Our Strings(Book3)

OUR STRINGS- 11

Maganda ang sikat ng araw ngaun. Hindi ko alam kung bakit hindi maganda ang pakiramdam ko. He's going to ask her hand. Nasaktan ako. Sobra.

Bakit kailangan ko pa yun masaksihan? Bakit kailangan ko pa iyon malaman? What's the purpose? To break me? Kahit alam kong wala kaming pag asa ni Raj, it is still painful for me.

Niloloko ko lang pala ang sarili ko na tanggap ko na hindi niya ako gusto. Na sapat na sa akin na nanjan siya sa tabi ko. Niloloko ko lang ang sarili ko na magiging masaya ako para sa kanya at sa babaeng gusto niya. Tanggap ko, oo. Pero hindi ko pa din maalis sa sarili ko ang sobrang masaktan at kahit papano ay umasa.

Hearing from him the possibility of being gone forever breaks me. My heart was shuttered and I don't know how to fix it. I can't.

Natakot ako. Natakot dahil alam kong kapag nagpakasal siya ay habang buhay na siya mawawala sa tabi ko. Mababago ang lahat. He will have his new priorities at paniguradong hindi na ako kasama doon.

That thought hurts me. Siguro, hindi ko sinama sa pagtanggap ko ang posibility na mawawala talaga siya sa akin. That I can't hold him forever kahit hindi naman siya akin.

"Hindi ka papasok?" Tanong ni tita Salve. Tinanggal ko ang kumot na nakabalot sa akin. Pumikit ako ng mariin ng hawiin niya ang kurtina sa kwarto ko.

Liwanag ng sinag ng araw ang bumungad sa akin. Since that day, para akong imbalido na walang ginawa kundi magkulong. I lived in the dark. Somehow, kumakalma ako being alone and doing nothing. Ang hindi lang ako sigurado ay kung hanggang kailan.

Tita Salve's still looks weak. Sa pagdaan ng mga araw ay mas lalo lang lumalala ang kindisyon niya. Why do I feel that everyone around me will be gone? Why do I feel that everything for me is falling apart?

The thought of it worsen my feelings and scares me the most. Natatakot ako at nasasaktan. I don't want be alone. I'm tired being alone.

"Hindi po," sagot ko. Mabagal na naglakad si tita Salve papunta sa kama ko. It hurts me more to see my poor tita who looks very tired and weak. Marahan siyang umupo sa tabi ko at hinimas ng marahan ang buhok ko. Tita Salve's touch somehow console me.

"Masama ba ang pakiramdam mo?" She asked me. Even the tone of her breaking voice pains me. She was my life and salvation. She was my safe haven. Seeing her at this point makes me weak too.

Kahit gusto kong maging malakas at hindi mag paapekto ay hindi ko magawa. Gusto kong maging malakas para kay tita pero kahit ako ngaun ay walang lakas na maipakita.

"Ayos ka lang ba tita? Ano pala sabi ng doctor sa pakiramdam mo?" I asked her instead. Nakaramdam ako ng matinding pag aalala sa kanya.

Palagi niya kase sinasabi sa akin na ayos lang daw siya sabi ng doctor. Na bawasam lang ang gawain at magpahinga nang maayos. Pero sa nakikita ko sa kanya, mukhang may mas matindi pa siyang nararamdaman na ayaw niya lang ipaalam sa akin.

Tipid na ngumiti si tita sa Salve sa akin."Ayos lang ako,"huminga siya ng malalim. Napapikit pa ako ng suklayin niya ulit ang buhok ko.

The silence and tita Salve's touch somehow console me. I feel at peace and safe. I felt her extreme love and care for me.

"I know you've been through a lot, Icai. I want you to be strong and responsible anak."she said nonchantly.

Napatingin ako sa kanya. She smiled at me weakly. "Ti--ta," sagot ko. Nanginginig. There is part me felt scared.

Tita never said things like this to me. Para kasi sa kanya malakas ako at alam niya na makakaya ko lahat. She let me do things my way. Dahilan na din siguro kung bakit di ako takot sa kanya. She spoiled me in every ways.

But now, my heart is literallybroken into pieces. I want to tell her to shut up and rest so she can recover. I want her to go out so I can't hear what she is going to say. Pero alam ko, at may parte sa sarili ko amg nagsasabi na kumalma ako at makinig sa kanya.

