Sabahın henüz aydınlanmadığı saatte, liman bölgesindeki otopark ofisinde tek bir floresan lamba yanıyordu.
Selim, masanın üzerine bir kâğıt koydu. El yazısıyla yazılmış, mürekkep hafifçe bulanmış. Tek isim.
Baran.
Erkan o isme baktı. Uzun süre baktı. Sigarasını yaktı, dumanı yavaşça içine çekti. Selim karşısında bekliyordu — her zamanki gibi düzgün, her zamanki gibi mesafeli. Ama Erkan, yılların verdiği o keskin sezgiyle Selim'in gözlerindeki ince titreşimi fark etti. Sanki bu bilgiyi sunarken bir şeyi saklıyordu.
Erkan o titreşimi not etti. İçindeki o karanlık mahzene koydu ve üzerine kapıyı örttü.
"Dışarı çık," dedi.
Kapı kapandığında Erkan uzun süre hareketsiz kaldı. Bu isim ona yabancı değildi — hiç doğrudan öğrenmemişti ama Melike'nin geçmişinde, o yedi yıllık enkazın içinde, bu
