O gece Kudret Bey, Cemil'in ofisine geç gelmişti. Bilerek.
Geç gelmek bir güç gösterisiydi. Odadaki herkes bekletilirdi, herkes sinirlenirdi, herkes o siniri bastırmak için çaba harcardı. Ve o çabanın içinde Kudret her adamı okurdu. Kim sabırsızlanıyordu, kim korkuyordu, kim hesap yapıyordu — bunların hepsi o bekleme anında yüzeye çıkardı. İnsanlar beklerken maskelerini indirirdi.
Kapıyı açtığında odadaki beş adam yerinden fırlamıştı. Cemil öne çıkmıştı, elini uzatmıştı, fazla konuşmaya başlamıştı — bu zayıflığın işaretiydi. Yanındaki iki adam gülümsemişti — bu sahteliğin işaretiydi. Dördüncü adam başını eğmişti — bu korkun işaretiydi.
Beşinci adam kıpırdamamıştı.
Kudret bunu fark etmişti. Kapıdan girerken, o ilk saniyede, odadaki tek hareketsiz adama gözü takılmıştı. Genç bir adamdı —
