Our Strings(Book3)

OUR STRIGS- 10

Raj

-School ka?

Napatigil ako sa pag kain ng makatanggap ng text kay Raj. Binaba ko ang bagel na kinakain ko at nagtipa.

To Raj

-Yes, why?

Isang buwan na simula ng magpunta kami ng Dubai ni Raj. Isang buwan na simula inamin ko ang nararamdaman ko sa kanya. He still the same, walang nagbago. Ganoon din naman sa akin.

Minsan, hindi ko lang mapigilan mailang tuwing nakikita ko siya at nagtatama ang mga mata namin. Hindi naman niya pinaramdam na nakakahiya ang pag-amin ko ng feelinga ko. Ako nalang din siguro ang nahihiya para sa sarili ko.

The thing is, I still have feelings for him. Pero ngaun ay alam ko kung hanggang saan nalang yung feelings na yun. I'm okay that I admitted it to him. Wala naman nawala sa akin. Atleast, naging totoo ako sa nararamdaman ko. I don't have any grudge on him though. Nagpakatotoo lang din naman si Raj sa nararamdaman niya. Which makes me admire him more.

Even though he breaks my heart, I'm still thankful na naging honest siya. Hindi niya ako pinaasa. Ganun naman talaga siguro. Siguro, kaya nga siya mabait sa akin dahil tinuring na rin niya akong pamilya. Siguro, dapat na akong makutento na ganun nalang kaming dalawa. Kahit papano kasama pa din ako sa mundo niya.

Raj

- I'll pick you later. Join me to the mall please.

To Raj

- okay

Sabi nga nila, dapat makuntento ka kung anong meron ka at kung anong kayang ibigay ng tao sa iyo. We shouldn't ask for more dahil tayo lang din ang aasa at mabibigo. Hindi tayo dapat maghangad ng bagay na hindi naman kayang ibigay sa atin. What he is giving me is too much. Masyado naman akong pinagpala if he will love me back.

"Are you done?" Salita ni Raffy habang nakakunot ang noo na nakatingin sa cellphone ko. Medyo napalundag pa nga ako dahil sa gulat.

"Ah-, yup!" I said awkwardly. Wala si Jace ngaun. Nag bakasyon din ang isa na yun sa mama niya sa Australia. Ang balita ko nga ay nagkita sila ni Alice.

"Gotica, bakit mo pa siya kinakausap?" Inosenteng tanong ni Raffy. Tinago ko ang cellphone ko at huminga ng malalim.

"At bakit naman hindi? You're so nosy!" Iritable kong sagot sa kanya.

Tumaas ang kilay ni Raffy. Walang bakas ng kahit anong biro sa mukha niya. "He rejected you." Sabi niya.

How dare him!

There's this pain I felt pero binalewala ko. Hindi ko ito pwede mahalin at alagaan. Dumaan ang taon ay natuto ako. I'm used of being rejected by the people I loved. At dahil sa mga rejections na iyon, natuto ako ng mga bagay sa buhay. At higit sa lahat ay mas natutunan kong mahalin ang sarili ko at pahalagahan.

The only cure to that is acceptance. Kasi kung hindi ko tatanggapin ang kayang ibigay ng isang tao sa akin, masisira ako. Contentment and acceptance. Dalawang bagay na dapat natin matutunan.

Dalawang bagay na mahirap matutunan but will make your life happy. Believe me.

Rajan never promised anything to me. I don't have the audacity to get mad or anything coz' he rejected my feelings.

Sadyang ako lang ang nagmahal.

Through the years, until now, gradually.. I'm learning to accept the things that people can give me. Dahil doon, mas nagiging payapa ako.

"So ano gusto mo? Mag ampalaya ako? Magalit ako?" Umirap ako at dinampot ang bag sabay tumayo.

Raffy chuckled. " Ang init na naman ng ulo mo." Umakbay siya sa akin. Kahit na naiirita ako sa kanya ay hinayaan ko nalang.

I can't afford to lose another family because of my personal and unlimited life dramas. Isa si Raffy doon. I'm so thankful that I can tell anything to him without judging me. Perks ko na din na piniprotektahan niya ako sa lahat ng paraan. Hindi man maswerte ang puso ko. Maswerte ako sa mga taong nakapalibot at nagpapahalaga sa akin. Isang bagay na pinagpapasalamat ko pa din.

"So sasama ka?" Tanong niya habang naglalakad kami. Halos lahat dinaan namin na studyante ay nabili na yata ang leeg kakatingin kay Raffy.

