Sa halip ay marahan niyang iniharang ang sarili sa pagitan ng pasilyo at ng iba. Hindi siya tumingin sa anino. Nakatuon pa rin ang kanyang mga mata sa matandang notaryo. Mula pa kanina ay napansin na niyang may kakaibang pagbabago sa mukha nito. Ang pagod at pagsisisi ay napalitan ng isang ekspresyong matagal na niyang hindi nakita sa sinumang saksi—ang ekspresyon ng isang taong nakakita ng isang multo mula sa sarili niyang nakaraan, hindi dahil patay na ito, kundi dahil naniwala siyang hindi na niya ito muling makikita.
Unti-unting napaupo ang matandang lalaki. Ang kanyang mga kamay ay nanginginig habang mahigpit na nakakapit sa gilid ng lumang mesa. Hindi na niya pinagmamasdan ang sulat ng ina ni Mara. Hindi na rin ang Annex. Ang buong atensiyon niya ay nakatuon sa pasilyo. Marahan siya
