Gece yarısını geçmişti.
O ses geldi.
Her zaman geldiği gibi — beklenmedik, habersiz, kapı çarpar gibi. Ama bu gece farklıydı. Bu gece Melike onu duyduğunda yatağında doğrulmadı. Kalkmadı. Işığı açmadı, su içmedi, o her zamanki kaçış ritüellerine başvurmadı.
Yattı.
Gözlerini açık tuttu. Tavana baktı.
Gel, dedi içinden. Gel bakalım.
Ses geldi.
O patlama. O büyük, o küçük salonda devasa çıkan, kulaklarını sağır eden ses. Melike o sesi her duyduğunda bedeni tepki verirdi — kasılma, titreme, o ellerin o soğukluğu. Bu gece de verdi. Elleri titredi. Göğsü sıkıştı.
Ama bu gece kaçmadı.
Bıraktı.
O sesin gelmesine, oturmasına, tüm ağırlığıyla orada durmasına izin verdi. Ve ardından — her zaman ardından gelen — Baran'ın yüzü geldi.
O şaşkın gözler. O "bu gerçek mi" bakışı.
Melike o bakışt