Kung sa itsura ang pagbabatayan ay wala kang ipipintas kay Raffy. At our age he is the perfect example of epitome of perfection. Ang gwapo gwapo niya at nagisimula na din siya mag excel sa academics.

"Pake mo ba," sagot ko. Tumawa ulit si Raffy.

"Nagagalit kana naman," ginulo pa niya ang buhok ko ng malapit na kami sa classroom! Aba't!

Ugh!" Get a life you motherfucker!" Sigaw ko na lalong ikinahalakhak niya.

"Gotica," kalabit ni Raffy habang nagtetest kami. Pumikit ako ng mariin para ikalma ang sarili. Ang kulit kulit talaga ni Raffy.

"Ano na naman?" Sagot kong iritable na hindi siya tinitignan.

"Sasama ka nga? Nireject ka niya!" Salita niya ulit. I don't know why he is  bringing this up pero naiirita na ako ngaun.

Bumaling ako sa kanya at tinitigan siya."What's the problem if he rejected me?" Huminga ako ng malalim because I'm beyond pissed. "I rejected you too but you are always with me. What's the difference?" I said harshly.

Nagisisi ako bigla sa sinabi. Nakita ko kung paano nasaktan ang mga mata ni Raffy. Ugh! Bakit kase paulit ulit. Bigla tuloy akong naguilty because my words were savage and cruel. Pumikit ako ng mariin at nagpatuloy sagutan ang exam.

Nang mag uuwian na ay bumaling ako kay Raffy. He wasn't looking at me. Seryoso siya sa upuan niya at may kung anong ginagawa sa papel. I feel so so guilty for being harsh and mean. Hindi ko naman gusto na saktan siya. Pero kase, ilan beses ko ma siya pinigilan. Tao lang din naman ako. I'm not a saint para intindihin ang lahat. Marunong din ako mapuno at maasar.

Nang inanunsyo ng teacher na uwian na ay hinanda ko ang sarili para mag sorry kay Raffy. Pagkatapos ko damputin ang bag ko ay bumaling ako sa kanya. He was not there anymore. Napatingin ako sa bintana at nakita ko siyang nauna na.

Sa huli bumuntong hininga nalang ako. Nang pababa na ako sa ground ay nakita ko siya, kasama ang ibang kaklase namin babae at nakikipagharutan.

Palagi ko siyang tinutulak sa iba. Pero ngaun galit siya sa akin ay hindi ko maiwasan masaktan. Hinayaan ko nalang siya at nagpatuloy.l sa paglalakad mag isa.

From Raj

-I'm here.

Text ni Raj sa akin.

To Raj

-coming

Madaling madali ako maglakad kahit hindi naman niya ako minamadali. Muntik pa ako matalisod ng palabas na ako sa parking lot. Napatigil pa ako ng makita si Raffy na nakatingin sa akin sabay nag iwas ng tingin ng magtama ang mga mata namin.

Hay nako! I want to go to him and say sorry. But then, nandito na si Raj. Maybe, I can talk to Raf later. Raj will always be my first, my priority.

Then, I saw Raj. Nakasandal sa sasakyan niya habang nakapasok sa magkabilang bulsa ang mga kamay.

Kahit sabihin ko sa sarili ko na hindi niya ako gusto. Hindi ko pa din mapigilan na humanga sa kanya. Lalo ng hinangin ang buhok niya. Pumikit ako ng bahagya ng humalimuyak ang pabango ni Raj at humalo sa hangin. He smiled at me and I smiled back when our eyes met.

Ang taksil kong puso ay naghuhurementado na naman sa presensya niya. Ugh! I know malalagpasan ko din ito. Sana.

"Hi," bati niya ng makalapit ako. Pinagbukas niya pa ako ng pintuan ng sasakyan. Nakatingin ako sa kanya ng umikot siya sa driver's seat. Hindi ko alam kung ano ang totoo pero ang alam ko ay hindi sila okay ni Astrid, who apparently, the real Bree. I don't know what happened but it was trending. Madaming sides ang story kaya hindi ko alam kung alin ang totoo o alin ang papaniwalaan.

Ang lalaking pangarap ko ay tinatapon lang ng iba. I smiled sadly. To think of it, Raj and I have something in common. We are both pathetic. We are both rejected by the people we love. Atleast, we have something in common right?

"How was your day?" He asked me then start the engine.

