Unlocking His Past

As I try to open my eyes, an unexplainable pain in my skull seems to increase. After few tries, I finally succeed but I sees nothing. Tanging kulay itim lamang ang naaninag ng aking mga mata. Pure darkness. Kahit katiting na kulay ay wala. Pero alam kong hindi ako nag-iisa sa lugar kung naasan man ako ngayon. I can feel someone's presence. Someone is intently staring at me, as if burning my soul with his gaze. Pikit... Mulat.. Pikit... Mulat.. Paulit-ulit kong pinikit mulat ang mga mata ko, nagbabakasakaling luminaw ang aking paningin ngunit walang nagbago. "Damn it!" I cursed. Natigil ang pagmuni-muni ko nang biglang bumukas ang ilaw. Wala akong nagawa kung 'di ang pumikit ulit. Mariing pinikit ang mga mata ng ila pang minuto. Unti-unting bumabalik ang sakit na naramramdaman ko kanina nang bumukas ang ilaw at nang makapag-adjust na ang aking mga mata sa liwanag, agad kong inilibot ang paningin sa paligid. Ngayon ko lang napagtantong nakagapos ako sa isang metal na upuan, maraming lubid na nakatali sa aking katawan. Tila siniguradong hindi ako makakatakas. "Where the heck am I?" I murmured. Attention still focused on my surroundings. I let my eyes explore the place again, analyzing the place. This is a room. Computers. Papers. Pictures. And a dart board that is hung in the back of the wooden door. "I am in the room full of broken computers and papers, f**k! Don't tell me—" Hindi ko na napatapos ang pagsasalita nang mahagip ng aking paningin ang bulto na katawan ng isang lalaki. Tahimik lang siyang nakatayo sa isang sulok. Walang kibo at tila pinagmamatyagan lang ako. His aura actually tells me that he's kind of a powerful and dangerous guy but I don't give a damn care. Nangangalay na ang katawan ko sa taling inilagay sa akin . Hindi nagtagal ay unti-unti siyang lumapit sa akin. Nang makalapit, agad naman itong lumuhod para magpantay ang mga mukha namin. He's wearing a black tuxedo with a black mask that covers his entire face except for his eyes. Black eyes. Those eyes are very familiar. Parang tinakasan ako ng lahat ng dugo sa mukha nang magtama ang paningin namin. f**k! Those eyes! It's him. He's the killer! Agad naman akong nakabawi at pilit na nakipag-espadahan ng titig sa kaniya. Lalong umusbong ang galit ko nang mapansin ang nakakapanglokong ngisi sa kaniya labi. "Gising ka na pala binibini?" kalmadong niya. Hindi ko na alam ang iisipin o gagawin, tanging nasa isip ko lang ngayon ay kailangan kong makaalis sa tali na 'to para mapatay ko na siya, para maipaghiganti ko na si Silver. After two years, I have finally see him! "f**k you! Wait for me to get out from this f*****g rope and I'll make sure you won't see another sunlight!" I exclaimed. Marahas ko pang inialis ang sarili sa mga tali pero kahit anong gawin kong paggalaw ay lalong humihigpit ang mga ito sa akin. "You coward! Hindi mo ba ako matalo sa patas na laban kaya mo ginagawa 'to?! What a coward little boy," I said trying to insult him. Imbes na mainsulto, isang napakalakas na halakhak ang pinakawalan niya. Parang siyang baliw na nakatakas sa mental kung makatawa. Pakiramdam ko ano mang oras ay sasabog ang dibdib ko dahil sa galit . 'This familiar beating of my heart, oh-uh not now please. I'm not scared, not because of this person!" I hauls out my thoughts. Wala akong oras para riyan, kailangan kong makawala rito!" "I have a lot of fun playing with you, Gold. All this time you're still weak." He mockingly say. " Hindi mo pa rin ba ako nakikilala?" Fuck him! If I knew who he was or at least if I'm sure that he was the killer, probably it's been years since he lost his breathe but no, I don't know him. "You want some clues?" Hindi ako umimik. Hinintay ko siyang magsalita, ramdam ko ang pagdadalawang isip niya pero hindi nagtagal ay nagsalita naman ito. "Okay. I'll give you one... Hmm?" he said and put his two hands in the armchair."I know you. Very well." His words made me silent, not because I'm was scared of him but because I realized something. Something that's been bothering me since I discovered Venom's secret. "You're not him," wala sa sariling nasambit ko. My gaze rerouted on the floor while I'm trying to analyze every details in my mind. Details that could make me solve the puzzle I have been working on for 2years. Details that can prove that I am right. "Who's him?" naguguluhang tanong niya. Nang magtama ulit ang paningin namin, doon ko lang nakitang may emosyon para roon. Lalo akong nanlumo namang may mapagtanto. This time I'm sure who he is—the killer of my twin sister. But why life is so tricky? Why does it have to be him?