangyarihan, ginamit ang parehong pamamaraan upang manipulahin ang mga saksi, opisyal, mamamahayag, at maging mga bata.

Unti-unting lumitaw ang pangalan ng ina ni Mara sa talaan. Hindi ito pasyente. Isa pala itong mananaliksik na lihim na nangalap ng ebidensiya laban sa sariling proyekto. Nang matuklasan ng pamunuan ang kanyang ginagawa, siya at ang kanyang pamilya ang naging pangunahing target.

Napahawak si Mara sa kuwintas ng kanyang ina. Maraming tanong ang nais niyang ibato kay Elias, ngunit iisa lamang ang lumabas sa kanyang bibig. "Bakit ako?"

Matagal bago sumagot ang matanda. "Dahil ikaw ang huling batang hindi tuluyang nabura ang alaala. May itinago ang iyong ina sa iyong isip—isang alaalang hindi namin kailanman nahanap. Hanggang ngayon, iyon pa rin ang hinahanap ng mga taong nasa likod ng Project Labintatlo."

Biglang tumunog ang lumang emergency bell ng Sanctum. Umalingawngaw ang mababang ugong sa ilalim ng buong gusali. Mabilis na nagbago ang ekspresyon ni Elias. "Nahanap na nila tayo," mahina niyang sabi.

Nagkatinginan sina Gabriel at Sofia. Sa monitor na nakakabit sa lumang security room ay lumitaw ang convoy ng mga itim na sasakyan na papalapit sa pangunahing tarangkahan. Hindi na sila naghahanap. Alam na ng organisasyon ang eksaktong lokasyon ng grupo.