Kutunun yerini biliyordu.
Her zaman bilmişti — o rafın en üstünde, diğer kutulardan biraz daha arkada, biraz daha tozlu. Ceyda o kutuya çocukluğundan beri bakardı. Bazen babasının bodrum odasına indiğinde görürdü onu, bazen bu odada, kendi rafında. Hiç açmamıştı.
Açmak istemiyordu.
Ama bu sabah farklıydı.
Babası bahçedeydi — o küçük bankta, her zamanki gibi. Malikane sessizdi. Ceyda çalışma odasında değildi, yatak odasında da değildi. O rafın önünde duruyordu.
Elini uzattı.
Kutuyu aldı.
Ağırdı.
Beklediğinden ağırdı. Masasına götürdü. Oturdu. Önünde tuttu — o soluk mavi kutu, üzerinde hiçbir yazı yok, hiçbir işaret yok. Sadece rengi vardı. Soluk mavi. Ceyda o rengi bir yerden tanırdı hep ama nereden tanıdığını bilmezdi.
Şimdi biliyordu.
Annesinin en sevdiği renk bu değil miydi? O
