คนแรกที่เดินลงไปคือฝูหว่านอิง เจาจื่อจิ้งส่งแขนให้นางจับประคองเดินลงมาพอถึงคราวฝูมู่เสวี่ยกลับจับมือคนเขาไว้ ด้านหลังเจาจื่อจิ้งคือสหายอีกคนที่ฝูมู่เสวี่ยบอกน้องสาวว่าจะตามมาสมทบ ทันทีที่ฝูหว่านอิงเห็นหน้าหยางเล่ย คุณหนูรองฝูเตรียมแยกเขี้ยวกัดคน เป็นสือจ้วงเดินเข้ามาบังหยางเล่ยพลางเอ่ยเชิญขึ้นไปห้องรับรองชั้นสอง หน้าโรงเตี๊ยมใหญ่ถึงได้ไร้เหตุการณ์ทะเลาะวิวาท
ฝูมู่เสวี่ยหรี่สายตาพลางมองหน้าเจาจื่อจิ้ง มือน้อยของนางยังคงอยู่ในอุ้งมือคนเขา สายตาแม่นางคนงามดูไม่คล้ายไม่พอใจ สุดท้ายเจาจื่อจิ้งไม่อาจไม่เอ่ยถามอยู่ดี
“ไม่พอใจข้าจับมือเจ้าหรือ”
“เจาจื่อจิ้งท่านได้ย้อนไปตรวจสอบอารามสือเทียนอีกครั้งหรือไม่ ตกลงเรื่องวันนั้นไม่ชอบมาพากลใช่หรือไม่”
“เหตุใดถึงถามเรื่องนี้”
“วันที่ข้าเกิดเรื่องดูเหมือนมีคนจงใจทำให้รถม้าเกิดอุบัติเหตุ ข้าสงสัยว่าตนเองอาจไม่ปลอดภัย”
“คุณหนูใหญ่เคยทำผู้ใดโกรธแค้น
