TİMUR
Eylül'ün sorusunun ardından çadırın içine ağır bir sessizlik çöktü. Sanki bütün dünya nefesini tutmuş, yalnızca kalplerimizin sesi kalmıştı.
Gözlerim, o çekik kahve gözlerinde geziniyordu; içinde hem korku hem öfke hem de cevapsız kalmış bir umut vardı. Her nefesimde göğsüm daralıyor, kalbim usulca kaburgalarımı yumrukluyordu.
Kolum hâlâ onun belindeydi, parmak uçlarım teninde istemsizce sıkılmıştı. Oysa o... o kollarımın arasında titriyordu. Bir muhabir değil, bir kadın gibi değil — sanki hayatın tüm yükünü sırtlamış bir ruh gibi titriyordu.
Ajanstan gelen bu bilginin neden sadece Albay’ın eline geçtiğini bilmiyordum. Kafamda dönüp duran sorular birbiriyle çarpışıyor, düşüncelerim kanatlanmadan düşüyordu. Defalarca ajansa ulaşmaya çalışmıştım.
Merkeze rapor göndermiştim, hatta
