Malikanenin en alt katında, bodrum kattaki o çalışma odası, Kudret Bey'in gerçek tahtıydı.
Üst katlardaki salon, yemek odası, misafir odaları — bunlar temsil içindi. Görüntü için, protokol için, bu şehrin gözleri için. Ama bu bodrum oda başkaydı. Duvarlara uzanan kitaplıklar, yılların sarartıp solattığı belgeler, üzerinde sayısız karar alınmış o meşe masa. Burada ne süslü avize vardı ne antika biblo. Sadece çalışma vardı — ham, sert, gerçek. Bu oda, Kudret Bey'in kimseye göstermediği yüzüydü.
Tarık, her zaman olduğu gibi sessizce girmişti. Kapıyı arkasından örtmüş, masanın karşısındaki tek iskemleye oturmuştu. Kudret Bey başını kaldırmamıştı — elindeki dosyaya bakıyordu, kalemini yavaşça döndürüyordu. Bu bekleme bir güç gösterisi değildi; Kudret için en önemli şeyi — o belgeyi, o rakamı,
