“Oo,” marahan niyang tugon. “Naroon ako… ngunit hindi ako kabilang sa mga taong nakaupo sa mesa.”
Huminto siya sandali bago nagpatuloy.
“Ako ang nagmamaneho noong gabing iyon.”
Walang nagsalita.
Ang simpleng pag-amin na iyon ay tila nagbukas ng isa na namang puwang sa kuwentong unti-unti nilang binubuo. Hindi pa rin sapat upang makita ang buong larawan, ngunit sapat upang mabago ang pagkakaayos ng mga piraso. Sa isip ni Mara ay muling bumalik ang sinabi ng kanyang ina sa sulat—Nasa taong unang umamin ang huling katotohanan. Noon ay inakala niyang iisang tao lamang ang tinutukoy ng mensahe. Ngayon ay nagsisimula niyang isipin na maaaring ang katotohanan ay hindi nakatago sa isang pag-amin, kundi sa pagkakadugtong-dugtong ng mga pag-aming nagmumula sa iba’t ibang saksi.
Mula sa itaas ay
