เวลาล่วงผ่านถึงต้นยามซื่อ[1]
กว่ารถม้าคันใหญ่จะเคลื่อนออกจากจวนสกุลฝูสำเร็จ ด้านในมีสองดรุณีจวนฝูโดยสารมาด้วย ส่วนเจาจื่อจิ้งกับสือจ้วงขี่ม้าอยู่ด้านหลัง พอขึ้นรถม้าได้คำแรกที่ฝูหว่านอิงเอ่ยวาจา นั่นคือพี่สาวคนเดียวของนางผอมลงอย่างโน้นอย่างนี้ อีกเดี๋ยวทรงผมฝูมู่เสวี่ยสาวใช้หวีให้ไม่เรียบร้อย ไปจนถึงชายเสื้อปักลายร้อยบุปผาบิดเบี้ยวตรงฝีเข็มตำแหน่งรอง ต้องยอมรับว่าความอดทนฝูมู่เสวี่ยไม่รู้ไปหาเพิ่มจากที่ใด ถึงได้ยอมนั่งฟังวาจาน้องสาวฝาแฝดพร่ำบ่นทุกสองเค่อเช่นนี้
“วันก่อนเห็นว่าเจ้าโดนท่านพ่อทำโทษ ตกลงโดนทำโทษอย่างไร”
“พี่ใหญ่” ฝูหว่านอิงคอตก “เป็นข้าไม่ดีก่อเรื่องนอกจวนเกือบทำพี่ใหญ่เดือดร้อนไปด้วย ท่านพ่อลงโทษไม่ให้ข้าไปเรือนจี๋ฟางเจ้าค่ะ”
“อ้อ” ฝูมู่เสวี่ยขานรับในลำคอ “วันก่อนเจ้าเลยยืนอยู่หน้าประตูเรือนข้า หวังให้ท่านพ่อเห็นใจเลิกลงโทษเจ้างั้นหรือ”
“ไม่ใช่แบบนั้นนะเจ้าคะ ข้ากลัวว่