"Bata kapa. Explore the world anak. Love is essential but don't ever beg for it. Just be strong. I'm always around. I'll always watch you." She said. I was confused with her thoughts. Or ayoko lang tanggapin ang sinasabi niya.

Namuo ang luha sa gilid ng mata ko kaya nag iwas ako mg tingin sa kanya. I can't bear her words. Ayoko kasi nang pakiramdam na parang aalis siya at iiwan ako.

Nang umalis na si tita Salve ay nagsimula akong umiyak..Pinakawalan ko ang emosyon na kanina ko pa pinipigilan. I'm having emotional breakdown and I don't know how to fight it.

Seeing someone that makes me strong is now weaker than me. I'm scared of today and tomorrow. I'm scared to be left alone. I'm not dumb. Tita is sick and old. In time she will leave at hindi ko alam ko paano ko tatangapin iyon. Paano ako kapag nawala siya? Paano kapag mag isa nalang ako?

Ang kaisipan na iyon ang lalong nag pa iyak sa akin. 

Nang maghahapon na ay naisipan kong bumaba. Bukod sa nauuhaw ako ay nakaramdam din ako ng gutom. Sumilip muna ako sa kwarto ni tita Salve na natutulog ng mapayapa.

Naisipan kong ipagluto siya ng sopas. Buong buhay ko, si Tita Salve palagi ang nag aalaga sa akin. Now that she can't take care of herself now. Ako naman ang mag aalaga sa kanya.

Mag didilim na ng matapos ako sa pagluluto at ibang gawain. Tumingin ako sa cellphone ko pero wala manlang mensahe kahit kanino.

I was hoping that Raffy would ask me why I'm absent today but he didn't. Maybe he really get mad at me this time.

The thought of Raffy being distant to me adds to my agony. Well, kasalanan ko naman ang lahat. Bakit paba ako nagtaka.

Masyado nang madilim pero hindi pa din gumigising si tita. Plano ko sana na gisingin siya pero ng makita ko siyang mapayapang nagpapahinga ay hinayaan ko nalang.

Pumunta ako sa labas para huminga at para na din sana icheck kung nakasara naba ang gate.

Natigilan ako saglit sa sasakyan na huminto sa tapat ng gate. I was looking at the car when Raj suddenly appeared. Napanganga ako to see him so wasted and broken.

"Are you drunk?" Unang salitang lumabas sa bibig ko. Nang matauhan ako na si Raj nga iyon ay halos liparin ko ang gate para alalayan siya.

Eto na naman ako, bubuin siya kahit ako ang winawasak niya. Eto na naman ako. Gusto ko magalit sa sarili pero kapag si Raj na ang pinag uusapan, kaya ko baliin at kalimutan lahat. Kahit sarili ko pang nararamdan. He has that power on me.

Alas dyes palang ng gabi pero lasing na lasing na siya. "She rejected me," he said repeatedly. Habang nakaalalay ako sa kanya.

Natigilan ako saglit sa gulat. She rejected him? Kumuyom ang kamao ko at tuluyan ng lumakad habang naka-alalay sa kanya. How dare she! Yung lalaking pinapangarap ko at binubuo ko, binabalewala at winawasak lang ng iba. Nasan ang justice?

Hindi ko alam kung bakit damang dama ko ang sakit sa bawat bigkas niya ng salita.

Inupo ko siya sa sopa ng marahan. His eyes were closed while murmuring curses and Astrid's name.

"Raj, ano nangyare? Bakit kapa nagdrive?" Medyo naiirita kong sabi. If you will look at him maiinis ka din talaga. Paano kung naaksidente siya? Paano kung napahamak siya. He is a total mess.

Pag aalala at iritasyon ngaun ang nararamdaman ko. Pumunta ako sa kitchen para kumuha ng malamig na tubig at bimpo para sa kanya. Kumuha din ako ng malamig na tubig para mahimasmasan siya.

Pag dating ko sa sala ay naabutan ko si Raj na mahimbing na natutulog. Kinuha ko ang bimpo at marahan pinunasan ang mukha niya. Marahan at puno ng pag iingat ko itong ginawa. Ayoko siyang masaktan. His pain is also my pain. Ganun ako katanga pag dating sa kanya.

