Sabahın ilk ışıkları otel odasının kalın perdelerinden sızarken, Nisan gözlerini açtı. Baş ağrısı hafifti artık, ama içindeki gerginlik dinmemişti. Gecenin izleri hâlâ tenindeydi; duygularının kenarında asılı duran bir sessizlik gibi. Yatağın ucuna oturdu, perdeyi aralayarak İstanbul’un gri ama büyüleyici sabahına baktı. Kendine “Hazırlanmalıyım,” dedi sessizce. Bu şehre geliş amacı belliydi: Kırılmış bir kalbin enkazından ayağa kalkmak değil, o enkazı birilerinin başına yıkmak.
Banyodan çıkıp telefonuna uzandığında, ekran bildirimlerle doluydu. Ama dikkatini çeken, otelin dün gece düzenlediği davetle ilgili bir hikâyeydi. Görüntüde Karaca Holding’in CEO’su ve yöneticiler yer alıyor, fonda bir ses konuşuyordu:
> “Yeni dönem iç mimar stajyer başvurularımız açılmıştır. Genç yeteneklerle
