* * * * *
Abim uzaklaştıktan sonra annem kapıyı açıp içeri girdi ve bana baktı. Üstten bakışlarıyla bana hayal kırıklığına uğramış gibi, nefret eder gibi baktı.
“Senin yüzünden söylediğim bu kaçıncı yalan? Kendine gel, toparlan artık. Abini oyaladım, gitti. Sen de üstünü değiştir, banyo yap, kendine gel,” dedi ve çıkıp kapıyı kapattı.
Tekrar telefondaki mesaja baktım:
“Günaydın. Ben uyanmadan çıkıp gitmişsin. Bugün ofise gel. Konuşmamız lazım.”
Şimdi ben ne yapacaktım?
Adama rezil olmuştum. Kim bilir hakkımda ne düşünüyordu ve benimle ne biçim konuşacaktı? Ah, belki de beni kovmak için ofisine çağırıyordu. Sonuçta onun gibi büyük birinin benimle birlikte olacağı yoktu herhalde... Biz onlar için 2 hatta 3. sınıftık. Eminim benim kaldığım şu mahallenin önünden, yanından yöresinden bile
