Sabah güneşinin sızan ışıkları, küçük pencerenin kirli camından içeriye ürkekçe süzülüyordu. Göz kapaklarımı araladığımda ilk hissettiğim şey başımdaki hafif ağrıydı. Yatmak zorunda kaldığımız o dar yatağın kenarındaydım. Diğer kenarda Atlas sessizce oturmuş, yağmurun dinmiş gökyüzüne bakıyordu. Saçları dağınık, yüzünde düşünceli bir ifade vardı. Geceden kalan o tuhaf gerginlik hâlâ üzerimdeydi. Ne tam bir yakınlık ne de mesafeyle çözülebilecek türdendi. Sanki aramızda görünmeyen bir bağ kurulmuştu ama ikimiz de bunu yüksek sesle söylemekten kaçınıyorduk.Atlas başını çevirip bana baktı. Gözleri yumuşaktı bu kez. “Yağmur durmuş,” dedi. “Fırtına da geçmiş gibi görünüyor.” Başımı salladım. “Gidebiliriz yani?”
“Evet. Ama sen bugün izinlisin. Dinlen biraz,” dedi, ayağa kalkarken.
Şaşırmıştı
