Masaya döndü. Oturdu. O kapalı çekmeceye baktı.
Sonra kalktı. O rafa gitti. O eski kutuyu aldı. Açtı. İçindeki anahtarı çıkardı. Çekmeceyi açtı. O dosyayı çıkardı.
Masanın üzerine koydu. Baktı.
Bu dosya aylarca, belki yıllarca emekti. Her belge, her rakam, her imza — bunların her biri Ceyda'nın gecelerinden, sabahlarından, o sessiz ve yalnız saatlerinden damlamıştı. Bu dosya Ceyda'nın babasına olan öfkesinin, hayal kırıklığının, "beni görmüyorsun" çığlığının somutlaşmış haliydi.
Ama bu gece babası görmüştü.
İki kelimeyle. "Ben de."
Ceyda o dosyaya baktı. Uzun süre baktı. Sonra dolmakalemini aldı. Sayfaları teker teker çevirdi — her birini gördü, her birini tanıdı. Sonra en son sayfaya geldi. O en alta düştüğü nota. O gece yazdığı, öfkeyle ve yorgunlukla yazdığı cümleye.
Okudu.
Sonr
