Katlanılmaz bi hal alan çok şey vardır hayatta. Bazen bir söze katlanamayız bazen kendimize ve bazen de hiç kimseye.
Ben şu an Zehir’e katlanamıyordum.
Her şeye çok çabuk sinir olan bir kızdım ve şu an ona sinir olmuştum. Üzerime bir yük gibi bindiğinde onu yok etmek istiyordum. Bu duyguya nasıl engel olabilirdim? Daha doğrusu engel olmak istiyor muydum? Elini sarı saç tutamlarıma atıp kara gözlerini bal rengi gözlerime değdirdi. Ben ise elini saçlarımdan uzaklaştırıp onu üzerimden ittirdim.
“Hayatımda gördüğüm en saçma adamsın! Bu yaptığına ne derler biliyor musun? Şahsen ben şerefsizlik diyorum başkası ne der beni ilgilendirmez.” O kadar sinirliydim ki etrafda olan her şeyi yakıp yıkabilir, kendimi de bu enkazın altına gömebilirdim.
“Önce bir sakin ol ve o güzel ağzını topla.”
“Çok
