Ngunit may bigat itong dala na tila naglakbay nang dalawampung taon bago muling narinig sa loob ng gusaling iyon.
Dahan-dahang napabaling si Mara kay Gabriel. Hindi siya nagsalita, ngunit nabasa nito ang tanong sa kanyang mga mata. Hindi rin alam ni Gabriel ang kasagutan. Isa lamang ang malinaw sa kanya—ang taong nasa pasilyo ay hindi basta sumunod sa kanila. Alam nito ang pangalan ng notaryo. At ang paraan ng pagbigkas nito ay hindi gaya ng isang estranghero.
Tahimik na huminga ang matandang lalaki. “Akala ko… ikaw ang unang nawala.”
Hindi sumagot ang anino.
Sa halip ay muling humakbang, hanggang sa bahagyang tamaan ng mapusyaw na liwanag ang kanyang kaliwang balikat. Hindi pa rin sapat iyon upang makita ang kanyang mukha, ngunit sapat upang mapansin ni Mara ang isang lumang leather s
