***
Abimin gitmesinin üzerinden iki saat geçmişti.O süre içerisinde Elif dışında kimseyle görüşmemiştim.Aklımın bir tarafı Barandaydı ama içinde olduğum psikojik durum daha ağır basıyordu.
Özlemiştim Baranı...Bunu inkar edemezdim.
Sıkıntıdan yatakta sürekli dönüp duruyordum.Kapım açılınca bakışlarımı oraya diktim.İçeriye yorgun bir Baran girmişti.Gözlerinin içine bir kaç saniye baktıktan sonra sırtımı döndüm.Tek kelime konuşmak istemiyordum.Sıkıntılı bir nefes verdiğini duydum.Sonradaa adım seslerinin yatağın yanına yaklaşmasını.
"Zeynep.."dedi.Ama cevap vermedim.Yatağa oturdu elini koluma attı tepki vermedim."Güzelimm... Yapma böyle.Bu cezayı verme bana."dedi.Sesli acı çeker gibiydi.Ama beynim sanki uyuşmuşda hiç bir duyguyu hissedemiyordum.
Baran sessiz kalmama rağmen pes etmiyordu.
