Lumapit si Mara nang isang hakbang, ngunit agad na bahagyang inunat ni Gabriel ang kamay upang pigilan siyang lumapit pa. Hindi niya ito tinutulan. Ang kanyang mga mata ay nanatiling nakatuon kay Rafael. “Kilala mo ang nanay ko?”
Doon lamang direktang tumingin sa kanya ang matandang lalaki.
Matagal.
Hindi iyong karaniwang titig ng isang taong sinusubukang alalahanin ang mukha ng isang kakilala. Para bang sa loob ng ilang segundo ay may ibang mukhang nakapatong sa mukha ni Mara—isang mukhang dalawampung taon nang hindi nakita ni Rafael ngunit hindi kailanman nakalimutan.
“Mas kahawig mo siya kapag galit ka,” mahina niyang sinabi.
Naramdaman ni Mara ang pagkipot ng kanyang dibdib. Hindi niya alam kung alin ang mas nangingibabaw—ang kagustuhang tanungin ang lahat nang sabay-sabay o ang t
