Chapter 30

2718 Words

Natahimik na ako at hindi na nagsalita pagkatapos ng sinabi niya. Nang madaling araw na iyon ay hindi rin naman ako nakaalis kaagad dahil nanghingi siya ng pagkain. Mabuti na lang at mayroon akong iniluto na adobong manok at napasobrahan ko iyon. Madalas kasi na kung kumain siya ay alas sais ng umaga at kapag hindi ako nakaduty ay pumupunta pa ako sa ospital para dalhan siya. Nakakaawa dahil wala ngang pamilya. "Normal naman na lahat kay Gwapo, ibig sabihin ay madi-discharge na siya." Nilingon ko si Tami. Abala ako ngayon sa pagsusulat ng records ng mga pasyente at pagta-type sa computer. Normal na nga at ang sabi ni Doc. Devon ay maaari nang makalabas kaso pare-parehas naman namin iniisip ngayon kung paano naman ito kapag hinayaan namin makalabas sa ospital. Nabanggit ko rin kasi sa k

Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD