Alas diyes pa lang ay pumasok na ako sa Pinoy tayo restaurant. Hindi kasi ipinapasyal ng amo ko si Terivo dahil matamlay daw ito. Sana ay tumawag manlang, pagkarating ko sa bahay nila ay saka sinabi na bukas na lang ipasyal dahil sa kalagayan ng kaniyang aso.
Nasayang tuloy ang pinamasahe ko.
"Huy!"
Marahang pagbunggo ang naramdaman ko sa aking balikat. Nakasimangot at salubong na mukha ni Hermelyn ang bumungad sa akin. Isa-isa niyang ibinaba ang mga pinggan, baso, kubyertos at iba pa na mga gamit na pinagkainan ng mga customers.
"Kanina ko pa napansin, ha? parang wala ka sa sarili."
Ahh... iyon ba?
Kinuha ko ang mga kasangkapan na ibinababa niya at saka iyon inilagay sa lababo. Medyo marami na ang mga tao, 11:45 na kasi at malapit na ang lunch time.
Kaninang umaga nang magising ako