"Astrid.." he said. Para akong namanhid sa ginagawa. Raj, always finds a way to come back to me. At sa pagbalik niya, tinutulungan ko siyang mabuo habang ako naman ang nasisira.

Aayusin ko siya pero wawasakin ulit siya ng iba. Aalis siyang buo at maayos ulit. Babalik siyang wasak na kailangan ayusin ulit. Ang tanga ko no? Minsan tinatanong ko din ang sarili ko kung bakit hindi ako mapagod pagod sa kanya.

Damang dama ko ang bigat at sakit sa bawat salitang lumalabas sa bibig niya. Dumilat si Raj at napatingin sa akin. He looks so groggy and hurt.

"Please, Astrid marry me. I can protect to you from Anton. I can protect you from his mom."

Paulit ulit na salita ni Raj habang nakatingin sa akin. Kasabay ng pagtulo ng luha niya ang pagtulo ng luha ko.

Ako yung nandito pero iba pa din ang gusto niya. Bakit pinipili mo pa yung mahihirapan ka habang nandito ko handang handang tanggapin ka. But then, mahirap magmahal ng pinilit mo lang.

"Raj, hindi ako--" hindi ko na natuloy ang sasabihin ko ng bigla akong halikan ni Raj sa labi. I was shocked at first kaya bahagya akong natigilan. Hindi siya ang first kiss ko pero bakit ganito ang pakiramdam? Bakit parang umalis ang kaluluwa ko sa katawan ko?

He passionately move his lips on mine. His kiss is warm and gentle. His kiss is soft and addicting. Sa bawat galaw ng labi namin ay may bahagi sa akin ang binubuo niya. Sa bawat bigkas niya ng pangalan ni Astrid. Siya din ang nagwawasak ng binuo niya.

My tears keeps on falling but I want it. I want to feel his love. Nagpaubaya ako sa kanya. Habang patuloy ang paghalik niya sa akin ay hinihila ko siya papunta sa guess room sa baba.

"Raj," I said in between our kisses. Hindi siya tumigil o nag paawat.  Soft kisses turns into hot and violent. Nang maisara ko na ang pintuan, kusa akong nagpaubaya sa kanya.

He slowly removes my clothes. Hindi ko mapigilan ang pagliyad ng halikan niya ang leeg ko. Tila ba nawala na ako sa ulirat. Unti unti bumaba ang halik niya sa buo kong katawan. He massage my breast and licked the other one.

Dahan dahan niya akong hiniga sa kama. Then, he slowly removes his clothes. The erotic feeling gives me erotic heartbeat. Pinaghalong sakit, takot, tuwa at pagmamahal para sa kanya. Sayong sayo ako, Raj. Sayong sayo ako kahit hindi ka naman magiging akin.

He continued to kiss me. When his lips go down to my naked breast again, bigla akong napadaing sa sensasyon na dala ng marahan niyang paghalik.

"Please marry me," paulit ulit na bigkas niya. Dinadala niya ako sa liwanag sa bawat haplos niya. Pero ang mga salita niya ay nagbabalot sa akin sa kadiliman at unti unti akong winawasak.

He parted my legs and position himself inbetween my tights. Bigla akong napadaing sa pinaghalong sakit at saya. My tears continued to fall while Raj thrusting slowly and gently.

I was looking at him with full of sorrow. I wish we made it out love. Pero dahil hindi ako ang lumalabas sa bibig niya, lulunukin ko nalang lahat mabawasan lang ang sakit na nararamdaman niya.

I know this is not good for us most specially for me. But this is my choice. My choice is him even if I'm not for him.

She rejected Raj. Maybe, this can be the reason for Raj to love me back. Kahit rebound. Kahit ano lang. I just want to have a strings in his life.

"Ugh," he said after he reached his climax and filled me in. Pabagsak na napahiga si Raj. Sa dibdib ko.

"Iloveyou," he said. Hinimas ko ang buhok niya habang patuloy na tumutulo ang luha ko.

I know this thing wasn't supposed to be mine. It was for Astrid. Pero mahal ko si Raj. I can give him all of me just to make him. Even if it means to break me. "Iloveyou too, Raj."