“Ang iyong ina,” bulong ng notaryo habang nakatingin kay Mara, “ang tanging taong pumasok sa silid na walang dalang takot sa mukha. Ang dala niya ay pag-aalinlangan—at malaking pagkakaiba ang dalawa.”
Napahigpit ang hawak ni Mara sa sulat. Habang lumalalim ang salaysay ng matanda, lalo niyang nararamdaman na ang larawan ng kanyang ina ay unti-unting nabubuo hindi bilang isang pangalan sa lumang dokumento, kundi bilang isang taong humarap sa panganib nang may buong kamalayan sa maaaring kahinatnan nito.
“Bago magsimula ang pagpupulong,” pagpapatuloy ng notaryo, “lumapit siya sa akin. Wala siyang sinabi tungkol sa proyekto. Hindi rin niya ako hinilingang tulungan siya. Sa halip, tinanong niya ako kung naniniwala pa ba ako na ang pirma ng isang notaryo ay dapat magsilbi sa katotohanan.”
Tu