"Fine, sumakit lang ang ulo sa dami ng exams." Sagot ko.

Tumango si Raj. He even twiched his lips. Nag iwas ako ng tingin coz' I find it hot. I always dreamt how it feels to kiss him.

Nag iwas ako ng tingin at inalis ang maduming iniisip. Are you f*****g serious, Gotica!? Ramdam na ramdam ko ang pag iinit ng aking pisngi.

"Did you answer it well?" Tanong niya. Hindi ko na ibinalik ang mga mata sa kanya. Diretso lang ako nakatingin sa daan.

" I guess so?" Kinagat ko ang pang ibabang labi ko. Alam kong tumigin sa akin si Raj so hindi talaga ako titingin. Hiyang hiya ako sa sarili ko.

I heard him sighed. Good thing he never mention anything lalo na yung pag amin ko ng nararamdaman ng magpunta kami sa Dubai.

"I'm proud of you." He suddenly said.

"What to proud of?"I curiously asked, medyo gulantang.

"Everything, your changes and for being mature." He said.

Lihim akong ngumiti. Ang kalabog ng dibdib ko ay ayaw na naman paawat. Bakit nahuhulog ako sa lahat ng lumalabas sa bibig niya? I can't help not to fall deeper kahit alam kong wala naman talaga.

Medyo malayo ang mall na pinuntahan namin ni Raj. Ang sabi niya kasi ay mas mabuti kung hindi kami makakita ng kakilala. Mas makakagalaw kami ng maayos.

I agreed with him. Kilalang tao si Raj, he will soon be the next CEO of one of the biggest airlines in our country.

"Are you hungry?" He asked while walking. Hindi ko siya masyado inintindi dahil abala ako sa pagbilang ng mga babae na nakatingin sa kanya. And mind you, all ages were looking at him and it's countless.

Ngumuso ako. Hindi ko alam kung magiging proud ba ako dahil kasama niya ako. O maiingit sa kanila dahil hindi nila kilala si Raj? Perks of not knowing him is you are prone not to hurt. Pero, there's also perks of knowing him. Iba siya mag alaga sa taong malapit sa kanya.

"Icai," ulit niya. I'm used to be called by that name pero bakit iba ang impact kapag siya na ang tumatawag sa akin.

"Hindi pa naman," sagot ko. Nanliit ang mata niya. Huminto siya sa isang stall and ordered 2 belgian waffles. Nagulat ako.

"Here,"abot niya sa akin. Humalimuyak ito na nagpakalam ng tyan ko. Marahan natawa si Raj.

"Hindi ka nga gutom." Natatawa pa din siya. Ngumuso lang ako sa kanya at pabirong umirap.

Nilantakan ko ang waffle habang naglalakad kami. Huminto si Raj sa isang jewelry shop. Kumunot ang noo ko sa pagtataka. Ganun pa man ay sumunod nalang ako sa kanya.

He went to the ring section. I was totally amazed dahil lahat ay maganda at mamahalin.

"What are we doing here?" I asked him. "I will just buy something." Sagot niya pero ang mga mata ay nasa sing sing.

Kumuha siya ng isang manipis na white gold na napapalibutan ng diamonds. It was simple yet very elegant and classy.

"What do you think?" He asked me. Natigil ako sa paglantak ng waffle. Hindi ko alam kung bakit humahataw ang puso ko. Inosente ko siyang tinignan. He was like struggling to choose which is good kahit lahat naman ay maganda.

"It--s uh.. pretty,"I stuttered. Tumango si Raj at hinawakan ang sing sing. I got stiffined when he get my hand and fit it to me.

Para akong nabato ng sakto ang sukat nito sa akin. "Perfect," he said.

"I'll get that." Sabi niya sa babae. Hindi na ako nakgalaw. Para akong nastatwa sa dami ng emosyon na nararamdaman kasama ang matinding gulat. "Ibabox pa po sir?" The sales lady asked him.

"Uh," alanganin siya tumingin sa akin.

"Yes,"he awkwardly said. He, then held again my hand to removed the ring.

Tumawa ang babae sa kanya. "Akala ko po kay ma'am. Bagay na bagay pa naman." The girl said. Hindi ko alam kung ngngiti ba ako o ano. Umiling si Raj at ngumiti. His eyes were hopeful.

"No, that's for another girl." He said. Tumango ang sales lady.

"A gift?" Taong ulit nito kay Raj. Umiling si Raj.

"No, I'll ask her to marry me."

What???