Gözlerimi araladığımda yine hastaneye tavanıyla karşılaştım.En son hatırladığım sinir krizi geçirmemdi.Niye sinir krizi geçirdim..
Aklıma gelen detayla yine gözlerim doldu.Bebeğimi kaybettim ben.Hemde babası yüzünüzden.Bu acı gerçek bir daha yüzüme çarptı.
Derin nefesler alarak kendime gelmeye çalıştım.Bundan sonra ne yapacaktım.Böyle olmazdı hiç birşey olmamış gibi tekrar gidip Baranla mutlu bir hayat süremezdim.
Kendi evime de gitmek istemiyorum.Onların da bir farkı yok ki.
Ben türlü düşüncelere dalmışkken odanın kapısı açıldı.
Gelen Elifti.Yaşlı gözlerle bana bakıyordu.Ona baktığımda yine istemsizce ağlamaya başladım.Hızlı adımlarla yanıma gelip oturdu."Hşş ağlama canım."diyip saçımı okşadı."İyi misin bir yerin ağrıyor mu?"
Başımı yok dercesine salladım.Ben ağladığım için bir süre
