Derin ve hissiz bir sessizlik çöktü köy evine. Oysa daha birkaç saat önce eğleniyorduk hep birlikte. Herkes kendi köşesine savrulmuşken abim dışarı çıkmıştı. Şeyma’ya bakıp, “Kaybolma konuşacağız.” Dedikten sonra çıkıp gitmişti. Şeyma ise o anda korkuyla yerine oturmuştu. Aradan on beş dakika gibi bir süre geçmişken kimseden çıt çıkmıyordu. Aslında herkes karşısında yüzsüzce oturan iki kadına hesap sormak istese de kimse abimden bu hakkı almak istemiyor ve sessizce sırasını bekliyordu. Gerçi hiçbirimizin sırası olamazdı şu durumda.
Hafif giren sancıyla elim karnımı bulduğu zaman odanın diğer ucunda ki Yusuf’un ilgisi anında üzerime toplanmıştı. Bakışları dikkatli bir şekilde üzerimde dolanırken gözleri kısıktı. Dudaklarımı birbirine bastırdım ve bakışlarımı kaçırıp zorda olsa olduğum yerd
