Gözlerini açmadan önce duydu.
Manavın sesi — o her sabah aynı saatte, aynı tonda, aynı enerjide bağırışı. «Gel bakalım, taze geldi!» Melike bu sesi alarm saati yerine kullanıyordu artık. Telefonun o yapay, o sinir bozucu çalarından çok daha güzeldi bu ses. Gerçekti. İnsandı. Bu mahallenin sesiydi.
Gözlerini açtı.
Tavan beyazdı. Her sabah aynı tavan — boyası sararmamış, çatlağı olmayan, sıradan ve temiz. Melike o tavana baktı. Birkaç saniye sadece baktı. Bu birkaç saniye onun kendine verdiği bir şeydi — o günün gürültüsüne atlamadan önce, o makas sesine ve müşterilere ve siparişlere karışmadan önce, sadece bu. Sadece o tavan ve o sessizlik ve o «buradayım» hissi.
Doğruldu.
Pencereden o sabah ışığı giriyordu.
Soluk, gri, henüz tam kararlı olmayan bir ışık. İstanbul sabahları böyle başl
