Saat on birdi.
Melike dükkânı kapatmıştı, eve dönmüştü, uyumaya çalışmıştı. Olmamıştı. Kalkıp mutfağa geçmişti, su içmişti, yeniden yatmıştı. Yine olmamıştı.
Bu gecelerin bazıları böyleydi — o ses gelmeden de uyku gelmezdi. Sadece o düşünceler gelirdi. Yarın yapılacaklar, eksik kalan sipariş, müşterinin istediği o renk tonu bulunabildi mi. Küçük şeyler. Ama küçük şeyler büyük sessizlikte büyürdü.
Telefon çaldığında Melike ekrana baktı.
Lale.
Bu saatte Lale aramıyordu. Lale sabahçıydı — erken yatar, erken kalkardı. On birde telefon açmak onun için alışılmadıktı.
Açtı.
"Lale?"
Sessizlik.
Kısa, bir nefes kadar. Ama o sessizlikte bir şey vardı — Melike hissetti. Lale'nin sessizliği hiçbir zaman boş olmazdı.
"Uyumadın," dedi Lale. Sesi normaldi — o tanıdık, o düz, o mahalle sesi. Ama
