CHAPTER 22

1367 Words

James's POV Maaga akong nagising upang mag-isip isip. Kung hindi ko nalang kaya bawiin ang kaharian. Mas nakakabuti kong narito lang kami. Mas payapa, mas masaya at walang pinoproblema. "James narito ka lang pala. Ang lalim ata ng iniisip mo?" sigaw ni Jeo habang patakbong lumapit sa akin. "Iniisip ko lang kung hindi nalang kaya tayo bumalik sa kaharian. Mas nakakabuti na dito lang tayo hindi ba?" tanong ko sa kanya ng makalapit ito. "Hindi nakakabuti na narito tayo. Inaasahan ka ng mga mamamayan na naka tira rito dahil ikaw lang ang makapagpapabalik sa kanila sa kanilang lugar. Habang tumatagal ay rumarami na ang pupolasyon sa lugar na ito at hindi na matutustusan ang mga pangangailangan nila sa tubig at pagkain. At ang mas malala pa ay nagbabala na ang bulkan na malapit na itong suma

Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD