Pagmulat ng mga mata ni Honey, agad niyang napansin ang malamig na espasyo sa tabi niya. Wala na si Cyrus.
Bahagya siyang napangiti. Oo… magkatabi silang natulog sa iisang kama. Pero kahit kailan, hindi siya nito sinamantala. Malaki rin naman ang kama, may sapat na distansya sa pagitan nila—parang may invisible na linya na hindi nila tinatawid.
Siguro dala na rin ng pagod kaya napasarap ang tulog niya.
Dahan-dahan siyang bumangon, dumiretso sa banyo para maghilamos at magsipilyo. Pagkatapos, nagpalit na rin siya ng damit at maayos na inilagay ang pantulog sa laundry basket.
Pero habang inaayos ang sarili, bumalik sa isip niya ang nangyari kagabi.
Napakagat siya sa labi.
“Hindi kaya… galit siya?” mahina niyang bulong sa sarili.
Bigla siyang kinabahan.
Mabilis niyang inayos ang saril
